Στα σκοτεινά νερά ανοιχτά της Τουρκίας, κάτω από την επιφάνεια όπου έπλεαν τα δεξαμενόπλοια Kairos και Virat τον Νοέμβριο του 2025, δεν εξερράγησαν απλώς εκρηκτικά.

Εξερράγη η ψευδαίσθηση της ναυτικής ασφάλειας. Αυτό που βλέπουμε να ξετυλίγεται τους τελευταίους μήνες, από τα στενά του Βοσπόρου μέχρι τις ακτές της Σικελίας και τα παγωμένα νερά της Βαλτικής, δεν είναι ατυχήματα.

Είναι η πιο βίαιη, σιωπηλή και περίπλοκη παρτίδα σκάκι που έχει παιχτεί ποτέ στους ωκεανούς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καλώς ήρθατε στην εποχή του «Αόρατου Ναυτικού Πολέμου». Εδώ δεν υπάρχουν σημαίες, δεν υπάρχουν προκηρύξεις ανάληψης ευθύνης και, κυρίως, δεν υπάρχουν ίχνη.

Η Ανατομία του «Σκιώδους Στόλου» και ο Κινούμενος Στόχος

Για να καταλάβουμε γιατί χτυπήθηκαν τα συγκεκριμένα πλοία, πρέπει να δούμε τι ακριβώς είναι. Η Ρωσία, για να παρακάμψει το πλαφόν τιμής των G7, δημιούργησε τον λεγόμενο «Σκιώδη Στόλο» (Shadow Fleet).

Πρόκειται για εκατοντάδες γηρασμένα δεξαμενόπλοια, με αδιαφανές ιδιοκτησιακό καθεστώς και αμφίβολες ασφάλειες, που μεταφέρουν τον «μαύρο χρυσό» του Κρεμλίνου.

Αυτά τα πλοία είναι ο τέλειος στόχος. Είναι «φαντάσματα». Αν βυθιστούν ή χτυπηθούν, η Ρωσία δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί επίσημα χωρίς να αποκαλύψει το δίκτυο παραβίασης κυρώσεων που έχει στήσει.

«Είναι η τέλεια δολοφονία», αναφέρει σε ανάλυσή του πρώην αξιωματικός της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών MI6, ειδικευμένος σε θέματα αντιτρομοκρατίας. «Χτυπάς το πορτοφόλι του εχθρού, προκαλείς πανικό στις ασφαλιστικές εταιρείες, ανεβάζεις το ρίσκο στα ύψη, και όλα αυτά χωρίς να ρίξεις ούτε έναν πύραυλο με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ. Είναι ο ορισμός του Grey Zone Warfare (Πόλεμος Γκρίζας Ζώνης)».

Οι εκρήξεις στα Kairos, Virat, αλλά και νωρίτερα στο Seajewel στην Ιταλία, παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά που τρομάζουν τους ειδικούς:

  • Χειρουργική Ακρίβεια: Τα χτυπήματα γίνονται συνήθως στο πηδάλιο ή κοντά στην ίσαλο γραμμή, με σκοπό την ακινητοποίηση και όχι απαραίτητα την άμεση βύθιση.
  • Απουσία Ιχνών: Δεν υπάρχουν υπολείμματα πυραύλων. Αυτό «φωνάζει» για χρήση μαγνητικών ναρκών (limpet mines) που τοποθετούνται από δύτες ή, πιο πιθανό πλέον, από υποβρύχια drones καμικάζι.

Ο H. Sutton, γνωστός αναλυτής ναυτικών επιχειρήσεων, έχει επισημάνει πολλές φορές την εξέλιξη των ουκρανικών θαλάσσιων drones (USV). Ωστόσο, εδώ μιλάμε για πλοία που βρίσκονται εκατοντάδες μίλια μακριά από την Ουκρανία. Ποιος τα χτυπάει ανοιχτά της Λιβύης ή της Ιταλίας;

Εδώ αρχίζει το παρασκήνιο. Πηγές από κύκλους ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας (PMC) στο Λονδίνο ψιθυρίζουν ότι επιχειρούν ομάδες «Freelancers». «Δεν χρειάζεται να είναι Ουκρανοί βατραχάνθρωποι», σχολιάζει βετεράνος των ειδικών δυνάμεων του Ναυτικού των ΗΠΑ (SEALs) που πλέον εργάζεται ως σύμβουλος ασφαλείας στη Μεσόγειο. «Υπάρχουν ομάδες στην αγορά που με το κατάλληλο αντίτιμο –και την κατάλληλη πληροφορία από “μεγάλες υπηρεσίες”– μπορούν να κολλήσουν μια νάρκη σε ένα κύτος ενώ το πλοίο ανεφοδιάζεται εν πλω (STS transfer). Το πλήρωμα δεν θα καταλάβει τίποτα μέχρι να γίνει το ‘μπαμ’».

«Επιχείρηση Hydra»

Στα διαδικτυακά φόρουμ γεωπολιτικής και στα κρυπτογραφημένα κανάλια του Telegram, κυκλοφορεί μια θεωρία που, όσο τραβηγμένη κι αν ακούγεται, εξηγεί πολλά. Την ονομάζουν «Επιχείρηση Hydra».

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών (χωρίς την επίσημη πολιτική κάλυψη των κυβερνήσεών τους για να αποφύγουν τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο) έχουν δώσει το «πράσινο φως» σε ουκρανικές ειδικές μονάδες –ή σε μισθοφόρους που πληρώνονται από «μαύρα ταμεία»– να κυνηγήσουν τον ρωσικό στόλο σε διεθνή ύδατα. Στόχος δεν είναι απλώς η ζημιά. Στόχος είναι να καταστεί το ρωσικό πετρέλαιο «τοξικό».

Αν οι ασφαλιστικές εταιρείες αρνηθούν να καλύψουν τα πλοία και τα πληρώματα φοβούνται να μπαρκάρουν, η Ρωσία θα γονατίσει οικονομικά πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι με τις κυρώσεις.

«Θυμηθείτε τον Nord Stream», γράφει ένας Ρώσος αναλυτής στο Telegram, υπονοώντας ότι η Δύση έχει ήδη περάσει τον Ρουβίκωνα των υποδομών. «Αν μπόρεσαν να ανατινάξουν τον αγωγό κάτω από τη μύτη του ΝΑΤΟ, το να χτυπήσουν ένα παλιό τάνκερ ανοιχτά της Χίου είναι παιχνιδάκι».

Το Ρωσικό Αντίποινο και ο Υβριδικός Τρόμος

Η Ρωσία, φυσικά, δεν είναι θύμα. Είναι ένας θύτης που δέχεται τα δικά του φάρμακα. Η απάντηση της Μόσχας είναι εξίσου τρομακτική και αθέατη.

Οι πληροφορίες για το πλοίο Eagle S και το κόψιμο καλωδίων στη Βαλτική είναι μόνο η αρχή. Υπάρχουν αναφορές –που δεν φτάνουν ποτέ στα δελτία ειδήσεων– για ρωσικά εμπορικά πλοία που σταματούν αδικαιολόγητα πάνω από κρίσιμους αγωγούς φυσικού αερίου και καλώδια ίντερνετ στη Μεσόγειο, δήθεν λόγω «μηχανικής βλάβης». Στην πραγματικότητα, χαρτογραφούν ή παγιδεύουν.

Επιπλέον, πρώην πράκτορας της KGB που αυτομόλησε στη Δύση, σε ανύποπτο χρόνο είχε δηλώσει: «Η ρωσική δολιοφθορά δεν είναι πάντα μια έκρηξη. Μπορεί να είναι μια οικολογική καταστροφή που θα χρεωθεί στον εχθρό».

Φανταστείτε το σενάριο: Ένα τάνκερ με ρωσικό πετρέλαιο δέχεται επίθεση, αλλά αντί να βυθιστεί ελεγχόμενα, προκαλεί τεράστια πετρελαιοκηλίδα σε τουριστική περιοχή της Ευρώπης (π.χ. στο Αιγαίο ή την Αδριατική). Ποιος θα φταίει; Οι «τρομοκράτες» που το χτύπησαν ή η Ρωσία που το έστειλε με ένα σάπιο σκαρί; Αυτός είναι ο εφιάλτης των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Γι’ αυτό και οι έρευνες για τα Kairos και Seajewel κρατούνται ως επτασφράγιστα μυστικά. Κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι η θάλασσά του είναι πεδίο μάχης.

Η «Ουκρανική Μοσάντ»

Οι αναφορές για την εμπλοκή της SBU (Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας) και της GUR (Στρατιωτική Κατασκοπεία) γίνονται όλο και πιο έντονες. Ο Κιρίλο Μπουντάνοφ, ο αινιγματικός αρχηγός της GUR, έχει δηλώσει στο παρελθόν με νόημα: «Θα συνεχίσουμε να σκοτώνουμε Ρώσους οπουδήποτε στον κόσμο μέχρι την πλήρη νίκη της Ουκρανίας».

Μήπως αυτό το «οπουδήποτε» περιλαμβάνει και τα διεθνή ύδατα; Μια πηγή από τις Βρυξέλλες σχολιάζει ανώνυμα: «Οι Ουκρανοί έχουν δημιουργήσει δίκτυα που θυμίζουν τη Μοσάντ μετά το Μόναχο. Κυνηγούν τους στόχους τους παντού. Το πετρέλαιο είναι το αίμα του ρωσικού στρατού. Και έχουν αποφασίσει να προκαλέσουν αιμορραγία».

Όσο η Δύση και η Ρωσία αποφεύγουν την απευθείας σύγκρουση, τόσο θα αυξάνονται οι «τυχαίες» εκρήξεις, οι «μυστηριώδεις» βυθίσεις και οι δολιοφθορές. Το ερώτημα δεν είναι αν θα ξανασυμβεί. Το ερώτημα είναι πότε μια από αυτές τις επιθέσεις θα πάει στραβά, προκαλώντας μια οικολογική ή διπλωματική καταστροφή που δεν θα μπορεί πλέον να καλυφθεί από την ομίχλη του «υπόγειου πολέμου».

Μέχρι τότε, τα δεξαμενόπλοια θα συνεχίσουν να πλέουν σαν φαντάσματα, και κάποιοι, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, θα τα περιμένουν.

Όταν τα «ατυχήματα» γίνονται στατιστική βεβαιότητα

Η λίστα που ακολουθεί επιβεβαιώνει πως η Μεσόγειος και η Βαλτική έχουν μετατραπεί σε ναρκοπέδια για τη μεταφορά ενέργειας. Τα παρακάτω περιστατικά έχουν καταγραφεί ως «ανεξήγητες εκρήξεις» ή ανοιχτές επιθέσεις:

Νοέμβριος 2025 – Kairos & Virat: Δύο δεξαμενόπλοια που μετέφεραν ρωσικό πετρέλαιο χτυπήθηκαν διαδοχικά σε διεθνή ύδατα ανοιχτά της Τουρκίας. Κοινό χαρακτηριστικό: Εκρήξεις στα ύφαλα χωρίς ίχνη πυραύλων.

Φεβρουάριος 2025 – Seajewel: Ελληνικών συμφερόντων τάνκερ που υπέστη ζημιές από έκρηξη (πιθανόν μαγνητική νάρκη) ενώ βρισκόταν σε ιταλικό λιμάνι. Οι ιταλικές αρχές ερευνούν σενάρια δολιοφθοράς.

Φεβρουάριος 2025 – Grace Ferrum: Μυστηριώδης έκρηξη ανοιχτά της Λιβύης σε πλοίο που συνδέεται με το ρωσικό εμπόριο.

Ιανουάριος 2025 – Seacharm: Αντίστοιχο περιστατικό ανοιχτά των τουρκικών ακτών, που προκάλεσε ρήγμα στο πλοίο.

Ιανουάριος 2025 – MSC Levante F & Super Sarkas: Στο αντίπαλο στρατόπεδο, ρωσικοί πύραυλοι έπληξαν τα συγκεκριμένα εμπορικά πλοία μέσα στο λιμάνι της Οδησσού, με τη Μόσχα να ισχυρίζεται πως μετέφεραν οπλισμό για την Ουκρανία.

Δεκέμβριος 2024 – Ursa Major: Ρωσικό φορτηγό πλοίο βυθίστηκε ανοιχτά της Ισπανίας μετά από έκρηξη. Θεωρείται ένα από τα πρώτα σοβαρά πλήγματα του «σκιώδους πολέμου».

Δεκέμβριος 2024 – Eagle S (Υβριδική Απειλή): Το πλοίο εντοπίστηκε στη Βαλτική να σέρνει την άγκυρά του για χιλιόμετρα, κόβοντας κρίσιμα υποθαλάσσια καλώδια ρεύματος και ίντερνετ.

Διαβάστε ακόμη: