Σε κατάσταση νευρικής κρίσης έχει περιέλθει το επιτελείο της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς η πρώτη σοβαρή απόπειρα επαφής με το κοινό εξελίχθηκε σε μια παγωμένη πρεμιέρα. Η απογοητευτική εμφάνισή της στη Θεσσαλονίκη διέψευσε παταγωδώς τις υψηλές προσδοκίες που είχε δημιουργήσει το προηγούμενο διάστημα, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η ίδρυση ενός κόμματος δεν είναι εύκολη υπόθεση, ούτε μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στη συγκινησιακή φόρτιση.

Το φιάσκο με την πρεμιέρα στο «Ολύμπιον» αποκαλύπτει δομικές αδυναμίες που απειλούν το εγχείρημα εν τη γενέσει του:

----------

Πρώτον: Το νέο κόμμα δεν έχει καμία οργανωτική συγκρότηση. Τα 850 άτομα που μαζεύτηκαν μέσα και έξω από το «Ολύμπιον» συνέθεσαν ένα μάλλον αποκαρδιωτικό μωσαϊκό: ήταν κάτι ταλαίπωροι πολιτευτές που έχουν περάσει από όλα τα κόμματα αναζητώντας στέγη και κάποιοι γραφικοί ψεκασμένοι που θύμιζαν άλλες εποχές. Η απουσία της «νέας γενιάς» και του ενεργού κοινωνικού ιστού ήταν εκκωφαντική.

Δεύτερον: Δεν υφίσταται καμία ιδεολογική στόχευση. Στην εναγώνια προσπάθειά της να ψαρέψει στα θολά νερά της δυσαρέσκειας, η Μαρία Καρυστιανού εμφανίστηκε χωρίς σαφή πολιτικό προσανατολισμό. Αυτή η έλλειψη ιδεολογικού στίγματος είχε ως αποτέλεσμα να απογοητεύσει τόσο τους αντισυστημικούς Δεξιούς όσο και τους Αριστερούς, που περίμεναν κάτι παραπάνω από γενικόλογες διακηρύξεις.

Τρίτον: Η ηχηρή απουσία των συγγενών θυμάτων των Τεμπών από τη συγκέντρωση λειτουργεί ως πολιτικό βαρίδι. Το γεγονός αυτό την απονομιμοποιεί ηθικά και την αφήνει έωλη στις κατηγορίες ότι εργαλειοποίησε την τραγωδία για να στήσει ένα δικό της «πολιτικό μαγαζί», απομονωμένη από την ίδια τη βάση που την ανέδειξε.

Τέταρτον: Αποδείχτηκε ότι το «τείχος» της Βόρειας Ελλάδας παρέμεινε απόρθητο. Οι εκκλησιαστικές και παρεκκλησιαστικές οργανώσεις δεν έδωσαν το πράσινο φως στις ισχυρές επιρροές που διαθέτουν για να βοηθήσουν την Καρυστιανού, αφήνοντάς την χωρίς την απαραίτητη στήριξη σε μια περιοχή-κλειδί.

Το κλίμα στο εσωτερικό της ομάδας της είναι βαρύ, καθώς συνειδητοποιούν ότι η απόσταση από το «δίκαιο αίτημα» μέχρι την κάλπη απαιτεί πολιτικό εκτόπισμα που, προς το παρόν, φαίνεται να αγνοείται. Η επόμενη μέρα βρίσκει την Καρυστιανού να αναζητά απεγνωσμένα σωσίβιο για να μην βουλιάξει το εγχείρημα πριν καν ξεκινήσει το επίσημο ταξίδι του.

Διαβάστε ακόμη: