Η Άγκυρα δεν κινείται πλέον αποσπασματικά. Χτίζει βήμα-βήμα ένα πλαίσιο αμφισβητήσεων, μέσα στο οποίο το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος και η λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» συνδέονται ολοένα και περισσότερο με συγκεκριμένες πολιτικές και θεσμικές κινήσεις.

Η νέα αντίδραση της Τουρκίας στο ελληνικό Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό δεν είναι, υπό αυτή την έννοια, μια ακόμη ανακοίνωση ρουτίνας. Είναι μήνυμα ότι η Άγκυρα σκοπεύει να επαναφέρει στο προσκήνιο, με μεγαλύτερη ένταση, ζητήματα κυριαρχίας και «γκρίζων ζωνών».

Και ο Σεπτέμβριος μπορεί να αποδειχθεί ο μήνας κατά τον οποίο η ρητορική θα περάσει σε πιο άμεσες αμφισβητήσεις. Η τουρκική στρατηγική φαίνεται να επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένα σε επίπεδο επιχειρημάτων, χαρτών, διοικητικών πράξεων και πολιτικών διακηρύξεων, την ώρα που η Αθήνα καλείται να απαντήσει χωρίς να παρασυρθεί σε μια κούρσα έντασης που ενδεχομένως θα εξυπηρετούσε την τουρκική ατζέντα.

Το νέο στοιχείο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα διαφορετικό περιφερειακό περιβάλλον. Η συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν δημιουργεί νέα δεδομένα στον Κόλπο και προσθέτει στην Άγκυρα ένα ακόμη γεωπολιτικό εργαλείο.

Η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί όχι απλώς ως περιφερειακή δύναμη, αλλά ως ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκρυθμικής ασφαλείας. Για την Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι το ελληνοτουρκικό μέτωπο δεν μπορεί πλέον να εξετάζεται απομονωμένα από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στον Κόλπο.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο τι θα κάνει ο Ερντογάν. Είναι αν η ελληνική διπλωματία έχει προετοιμαστεί για την επόμενη φάση. Γιατί εάν η «Γαλάζια Πατρίδα» αποκτήσει ακόμη πιο συγκεκριμένη θεσμική και επιχειρησιακή έκφραση από την τουρκική πλευρά, η Αθήνα θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από δηλώσεις και διπλωματικά διαβήματα. Θα χρειαστεί σχέδιο, συμμαχίες και καθαρές κόκκινους γραμμές.

Και εδώ αρχίζει το εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησης. Η Νέα Δημοκρατία γνωρίζει ότι στα δεξιά της έχει πλέον έναν πολιτικό που μπορεί να μετατρέψει τα ελληνοτουρκικά σε κεντρικό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης: τον Αντώνη Σαμαρά.

Με μακρά εμπειρία στα διεθνή ζητήματα και διαφορετική αντίληψη για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται η Τουρκία, ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να πιέσει το Μαξίμου ακριβώς στο σημείο όπου η κυβέρνηση δεν θα ήθελε να ανοίξει δεύτερο μέτωπο.

Έτσι, ο θερμός Σεπτέμβριος μπορεί να μην είναι μόνο διπλωματικός. Μπορεί να γίνει και πολιτικός. Γιατί αν η Άγκυρα ανεβάσει την ένταση, η κυβέρνηση θα πρέπει να αποδείξει ότι διαθέτει στρατηγική. Και τότε, η συζήτηση δεν θα αφορά μόνο το τι διεκδικεί η Τουρκία, αλλά και το αν η Αθήνα έχει αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να πάει για να υπερασπιστεί τα δικά της.

Διαβάστε ακόμη: