Πολλοί προεξοφλούσαν μια συνεδρίαση «ροντέο». Άλλοι μιλούσαν για ένα εσωκομματικό «Κούγκι» που θα τίναζε στον αέρα την κυβερνητική συνοχή. Τελικά, η πολύωρη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας εξελίχθηκε σε μια άσκηση εκτόνωσης, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιβεβαιώνει την κυριαρχία του. Ήταν θα έλεγε κανείς μια ομαδική ψυχοθεραπεία μέσω της οποίας επιβεβαιώθηκε τη ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ ότι «όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος».

Πώς όμως κατάφερε ο Πρωθυπουργός να κατευνάσει τις φωνές διαμαρτυρίας και να μετατρέψει την οργή σε ευθυγράμμιση; Η απάντηση κρύβεται στο πανίσχυρο ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης καθώς και σε τρεις στρατηγικές κινήσεις «ματ».

  1. Το «συγχωροχάρτι» των υποψηφιοτήτων Η μεγαλύτερη πηγή άγχους για έναν βουλευτή δεν είναι η ιδεολογία, αλλά η κάλπη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το γνωρίζει καλά. Με τη ρητή και δημόσια δέσμευση ότι όλοι οι εν ενεργεία βουλευτές θα είναι ξανά στα ψηφοδέλτια, αφαίρεσε από το τραπέζι το όπλο του «κοψίματος» από το Μαξίμου. Για τους βουλευτές της επαρχίας, που ένιωθαν παραγκωνισμένοι, αυτή η εγγύηση λειτούργησε ως βάλσαμο. Όταν η θέση σου είναι εξασφαλισμένη, η διάθεση για «ηρωικές εξόδους» περιορίζεται δραστικά.
  2. Ο εκλογικός ορίζοντας ως πειθαρχία Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα για πρόωρες κάλπες λειτούργησε ως το απόλυτο εργαλείο πειθαρχίας. Η πρωθυπουργική προτροπή «να ιδρώσουμε τη φανέλα» ήταν μια υπενθύμιση: «Αν η κυβέρνηση βουλιάξει, θα βουλιάξετε κι εσείς». Με τις εκλογές να φαίνονται στον ορίζοντα, κανένας βουλευτής δεν θέλει να χρεωθεί την εσωστρέφεια. Η εσωτερική κριτική υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη για προεκλογικό έργο και προσωπική επανεκλογή.
  3. Η «μοναξιά» της εξουσίας και η έλλειψη αντιπάλου Το ισχυρότερο χαρτί του Μητσοτάκη παραμένει η εικόνα του πολιτικού σκηνικού. Με τη ΝΔ να διατηρεί σταθερό προβάδισμα 15-17 μονάδων και την αντιπολίτευση κατακερματισμένη, οι «γαλάζιοι» βουλευτές γνωρίζουν ότι η ΝΔ είναι το μόνο «τρένο» που οδηγεί στο Μαξίμου. Η συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη πολιτική στέγη λειτούργησε ως η απόλυτη «συγκολλητική ουσία».

Συμπέρασμα: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν «νίκησε» τους βουλευτές του με επιχειρήματα, αλλά με την πραγματικότητα. Τους πρόσφερε ασφάλεια (υποψηφιότητες), τους έδωσε σκοπό (εκλογές) και τους υπενθύμισε την κυριαρχία του (δημοσκοπήσεις). Κάπως έτσι, η ανταρσία έμεινε στα λόγια και η Κοινοβουλευτική Ομάδα επέστρεψε στη γραμμή της, προτιμώντας τη σιγουριά του «κόμματος εξουσίας» από το ρίσκο μιας αβέβαιης σύγκρουσης.

Διαβάστε ακόμη: