Ο πρώην πρωθυπουργός δεν επιστρέφει για να καταγράψει απλώς μια πολιτική παρουσία – επιστρέφει με το βλέμμα στραμμένο στο Μέγαρο Μαξίμου, ποντάροντας στη δεύτερη κάλπη για την ανατροπή του Μητσοτάκη.
Αποτινάσσει από πάνω του το 2015, δηλώνει ότι σήμερα γνωρίζει και το «πώς» της διακυβέρνησης και κρατά αποστάσεις από τις «μεταγραφές αεροδρομίου»
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφανίζεται πλέον ως ένας πρώην πρωθυπουργός που επιχειρεί να ξαναβρεί τον πολιτικό του χώρο. Η πρόσφατη συνέντευξή του στο in.gr δείχνει κάτι πολύ διαφορετικό: έναν πολιτικό που έχει ήδη αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν να διεκδικεί εκ νέου την πρωθυπουργία.
Το κεντρικό μήνυμα είναι η περίφημη «δεύτερη Κυριακή». Ο Τσίπρας δεν αντιμετωπίζει την πρώτη κάλπη ως το τέλος της διαδρομής, αλλά ως το πρώτο στάδιο μιας εκλογικής μάχης που, όπως εκτιμά, μπορεί να οδηγήσει στη μεγάλη ανατροπή. Πιστεύει ότι η νέα πολιτική του προσπάθεια μπορεί να περάσει από την πρώτη καταγραφή δυνάμεων στη δεύτερη κάλπη και εκεί να μετατραπεί σε πρωταγωνιστική δύναμη.
Και κυρίως, πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Δεν είναι μια λεπτομέρεια της συνέντευξης. Είναι ολόκληρη η στρατηγική πίσω από το νέο εγχείρημα.
Δεν επιστρέφει για να γίνει τρίτος
Ο Τσίπρας φαίνεται να έχει καταλήξει σε ένα βασικό συμπέρασμα: εάν επιστρέψει στην πολιτική απλώς για να καταλάβει μια θέση στον χάρτη της Κεντροαριστεράς, το εγχείρημα θα έχει αποτύχει.
Γι’ αυτό και δεν παρουσιάζει τη νέα του παράταξη ως ένα ακόμη κόμμα του προοδευτικού χώρου. Τη σχεδιάζει ως κόμμα εξουσίας.
Το μήνυμα είναι σαφές: δεν δημιουργείται ένας νέος πολιτικός σχηματισμός για να πάρει μερικές μονάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ ή άλλα κόμματα. Δημιουργείται για να διεκδικήσει την πρώτη θέση.
Αυτό αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διαβαστεί η επιστροφή Τσίπρα. Δεν είναι μια προσωπική πολιτική επανεμφάνιση. Είναι μια απόπειρα επανακατάληψης της πρωθυπουργικής τροχιάς.
Η δεύτερη Κυριακή ως «κλειδί»
Στο πολιτικό σχέδιο Τσίπρα η δεύτερη κάλπη αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Η λογική είναι απλή: η πρώτη εκλογική αναμέτρηση θα αποτυπώσει τους συσχετισμούς, θα αποκαλύψει τη δυναμική των κομμάτων και θα δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό δίλημμα. Η δεύτερη κάλπη, εφόσον απαιτηθεί, θα είναι εκείνη στην οποία οι πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν ποιος μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει.
Και εκεί ο Τσίπρας θεωρεί ότι μπορεί να παίξει το χαρτί που γνωρίζει καλύτερα: το δίλημμα της αλλαγής εξουσίας.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν αρκείται σε μια αντιμητσοτακική ρητορική. Θέλει να πείσει ότι πίσω από την κριτική στην κυβέρνηση υπάρχει μια έτοιμη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Με άλλα λόγια, το μήνυμα δεν είναι «να φύγει ο Μητσοτάκης».
Είναι «να φύγει ο Μητσοτάκης και να έρθει ο Τσίπρας».
Αποτινάσσει το 2015
Το μεγαλύτερο πολιτικό βάρος που κουβαλά ο Τσίπρας είναι γνωστό: το 2015.
Ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να ζητήσει ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών προσποιούμενος ότι εκείνη η περίοδος δεν υπήρξε. Γι’ αυτό και επιχειρεί μια διαφορετική προσέγγιση.
Δεν αρνείται την εμπειρία του 2015. Την επαναπλαισιώνει.
Ουσιαστικά λέει ότι τότε γνώριζε τι ήθελε να πετύχει, αλλά δεν γνώριζε επαρκώς τον τρόπο με τον οποίο θα το πετύχει. Σήμερα, ύστερα από την εμπειρία της πρωθυπουργίας και της διακυβέρνησης, υποστηρίζει ότι γνωρίζει και τα δύο.
Είναι ίσως η σημαντικότερη προσωπική πολιτική του προσπάθεια αυτή τη στιγμή: να μετατρέψει το παρελθόν από μειονέκτημα σε επιχείρημα εμπειρίας.
Ο Τσίπρας θέλει να πει στον ψηφοφόρο: «Έχω κυβερνήσει, έχω κάνει λάθη, έχω μάθει και τώρα ξέρω».
Το αν η κοινωνία θα δεχθεί αυτή την επιχειρηματολογία είναι ασφαλώς το μεγάλο στοίχημα.
«Όχι» στις μεταγραφές αεροδρομίου
Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η στάση του απέναντι στις μεταγραφές προσώπων.
Ο Τσίπρας δεν θέλει το νέο κόμμα να εμφανιστεί ως ένα άθροισμα βουλευτών, στελεχών και πολιτευτών που εγκαταλείπουν τα παλιά τους κόμματα για να βρουν στέγη στον νέο σχηματισμό.
Οι λεγόμενες «μεταγραφές αεροδρομίου» μπορεί να δημιουργούν εντυπώσεις, αλλά δεν δημιουργούν από μόνες τους κοινωνικό ρεύμα.
Και αυτό φαίνεται να το γνωρίζει.
Το ζητούμενο για τον Τσίπρα δεν είναι να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα γνωστά ονόματα. Είναι να δημιουργήσει ένα πολιτικό ρεύμα που θα υπερβαίνει τα πρόσωπα.
Είναι μια κρίσιμη διαφορά.
Γιατί ένα κόμμα που γεννιέται από μετακινήσεις στελεχών κινδυνεύει να μοιάζει με ανακύκλωση του παλιού πολιτικού συστήματος. Ένα κόμμα που γεννιέται από κοινωνική ζήτηση μπορεί να διεκδικήσει πραγματικά την εξουσία.
Ο Τσίπρας θέλει να πείσει ότι βρίσκεται στη δεύτερη κατηγορία.
Το βλέμμα και προς το ΠΑΣΟΚ
Η στρατηγική αυτή έχει, όμως, έναν δύσκολο αντίπαλο: το ΠΑΣΟΚ.
Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι για να φτάσει στη δεύτερη Κυριακή ως πρωταγωνιστής δεν αρκεί να χτυπήσει τη Νέα Δημοκρατία. Πρέπει να κερδίσει και τη μάχη για την ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο.
Γι’ αυτό και η επίθεσή του προς το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τυχαία.
Το νέο κόμμα δεν θέλει να εμφανιστεί ως ένας ακόμη παίκτης που θα αναζητήσει μετεκλογικά μια θέση σε μια ευρύτερη προοδευτική συνεργασία. Θέλει να είναι ο βασικός πόλος της.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική μάχη των επόμενων μηνών.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να πείσει τους ψηφοφόρους του κεντροαριστερού χώρου ότι η ψήφος σε ένα μικρότερο κόμμα δεν οδηγεί στην αλλαγή, αλλά ότι η δική του παράταξη μπορεί να γίνει ο φορέας της κυβερνητικής ανατροπής.
Από την αντιπολίτευση στην πρωθυπουργική διεκδίκηση
Το σημαντικότερο συμπέρασμα από τη συνέντευξη είναι ότι ο Τσίπρας έχει αλλάξει επίπεδο πολιτικής στόχευσης.
Δεν μιλά σαν αρχηγός ενός κόμματος που προσπαθεί να επιβιώσει.
Μιλά σαν αρχηγός ενός κόμματος που θέλει να κερδίσει.
Η φράση «δεύτερη Κυριακή» λειτουργεί σχεδόν σαν πολιτικός κωδικός για όλο το εγχείρημα. Η πρώτη κάλπη θα είναι η καταγραφή. Η δεύτερη θα είναι η μάχη της εξουσίας.
Και ο Τσίπρας θέλει να βρίσκεται εκεί.
Αυτό σημαίνει ότι η επόμενη περίοδος δεν θα είναι απλώς μια μάχη για τα ποσοστά του νέου κόμματος. Θα είναι μια μάχη για το αν μπορεί να ξαναστηθεί το δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας, αυτή τη φορά με διαφορετικούς όρους.
Το μεγάλο στοίχημα
Ο Τσίπρας έχει πλέον απέναντί του τρία δύσκολα ερωτήματα.
Μπορεί να πείσει ότι έχει πραγματικά αλλάξει από το 2015;
Μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο κοινωνικό ρεύμα χωρίς να εξαρτηθεί από παλιά και φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα;
Και, κυρίως, μπορεί να πείσει έναν κρίσιμο αριθμό ψηφοφόρων ότι είναι ο άνθρωπος που μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη και όχι απλώς ο άνθρωπος που μπορεί να τον πιέσει;
Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα κρίνει την τύχη του νέου εγχειρήματος.
Για την ώρα, πάντως, ο ίδιος έχει αποφασίσει ποιο είναι το ταβάνι του.
Δεν επιστρέφει για να γίνει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Δεν επιστρέφει για να διαπραγματευτεί μια θέση σε μια κυβέρνηση συνεργασίας.
Δεν επιστρέφει για να γεμίσει τα ψηφοδέλτιά του με «μεταγραφές αεροδρομίου».
Επιστρέφει για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία.
Και στο πολιτικό του σχέδιο η δεύτερη Κυριακή είναι η στιγμή κατά την οποία πιστεύει ότι μπορεί να κάνει το μεγάλο βήμα: να μετατρέψει την επιστροφή του από πολιτικό comeback σε επιστροφή στο Μέγαρο Μαξίμου.
Διαβάστε ακόμη:
- Fairfax: Γιατί ο Πρεμ Γουάτσα βάζει 300 εκατ. ευρώ στα Goody’s, Everest και Flocafé
- Το καλοκαίρι έχει… δεύτερη τιμή: Πόσα γλιτώνεις αν φύγεις μετά τον Δεκαπενταύγουστο
- Photo Ark: Ο σύγχρονος Νώε που φωτογράφισε 18.000 ζώα πριν χαθούν για πάντα
- Οι «βασιλιάδες» των μεταγραφών: Πώς οι ατζέντηδες ελέγχουν το ποδόσφαιρο
