Επειδή συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η συζήτηση για τα πολύ μεγάλα κέρδη των δύο διυλιστηρίων της χώρας, της Motor Oil και της Helleniq Energy (ΕΛΠΕ) και αν πρέπει να φορολογηθούν ή όχι και επειδή προφανώς μέσα στην εβδομάδα θα υπάρχουν εξελίξεις, αξίζει να επισημάνουμε ορισμένα πράγματα, ειδικά για τα περίφημα περιθώρια κέρδους και των δύο εταιρειών.

Αναζητήσαμε την άποψη ενός ιδιαίτερα έμπειρου και ψύχραιμου στις απόψεις του παράγοντα της ενεργειακής αγοράς και από την σχετική συζήτηση προκύπτουν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία.

  • Ως περιθώριο κέρδους, λοιπόν, ορίζεται η διαφορά της αξίας μεταξύ των προϊόντων και των πρώτων υλών, σύμφωνα πάντα με ένα μοντέλο σύγκρισης για τεχνολογικά ομοειδή διυλιστήρια. Εδώ είναι και το μυστικό των «ουρανοκατέβατων» κερδών. Χωρίς να κάνει κανείς τίποτα απολαμβάνει υπερβολικά κέρδη, αφαιρώντας πόρους από τους καταναλωτές. Ούτε επενδύσεις απαιτούνται, ούτε εμπορικές πράξεις.

Όσοι ασχολούνται με τον συγκεκριμένο κλάδο, γνωρίζουν ότι ένα περιθώριο 7,5 δολάρια το βαρέλι, βγάζει – π.χ. για 120 εκατ. βαρέλια ετήσιας κατεργασίας – Ebitda 600 εκατ. δολάρια και κέρδη περίπου 300 εκατ. δολάρια. Σήμερα όμως μιλάμε για περιθώρια στην περιοχή των 28 δολαρίων το βαρέλι! Δηλαδή Ebitda πάνω από 2 δις και κέρδη πάνω από ένα δις! Πρωτοφανή νούμερα. Για αυτό και το 2022 και το 2023 φορολογήθηκαν τα κέρδη αυτά με 33 %.

  • Συνεπώς, το πρώτο ερώτημα που προκύπτει, είναι πρέπει ή όχι να υπάρχει επιπλέον φορολόγηση των «ουρανοκατέβατων» κερδών ή πρέπει να δοθούν σαν μέρισμα στους μετόχους; Αλλά, εδώ προκύπτουν και άλλα «συνοδά» ερωτήματα, όπως το αν η αφαίμαξη των καταναλωτών συνιστά ή όχι κερδοσκοπία και ενεργειακή φτωχοποίηση;

Το υψηλό ενεργειακό κόστος, λειτουργεί ή όχι αρνητικά και στο κόστος παραγωγής και την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων; Δεν τροφοδοτεί την ακρίβεια και την ανασφάλεια των πολιτών;

  • Το δεύτερο ερώτημα αφορά στη δημιουργία καρτέλ. Τα κόστη λειτουργίας διαφορετικών διυλιστηρίων είναι και αυτά διαφορετικά. Άλλα κόστη έχει η Motor Oil και άλλα τα ΕΛΠΕ. Ακόμη και στα ΕΛΠΕ το κόστος παραγωγής στα τρία διυλιστήρια της, είναι διαφορετικά. Ο τρόπος τιμολόγησης, όμως, παίρνει τις τιμές Platts ΝΑ Μεσογείου, προσθέτει κόστη μεταφοράς, ασφάλιστρα κλπ και τιμολογεί για την ελληνική αγορά. Ετσι στην εξίσωση δεν μπαίνει σε τι τιμή αγοράζει ο καθένας τις πρώτες ύλες, καθώς υπάρχουν διάφορες, το διαφορετικό κόστος λειτουργίας κλπ αλλά οι τιμές συμβολαίων platts NA Μεσογείου.

Προς το παρόν αυτά, γιατί η υπόθεση των ακριβών καυσίμων και οι καταλυτικές παρενέργειές τους σε όλο το φάσμα της ελληνικής οικονομίας, αποτελεί το υπ΄αριθμόν ένα πρόβλημα σήμερα, το οποίο καλείται να διαχειριστεί η ελληνική κυβέρνηση, με τους οιωνούς από τις διεθνείς εξελίξεις, να μην είναι οι καλύτεροι, δυστυχώς.

Διαβάστε ακόμη: