Μια κοινοβουλευτική παρτίδα που εξελίχθηκε σε πολιτικό θρίαμβο για τον Κυριάκο Πιερρακάκη και σε δοκιμασία αντοχής για τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Το νομοσχέδιο για τα κόκκινα δάνεια, τους servicers και την προστασία των δανειοληπτών αποδείχθηκε τελικά κάτι πολύ περισσότερο από μια νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Οικονομικών.

Μετατράπηκε σε μια πολιτική παγίδα για την αντιπολίτευση, η οποία βρέθηκε αντιμέτωπη με τις δικές της αντιφάσεις, ενώ ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κατάφερε να μεταφέρει τη συζήτηση από τα συνθήματα στην ουσία των πολιτικών επιλογών.

Ο μεγάλος χαμένος της κοινοβουλευτικής αναμέτρησης ήταν αναμφίβολα το ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε να σηκώσει τους τόνους, να καταγγείλει την κυβερνητική πολιτική και να εμφανιστεί ως ο αυθεντικός υπερασπιστής των δανειοληπτών. Μόνο που όταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας, η εικόνα που παρουσίασε το κόμμα του ήταν εντελώς διαφορετική από την εικόνα της καταγγελίας.

Το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το νομοσχέδιο επί της αρχής, αλλά υπερψήφισε εννέα από τις είκοσι διατάξεις που τέθηκαν σε ονομαστική ψηφοφορία, καθώς και την τροπολογία Πιερρακάκη για το σταθερό επιτόκιο 3% στον εξωδικαστικό μηχανισμό και την αυστηροποίηση των προστίμων στους servicers. Παράλληλα, στα άρθρα 35 και 36, που αφορούν τις 120 δόσεις, επέλεξε να δηλώσει «παρών». Και σαν να μην έφτανε αυτό, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν, υπερψήφισε 285 από τα 371 άρθρα που δεν τέθηκαν σε ονομαστική ψηφοφορία. Δηλαδή το 77% των συγκεκριμένων διατάξεων!

Με άλλα λόγια, ένα κόμμα που επί ημέρες παρουσίαζε το νομοσχέδιο ως απαράδεκτο, βρέθηκε να στηρίζει τη συντριπτική πλειονότητα των επιμέρους ρυθμίσεών του. Το ερώτημα είναι απλό: τελικά τι ακριβώς καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ; Το νομοσχέδιο συνολικά ή μόνο την πολιτική του αξιοποίηση από την κυβέρνηση; Γιατί η αντιπολίτευση δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε τρεις βάρκες, ανάλογα με το ποια ψηφοφορία διεξάγεται.

Ο Πιερρακάκης δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Με την επιλογή να τεθούν κρίσιμα άρθρα σε ονομαστική ψηφοφορία, υποχρέωσε τα κόμματα να αποκαλύψουν τις πραγματικές τους θέσεις. Και όταν ο Ανδρουλάκης επιχείρησε να εμφανίσει την κυβέρνηση ως προστάτη των funds, ο υπουργός πέρασε στην αντεπίθεση, με μια φράση που είχε σαφή αποδέκτη και στη Χαριλάου Τρικούπη: «Στα παράθυρα αρκεί ένα σύνθημα, στη Βουλή χρειάζονται θέσεις».

Όμως ο Πιερρακάκης δεν περιορίστηκε στον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Έστρεψε τα πυρά του και προς τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος μπορεί να απουσίαζε από την κοινοβουλευτική αίθουσα, αλλά βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης. Ο υπουργός τον χαρακτήρισε «πατερούλη» των funds, υπενθυμίζοντας ότι το θεσμικό πλαίσιο για τη μεταβίβαση απαιτήσεων και τη λειτουργία των εταιρειών διαχείρισης διαμορφώθηκε και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Η αναφορά δεν ήταν τυχαία. Ο Πιερρακάκης υπενθύμισε ότι τον Μάρτιο του 2019 οι απαιτήσεις που βρίσκονταν υπό διαχείριση από funds είχαν φτάσει περίπου τα 18 δισ. ευρώ, επιχειρώντας να συνδέσει την πολιτική κληρονομιά της κυβέρνησης Τσίπρα με τη σημερινή συζήτηση για τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς. Και κάπως έτσι, το rebranding του πρώην πρωθυπουργού βρέθηκε αντιμέτωπο με την πιο άβολη υπενθύμιση: η πολιτική ιστορία δεν διαγράφεται με νέες εμφανίσεις και καινούργια συνθήματα.

Ο υπουργός έβαλε, μάλιστα, στο τραπέζι και την περίοδο των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, θυμίζοντας ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε νομοθετήσει το σχετικό πλαίσιο και είχε υπερασπιστεί την εφαρμογή του. Η αντιπολίτευση μπορεί να επιχειρεί σήμερα να εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός υπερασπιστής της πρώτης κατοικίας, όμως η κυβερνητική θητεία της Αριστεράς αποτελεί ένα κεφάλαιο που δεν μπορεί να παρακαμφθεί.

Το πολιτικό αποτέλεσμα είναι σαφές. Ο Πιερρακάκης κατάφερε με ένα νομοσχέδιο να στριμώξει δύο πολιτικούς αντιπάλους σε διαφορετικά μέτωπα. Τον Ανδρουλάκη στην ασυνέπεια της κοινοβουλευτικής του στάσης και τον Τσίπρα στις αντιφάσεις του κυβερνητικού του παρελθόντος.

Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η κυβέρνηση δεν χρειάστηκε να κερδίσει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης επί της αρχής για να περάσει το μήνυμά της. Της αρκούσε να την υποχρεώσει να αποκαλύψει τι πραγματικά υποστηρίζει.

Στην πολιτική, άλλωστε, δεν αρκεί να φωνάζεις ότι είσαι απέναντι. Πρέπει να ξέρεις και τι ψηφίζεις όταν έρχεται η ώρα της κρίσης. Και αυτή τη φορά ο Πιερρακάκης φρόντισε να τους το θυμίσει με τον πιο ηχηρό τρόπο.

Διαβάστε ακόμη: