Η παρουσίαση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού κινήθηκε περισσότερο στη σφαίρα του συμβολισμού και της συναισθηματικής φόρτισης παρά της ουσιαστικής πολιτικής πρότασης. Από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό ότι το εγχείρημα επενδύει κυρίως στην κοινωνική οργή που προκάλεσε η τραγωδία των Τεμπών και στη βαθιά δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Αυτό όμως, όσο ισχυρό και αν είναι επικοινωνιακά, δεν αρκεί για να μετατραπεί σε σοβαρή πολιτική δύναμη.
Έχει το ηθικό λείπει το πολιτικό
Η ίδια η Καρυστιανού διαθέτει αναμφίβολα ηθικό κύρος για πολλούς πολίτες λόγω της στάσης της μετά την τραγωδία. Ωστόσο, άλλο η ηθική εκπροσώπηση ενός κοινωνικού αιτήματος και άλλο η συγκρότηση πολιτικού φορέα με σαφές σχέδιο διακυβέρνησης. Στην παρουσίαση κυριάρχησαν γενικόλογες έννοιες όπως «ελπίδα», «δημοκρατία», «δικαιοσύνη» και «νέα αρχή», χωρίς να αποσαφηνίζεται πώς ακριβώς αυτές οι έννοιες μεταφράζονται σε συγκεκριμένες πολιτικές για την οικονομία, την υγεία, την εξωτερική πολιτική ή τη δημόσια διοίκηση.
Επιπλέον, το εγχείρημα φαίνεται να βασίζεται έντονα στην προσωποκεντρική εικόνα της ίδιας. Το κόμμα παρουσιάστηκε σχεδόν ως προέκταση του κοινωνικού κινήματος για τα Τέμπη, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα: μπορεί μια συλλογική τραγωδία να μετατραπεί σε πολιτικό κεφάλαιο χωρίς να αλλοιωθεί ο αρχικός χαρακτήρας του αγώνα; Για αρκετούς πολίτες, αυτή η μετάβαση από τη διεκδίκηση δικαιοσύνης στην κομματική πολιτική μοιάζει αμήχανη και ενίοτε αντιφατική.
Παλιές συνταγές με νέο επικάλυμμα
Παράλληλα, η παρουσία προσώπων και επικοινωνιακών επιλογών που παραπέμπουν σε γνώριμες πρακτικές του παλιού πολιτικού συστήματος αποδυναμώνει την εικόνα ενός «ανεξάρτητου κινήματος πολιτών». Ακόμη και σε διαδικτυακές συζητήσεις, αρκετοί σχολίασαν ότι πίσω από τη ρητορική της ανανέωσης δεν παρουσιάστηκε κάτι πραγματικά νέο, αλλά μια ακόμη προσπάθεια πολιτικής αξιοποίησης της αντικυβερνητικής αγανάκτησης.
Το βασικό πρόβλημα, τελικά, είναι ότι η αποδόμηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος δεν συνιστά από μόνη της πολιτική πρόταση. Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και την ατιμωρησία — δύσκολο είναι να παρουσιάσεις ρεαλιστικές λύσεις που να αντέχουν στη δοκιμασία της διακυβέρνησης. Μέχρι στιγμής, το κόμμα της Καρυστιανού μοιάζει περισσότερο με έκφραση κοινωνικής διαμαρτυρίας παρά με ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο για τη χώρα.
