Η Ελλάδα, παραδοσιακά είχε από τα μεγαλύτερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης, όχι μόνο στην Ε.Ε., αλλά διεθνώς. Το “κεραμίδι”, άλλωστε, υπήρξε για δεκαετίες ολόκληρες, ο κινητήριος μοχλός των οικογενειών ανά τη χώρα, με έφεση βέβαια στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου οι άνθρωποι έβρισκαν δουλειά και για τους ίδιους και για τα παιδιά τους. Αυτή η λέξη-φετίχ, καθόρισε τις προτεραιότητες για γενιές ολόκληρες, από τη μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι και βαθιά μετά τη Μεταπολίτευση.

Το ποσοστό της ιδιοκατοίκησης πριν μερικά χρόνια στην Ελλάδα ήταν 87%, από τα υψηλότερα διεθνώς και αποτελούσε συστατικό στοιχείο της οικονομικής πορείας της χώρας και των επιλογών της, σε σχέση με την βιομηχανική της πολιτική, που μοιραία επηρέαζε και τις επιλογές εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών.

Πλην, όμως, τα τελευταία χρόνια συνετελέσθη μια ραγδαία πτώση στο ποσοστό ιδιοκατοίκησης, με την τελευταία καταγραφή του 2024 να πέφτει στο 60% – 61%.

Σήμερα, όπως δηλώνουν μεγάλα μεσιτικά γραφεία που επεξεργάζονται δικά τους στοιχεία, το ποσοστό αυτό έχει πέσει κάτω από το 60%, εκτιμώμενο μεταξύ 55% – 57%, γεγονός που βεβαίως έχει την εξήγησή του.

Με απλά λόγια η θεαματική αυτή πτώση του ποσοστού ιδιοκατοίκησης στη χώρα μας, σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους κατά τη διαδικασία των πλειστηριασμών, αδυνατώντας να ανταποκριθούν στις δόσεις που κάποτε είχαν τη δυνατότητα εξυπηρέτησής τους.

Το δάνειό τους βαφτίστηκε “κόκκινο”, πέρασε έναντι απίστευτα χαμηλού τιμήματος στα funds και εν συνεχεία στους servicers, οι οποίοι προχώρησαν στον πλειστηριασμό της κατοικίας τους. Με τους παθόντες να βγαίνουν ξανά, μετά από χρόνια, στο ενοίκιο και μάλιστα πολύ υψηλό, στερούμενοι άλλων αναγκών για τους ίδιους και τα μέλη της οικογένειας τους.

Άλλοι ιδιοκτήτες κατοικιών αναγκάστηκαν, ειδικά στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, να πουλήσουν το ακίνητό τους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν σε άμεσες ανάγκες τους.

Επιπλέον, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και το γεγονός ότι χιλιάδες οικογένειες που έχουν παιδιά φοιτητές, πρέπει να δίνουν 500 ευρώ για ενοίκιο μιας γκαρσονιέρας και άλλα τόσα τουλάχιστον για σίτιση και ανελαστικά έξοδα του παιδιού τους, το οποίο διαφορετικά δεν θα σπουδάσει. Οπότε, η “λύση” ήταν η εκποίηση του “κεραμιδιού”, με αποτέλεσμα τη ραγδαία μείωση του ποσοστού ιδιοκατοίκησης στη χώρα μας των αλλεπάλληλων κρίσεων.

Διαβάστε ακόμη: