Στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να ποντάρουν πολλά στη «μεγάλη εικόνα» της Ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ το δεύτερο εξάμηνο του 2027, μετατρέποντάς την σε κεντρικό πυλώνα της πολιτικής τους επικοινωνίας. Ωστόσο, πίσω από τις κλειστές πόρτες και στο κυβερνητικό παρασκήνιο, οι αναγνώσεις απέχουν από το να είναι ομοιόμορφες, με τις επιφυλάξεις να πληθαίνουν.

Πρόσωπα που γνωρίζουν σε βάθος τις ευρωπαϊκές ισορροπίες και τους δαιδαλώδεις μηχανισμούς των Βρυξελλών, εκτιμούν ότι η συνεχής επίκληση της Προεδρίας δεν είναι μια τυχαία αναφορά, αλλά εξυπηρετεί πρωτίστως έναν στοχευμένο εκλογικό σχεδιασμό. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι η κατασκευή ενός ακόμα διλήμματος σταθερότητας προς τη δεξαμενή των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της ΝΔ, προτάσσοντας την ανάγκη για «έμπειρη ηγεσία» σε διεθνές επίπεδο.

Μάλιστα, κυβερνητική πηγή με δόσεις ωμού ρεαλισμού, δεν διστάζει να χαρακτηρίσει το «Ελληνικό εξάμηνο» περίπου ως «επικοινωνιακή φούσκα». Υποστηρίζει με έμφαση ότι στον ορίζοντα του 2027 δεν διαφαίνεται κάποιο κομβικό ευρωπαϊκό διακύβευμα ή μια υπαρξιακή κρίση της Ένωσης που να απαιτεί de facto την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία για να αντιμετωπιστεί.

Ακόμα και το επιχείρημα για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, που συχνά επιστρατεύεται, θεωρείται από πολλούς ότι δεν προσφέρεται για ουσιαστική πολιτική αξιοποίηση, καθώς οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονται συνήθως σε άλλο επίπεδο και χρόνο. Το ερώτημα, λοιπόν, που πλανιέται πάνω από την Ηρώδου Αττικού παραμένει αμείλικτο: Θα καταφέρει η Προεδρία να μετουσιωθεί σε ένα πραγματικό ευρωπαϊκό πλεονέκτημα για τη χώρα ή θα καταγραφεί στην ιστορία απλώς ως ένα ακόμη καλοδουλεμένο, πλην όμως κενό περιεχομένου, προεκλογικό αφήγημα;

Διαβάστε ακόμη: