Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή φαίνεται πως περνά πλέον μέσα από μια σαφή ιδεολογική επιλογή: την επιστροφή στις πολιτικές και επικοινωνιακές αναφορές της Αριστεράς του 2015. Ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει να εγκαταλείπει σταδιακά το εγχείρημα της διεύρυνσης προς το Κέντρο και το πιο μετριοπαθές προφίλ που επιχείρησε να οικοδομήσει τα προηγούμενα χρόνια, επιλέγοντας να απευθυνθεί ξανά σε ένα κοινό που γνωρίζει καλά. Τους αντισυστημικούς ψηφοφόρους, τους απογοητευμένους αριστερούς και όσους εξακολουθούν να αναζητούν πολιτική έκφραση μετά τη διάλυση των ισορροπιών στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κινητικότητα των τελευταίων ημερών δείχνει ότι ο Τσίπρας επιχειρεί να επανατοποθετηθεί στον παραδοσιακό χώρο της Αριστεράς, διεκδικώντας εκ νέου τον ρόλο του βασικού εκφραστή της. Και το Παρίσι αποτέλεσε μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική επιλογή για να στείλει αυτό το μήνυμα.

Το Παρίσι ως πολιτικό σκηνικό επιστροφής

Η επίσκεψή του στη Γαλλία δεν είχε μόνο χαρακτήρα διεθνών επαφών και πολιτικής αλληλεγγύης. Είχε και έντονο συμβολισμό για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε να βρεθεί δίπλα στους διαδιαδηλωτές, στους νέους και στα συνδικάτα, υιοθετώντας μια ρητορική που παραπέμπει ευθέως στην περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων και των πλατειών.

«Ήρθα στο Παρίσι να εκφράσω έμπρακτα την αλληλεγγύη μου στους νέους, στα συνδικάτα και στον γαλλικό λαό», ανέφερε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του, ενώ έκανε λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ασφυκτιούν από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και διεκδικούν ένα διαφορετικό μέλλον.

Η επιλογή των λέξεων δεν είναι τυχαία. Κοινωνική αδικία, αντίσταση, νεολαία, λιτότητα, καταστολή και δικαιώματα συνθέτουν ένα λεξιλόγιο που θυμίζει έντονα την πολιτική περίοδο πριν και μετά το δημοψήφισμα του 2015. Ο Τσίπρας επιχειρεί να ξανασυνδεθεί με εκείνο το ακροατήριο που τον ανέδειξε στην εξουσία, εκπέμποντας το μήνυμα ότι η πολιτική μπορεί και πάλι να βγει από τα κοινοβουλευτικά γραφεία και να επιστρέψει στους δρόμους.

Η Liberation και η επαναστατική ρητορική

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα «Liberation», ένα ιστορικό έντυπο της γαλλικής Αριστεράς. Εκεί ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίστηκε με ιδιαίτερα αιχμηρό λόγο απέναντι στις ευρωπαϊκές ηγεσίες, κατηγορώντας τες ότι βαθαίνουν τις κοινωνικές ανισότητες και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την άνοδο της Ακροδεξιάς.

Δεν περιορίστηκε, όμως, στην κριτική των ευρωπαϊκών πολιτικών. Υπερασπίστηκε την ανάγκη μιας ισχυρής Αριστεράς στην εξουσία, τάχθηκε υπέρ της φορολόγησης του μεγάλου πλούτου και υποστήριξε ότι οι σημερινές πολιτικές επιλογές στερούν προοπτική από τους εργαζομένους και τη νεολαία.

Παράλληλα, επιχείρησε να παρουσιάσει την απόφασή του να διατηρήσει την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια δύσκολη πολιτική επιλογή που προστάτευσε τα λαϊκά στρώματα. Με άλλα λόγια, δεν απορρίπτει συνολικά την πολιτική παρακαταθήκη του 2015, αλλά επιχειρεί να κρατήσει τα στοιχεία εκείνα που θεωρεί ότι μπορούν να λειτουργήσουν ως πολιτικό κεφάλαιο στη νέα του προσπάθεια.

Το τέλος του κεντρώου ανοίγματος;

Το βασικό ερώτημα είναι γιατί ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει τώρα αυτή τη διαδρομή. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι διαπιστώνει πως το άνοιγμα προς το Κέντρο δεν του εξασφαλίζει την πολιτική δυναμική που προσδοκούσε. Αντίθετα, υπάρχει ένας χώρος στα αριστερά του πολιτικού συστήματος που παραμένει κατακερματισμένος, με ψηφοφόρους χωρίς σταθερή κομματική αναφορά και χωρίς έναν ισχυρό πολιτικό πόλο να τους εκπροσωπεί.

Εκεί ακριβώς φαίνεται να θέλει να παρέμβει. Να προσελκύσει τους λεγόμενους ορφανούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ένα ευρύτερο αντισυστημικό κοινό που εξακολουθεί να αναζητά μια πιο συγκρουσιακή πολιτική πρόταση. Το στοίχημα είναι να εμφανιστεί ξανά ως ο πολιτικός που μπορεί να εκφράσει τη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση και στο κυρίαρχο οικονομικό μοντέλο.

Στόχος η ανασύνταξη της Αριστεράς και ο ανταγωνισμός με το ΠΑΣΟΚ

Η επιλογή αυτή έχει και μια δεύτερη διάσταση: τον ανταγωνισμό με το ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι για να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν αρκεί να απευθυνθεί σε ένα περιορισμένο αριστερό ακροατήριο. Χρειάζεται να ανακτήσει πολιτική επιρροή και να διεκδικήσει ψηφοφόρους που σήμερα μπορεί να βρίσκονται σε διαφορετικούς χώρους.

Ωστόσο, η πρώτη του προτεραιότητα φαίνεται να είναι η ανασυγκρότηση της δικής του εκλογικής βάσης. Προτιμά να μιλήσει τη γλώσσα του 2015, να επαναφέρει το λεξιλόγιο της κοινωνικής σύγκρουσης και να εμφανιστεί ως εκφραστής μιας νέας πολιτικής κινητοποίησης, παρά να επιμείνει σε ένα κεντρώο προφίλ που δεν φαίνεται να του προσφέρει την αναμενόμενη απήχηση.

Το Παρίσι, η παρουσία στους δρόμους και η συνέντευξη στη «Liberation» αποτελούν κομμάτια της ίδιας στρατηγικής. Ο Τσίπρας δείχνει να θέλει να ξαναμιλήσει στις πλατείες, να ξανακερδίσει τους απογοητευμένους της Αριστεράς και να ανακτήσει την αντισυστημική του ταυτότητα. Το rebranding, τουλάχιστον όπως είχε σχεδιαστεί, φαίνεται να περνά σε δεύτερη μοίρα. Το αν αυτή η επιστροφή θα του δώσει τη δυναμική που αναζητά ή θα τον περιορίσει στα όρια της παραδοσιακής Αριστεράς είναι το μεγάλο πολιτικό στοίχημα της επόμενης περιόδου.

Διαβάστε ακόμη: