Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα μοιάζει να κάνει κύκλο. Και δυστυχώς, στον ελληνικό τραπεζικό χώρο, αυτός ο κύκλος θυμίζει έντονα άλλες εποχές.

Εποχές όπου τα “λευκά κολάρα” δεν λειτουργούσαν ως μοχλός ανάπτυξης, αλλά ως μηχανισμός ελέγχου και αποκλεισμού.

Η πρόσφατη αποκάλυψη του radar.gr έρχεται να ρίξει φως σε μια υπόθεση που, αν επιβεβαιωθεί πλήρως, δεν είναι απλώς ανησυχητική. Είναι αποκαλυπτική για το πώς λειτουργούν ακόμη τα υπόγεια δίκτυα ισχύος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μια συστημική τράπεζα με παρουσία «ξένου παίκτη» και μια μη συστημική, αλλά με ισχυρές φιλοδοξίες και βαριά συμφέροντα, φέρονται να κινούν τα νήματα πίσω από μια περίεργη στάση του SSM. Μια στάση που δεν περιορίζεται σε αυστηρή εποπτεία, αλλά αγγίζει τα όρια της παρεμπόδισης.

Εποπτεία ή σκοπιμότητα;

Το ερώτημα είναι απλό, όταν ένας εποπτικός μηχανισμός αρχίζει να “ανακαλύπτει” προβλήματα που μέχρι χθες δεν υπήρχαν, πρόκειται για αυστηρότητα ή για σκοπιμότητα;

Πηγές από την αγορά και την Τράπεζα της Ελλάδος κάνουν λόγο για έναν ασφυκτικό κλοιό συμφερόντων γύρω από στελέχη του SSM.

Έναν κλοιό που, αντί να διασφαλίζει την ισορροπία, φαίνεται να επιχειρεί να ανακόψει την πορεία μιας ελληνικής τράπεζας που κινείται επιθετικά προς το εξωτερικό.

Το πραγματικό διακύβευμα

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν πρόκειται απλώς για μια τραπεζική κίνηση. Πρόκειται για τη δυνατότητα του εγχώριου συστήματος να βγει εκτός συνόρων, να διεκδικήσει χώρο και να πάψει να λειτουργεί αμυντικά.

Αυτό, όμως, φαίνεται πως ενοχλεί.

Γιατί σε ένα περιβάλλον όπου κάποιοι σχεδιάζουν την “επόμενη ημέρα”, ο ανταγωνισμός δεν είναι επιθυμητός. Είναι εμπόδιο. Και όπως σε κάθε καλά στημένο παιχνίδι ισχύος, το πρώτο βήμα είναι να περιοριστεί όποιος μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες.

Οι “τρικλοποδιές” δεν είναι κάτι νέο. Το νέο είναι ότι εμφανίζονται ξανά με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, γραφειοκρατικά προσκόμματα, καθυστερήσεις, αμφισβητήσεις χωρίς σαφή βάση. Όλα ντυμένα με τον μανδύα της “εποπτείας”.

Η ιστορία αυτή δεν αφορά μόνο μία τράπεζα. Αφορά το αν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα μπορεί να εξελιχθεί χωρίς να σκοντάφτει σε εσωτερικά συμφέροντα που φοβούνται την αλλαγή.

Γιατί αν κάτι δείχνει αυτή η υπόθεση, είναι ότι κάποιοι δεν θέλουν απλώς να συμμετέχουν στο παιχνίδι. Θέλουν να κρατούν τα ηνία. Και για να το πετύχουν, δεν διστάζουν να ισοπεδώσουν τον ανταγωνισμό πριν καν αυτός προλάβει να αναπτυχθεί.

Μόνο που αυτή τη φορά, ίσως τα πράγματα να μην εξελιχθούν όπως σχεδιάζουν.

Γιατί, όπως λένε και οι παλιοί, “λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο”. Και η αγορά, όσο κι αν πιέζεται, έχει τον δικό της τρόπο να απαντά.

Διαβάστε ακόμη: