Στην πολιτική, πολλές φορές η καθυστέρηση δεν είναι απλώς καθυστέρηση. Είναι στρατηγική επιλογή. Άλλοτε, όμως, μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι οι αποφάσεις δεν έχουν ακόμη ωριμάσει.

Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο εκδοχές κινείται σήμερα η αντιπολίτευση, με τον Αλέξη Τσίπρα να παίζει στις καθυστερήσεις και τον Νίκο Ανδρουλάκη να βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα αφήγημα που τον οδηγεί αναπόφευκτα στη συζήτηση για την επόμενη ημέρα και τη συγκυβέρνηση.

Η εικόνα στον χώρο της Κεντροαριστεράς παραμένει ρευστή. Από τη μία πλευρά, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να οργανώσει την επιστροφή του και να δημιουργήσει έναν νέο πολιτικό πόλο. Από την άλλη, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει ότι το κόμμα του μπορεί να περάσει από τον ρόλο της αντιπολίτευσης στην εξουσία.

Μόνο που και οι δύο βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο πρόβλημα: η απόσταση ανάμεσα στην πολιτική φιλοδοξία και στην πραγματική εκλογική δυναμική.

Ο Τσίπρας περιμένει το σωστό timing

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν βιάζεται να ανοίξει όλα τα χαρτιά του. Η συζήτηση για την κοινοβουλευτική διεύρυνση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης παραμένει ανοιχτή, αλλά οι πολυαναμενόμενες μεταγραφές από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ακόμη πάρει την τελική μορφή.

Και αυτό έχει τη σημασία του.

Στο πολιτικό παρασκήνιο εξακολουθούν να συζητούνται πρόσωπα που θα μπορούσαν να προσδώσουν κοινοβουλευτικό βάρος στο νέο εγχείρημα. Ανεξάρτητοι βουλευτές, αλλά και στελέχη με αναφορά στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, βρίσκονται στο κάδρο.

Τα ονόματα της Όλγας Γεροβασίλη, της Έφης Αχτσιόγλου και της Πόπης Τσαπανίδου παραμένουν μέρος αυτής της συζήτησης, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να προεξοφλήσει ούτε συμφωνίες ούτε τον χρόνο των ανακοινώσεων.

Ο Τσίπρας, άλλωστε, γνωρίζει ότι οι πρώτες κινήσεις έχουν ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Δεν θέλει μια εικόνα μαζικής μετακίνησης πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς ένα νέο σχήμα. Θέλει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι κάτι καινούργιο γεννιέται.

Αυτό εξηγεί και τη μεγάλη προσοχή με την οποία μετρά τις κινήσεις του.

ΣΥΡΙΖΑ: Το χρονικό μιας αποσύνθεσης – Πώς να μετατρέψετε την αξιωματική αντιπολίτευση σε ολιγομελή παρέα

Δεν θέλει ένα «νέο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ»

Το μεγάλο στοίχημα για τον πρώην πρωθυπουργό είναι να μην εμφανιστεί ότι απλώς αλλάζει το όνομα και το περιτύλιγμα ενός παλιού πολιτικού χώρου.

Αν το νέο εγχείρημα στηριχθεί αποκλειστικά σε μεταγραφές από τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε η πολιτική του δυναμική θα έχει συγκεκριμένο ταβάνι. Αντίθετα, εάν καταφέρει να προσελκύσει πρόσωπα και ψηφοφόρους από διαφορετικές αφετηρίες, τότε μπορεί να επιχειρήσει να εμφανιστεί ως ο νέος πόλος της Κεντροαριστεράς.

Γι’ αυτό και οι καθυστερήσεις έχουν τη δική τους σημασία.

Ο Τσίπρας φαίνεται να προτιμά να ολοκληρώσει πρώτα τις πολιτικές συνεννοήσεις και μετά να εμφανίσει το αποτέλεσμα. Δεν είναι βέβαιο όμως ότι ο χρόνος λειτουργεί πάντα υπέρ του.

Όσο καθυστερούν οι ανακοινώσεις, τόσο μεγαλώνουν και τα ερωτήματα για το ποιο είναι τελικά το σχέδιο.

Το στοίχημα Ανδρουλάκη για την ανατροπή: Πρώτα η δεύτερη θέση, μετά η πρωτιά

Ο Ανδρουλάκης εγκλωβίστηκε στην «πρωτιά»

Στην άλλη πλευρά, ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα διαφορετικό πρόβλημα.

Η δήλωσή του ότι πρωθυπουργός γίνεται ο αρχηγός του πρώτου κόμματος στις εκλογές άνοιξε μια συζήτηση που δύσκολα κλείνει.

Γιατί, από τη στιγμή που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέτει ως προϋπόθεση για την πρωθυπουργία την πρωτιά, το επόμενο ερώτημα είναι αυτονόητο: πώς ακριβώς θα φτάσει το ΠΑΣΟΚ στην πρώτη θέση;

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική δυσκολία.

Οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να εμφανίζουν τη Νέα Δημοκρατία στην πρώτη θέση, με σημαντική απόσταση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών είναι προδιαγεγραμμένο. Σημαίνει όμως ότι η διαδρομή από τη σημερινή εικόνα μέχρι την πρωτιά απαιτεί ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο. Και αυτό το σχέδιο είναι που αναζητείται.

ΠΑΣΟΚ και Μαξίμου σε τροχιά πολιτικής σύγκρουσης – Οι «προσωπικές απόψεις» που άνοιξαν δύο μέτωπα

Από την πρωτιά στη συγκυβέρνηση

Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Ανδρουλάκη είναι ότι η συζήτηση δεν σταματά στην πρωτιά.

Στην πραγματικότητα, η δική του δημόσια τοποθέτηση οδηγεί σχεδόν αυτόματα στην επόμενη ερώτηση: τι θα γίνει εάν κανένα κόμμα δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία;

Εκεί το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα της συγκυβέρνησης.

Ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να κρατήσει ψηλά τον πήχη, παρουσιάζοντας το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα που διεκδικεί την πρώτη θέση και όχι απλώς ως συμπληρωματική δύναμη. Την ίδια στιγμή, όμως, η πολιτική συζήτηση για τις μετεκλογικές συνεργασίες δεν μπορεί να εξαφανιστεί.

Και όσο περισσότερο μιλά για την πρωτιά, τόσο περισσότερο καλείται να απαντήσει τι θα κάνει εάν αυτή δεν έρθει.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα.

Γιατί ένα κόμμα που εμφανίζεται ως υποψήφιος πρωταγωνιστής της επόμενης ημέρας πρέπει να έχει απαντήσεις τόσο για την περίπτωση που κερδίσει όσο και για την περίπτωση που χρειαστεί να συνεργαστεί.

Οι τρεις δρόμοι της Κεντροαριστεράς: Το παρασκήνιο γύρω από την «ΕΛΑΣ» και τον ΣΥΡΙΖΑ

Η Κεντροαριστερά ψάχνει ακόμη τον αρχηγό της

Το παράδοξο είναι ότι ενώ η συζήτηση για την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς έχει ανοίξει για τα καλά, κανένας από τους δύο βασικούς παίκτες δεν έχει ακόμη καταφέρει να κλείσει το βασικό ερώτημα.

Ο Τσίπρας θέλει να εμφανιστεί ξανά ως ο άνθρωπος που μπορεί να ενώσει και να ανασυνθέσει τον χώρο. Ο Ανδρουλάκης θέλει να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει η δύναμη που θα επιστρέψει στην κυβέρνηση.

Ανάμεσά τους βρίσκεται ένας χώρος ψηφοφόρων που παραμένει ρευστός.

Και εκεί θα κριθεί η μάχη.

Ο πρώην πρωθυπουργός χρειάζεται χρόνο για να οργανώσει το νέο του εγχείρημα. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρειάζεται χρόνο για να μετατρέψει την πολιτική του φιλοδοξία σε πραγματική εκλογική δυναμική. Όμως ο χρόνος, όσο περνά, δημιουργεί και μεγαλύτερες απαιτήσεις.

Επικοινωνιακή σύγχυση και «παπατζιλίκι» από το Μαξίμου: Το θολό μήνυμα της κυβέρνησης και η αμηχανία μπροστά στο ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά

Το Μαξίμου παρακολουθεί

Στο κυβερνητικό επιτελείο ασφαλώς παρακολουθούν αυτή την κινητικότητα.

Για τη Νέα Δημοκρατία, όσο η αντιπολίτευση συζητά ποιος θα είναι πρώτος, ποιος θα συνεργαστεί με ποιον και ποιοι θα μετακινηθούν από τον έναν πολιτικό χώρο στον άλλον, το κυβερνητικό προβάδισμα παραμένει ένα σημαντικό πλεονέκτημα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών είναι κλειδωμένο. Σημαίνει όμως ότι ο αντίπαλος της κυβέρνησης δεν μπορεί να αρκεστεί στην κριτική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Πρέπει να παρουσιάσει πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό στοίχημα τόσο για τον Τσίπρα όσο και για τον Ανδρουλάκη.

Ο πρώτος πρέπει να αποδείξει ότι η επιστροφή του δεν είναι απλώς μια προσωπική πολιτική επανεμφάνιση αλλά η δημιουργία ενός νέου και ευρύτερου πολιτικού ρεύματος.

Ο δεύτερος πρέπει να αποδείξει ότι η αναφορά στην πρωτιά δεν είναι απλώς ένας υψηλός εκλογικός στόχος, αλλά μια στρατηγική που μπορεί να οδηγήσει πράγματι το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

Για την ώρα, ο Τσίπρας παίζει στις καθυστερήσεις και ο Ανδρουλάκης έχει εγκλωβιστεί στο ερώτημα της επόμενης ημέρας.

Και όσο κανείς από τους δύο δεν δίνει καθαρή απάντηση στο «με ποιον, με ποιους και για ποιο σχέδιο εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία θα εξακολουθεί να έχει έναν πολύτιμο σύμμαχο: την αδυναμία της αντιπολίτευσης να μετατρέψει την πολιτική δυσαρέσκεια σε καθαρή κυβερνητική πρόταση.

Διαβάστε ακόμη: