Οι παλαιότεροι από εσάς θα θυμάστε ότι κάποτε και κυρίως πριν την μεγαλύτερη κατρακύλα του Χρηματιστηρίου το 1999 – 2000, οι δύο αυτές εταιρείες, η ΒΙΟΤΕΡ της οικογένειας Μαυροσκώτη (και Κωνσταντινίδη) και η Προοδευτική των αδελφών Κούτλα, πρωταγωνιστούσαν στον κατασκευαστικό κλάδο. Ιδίως η δεύτερη είχε συμμετάσχει σε πολλά μεγάλα έργα, με μεγαλύτερο αν ενθυμούμαι ορθώς, τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, ενώ η ΒΙΟΤΕΡ χτυπούσε μικρότερα έργα, αρχικά μόνη της και όταν άρχισαν τα πρώτα σύννεφα να εμφανίζονται, σε συνεργασία με άλλες τεχνικές εταιρείες.

Σήμερα και οι δύο βρίσκονται ουσιαστικά εκτός αγοράς, αγωνιζόμενες κυριολεκτικά να επιβιώσουν. Στο πλαίσιο αυτό η ΒΙΟΤΕΡ δέχθηκε ένα σχέδιο εξυγίανσης από τους servicers, με διακανονισμό συνολικών χρεών περί τα 130 εκατ. ευρώ και για το λόγο αυτό άρχισε τις πωλήσεις διαφόρων ακινήτων της, με το τίμημα να πηγαίνει κατευθείαν στους διαχειριστές των δανείων της. Μόλις προ τριών ημερών πούλησε άλλα πέντε συνολικά ακίνητά της, με συνολικό τίμημα 1,14 εκατ. ευρώ και προφανώς θα ρευστοποιήσει και άλλα περιουσιακά της στοιχεία για να διασωθεί. Οι ελπίδες να επιβιώσει τελικά μάλλον λίγες, αλλά προς το παρόν οι διοικούντες της πάλαι ποτέ ισχυρής εταιρείας φαίνεται ότι δίνουν μια ύστατη μάχη να κρατηθεί εν ζωή – και ολίγη δράση – η εταιρεία.

Στο μέτωπο της Προοδευτικής τώρα, εδώ και χρόνια δίνονται μάχες χαρακωμάτων και ελέγχου της, με αδιάκοπες δικαστικές διαμάχες, κατάσταση που μηδένισε τις όποιες ελπίδες ανάκαμψης της εταιρείας. Είναι βέβαιο ότι κάποιοι τρώνε τις τελευταίες σάρκες της και κάποιοι άλλοι αγωνίζονται να την κρατήσουν εν ζωή και να καθορίζουν αυτοί την εκάστοτε πολιτική της έναντι δανειστών, προμηθευτών και όποιων έργων ακόμα συμμετέχει, πουλώντας τα ποσοστά της σε κοινοπραξίες.

Τα επανειλημμένα επεισόδια σε γενικές συνελεύσεις της εταιρείας, η αθέτηση υποσχέσεων προς τις εποπτικές αρχές και οι αντιμαχόμενες (άνω των δύο) πλευρές, που δεν λένε χρόνια τώρα να τα βρουν, οδήγησαν στην απόφαση των εποπτικών αρχών να σταματήσουν τη διαπραγμάτευση της μετοχής. Κίνηση η οποία, μάλλον οδηγεί σε επιτάχυνση της εξαϋλωσης της εταιρείας και σε μαρασμό της, πλην εξαιρετικού απροόπτου.

Και οι δύο εταιρείες, που κάποτε μεσουρανούσαν στο Χρηματιστήριο, αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή και δείχνουν ότι όσες επιχειρήσεις δεν έχουν στιβαρή διοίκηση και δεν βαδίζουν με σταθερά και μετρημένα βήματα και ανοίγματα, κάποια στιγμή θα βρεθούν στο κενό, με τη ρευστότητα να έχει εκλείψει και την αγορά να τις θέτει εκτός. Όλα τα προαναφερθέντα αποτέλεσαν και αποτελούν τον λεγόμενο πολλαπλασιαστή καταστροφής και καλό είναι, ειδικά οι υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, να λάβουν έγκαιρα τα μέτρα τους, έστω και αν αυτό θα σημάνει και περιορισμό της χλιδής των βασικών τους μετόχων.

Διαβάστε ακόμη: