Για δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε με τον μύθο ότι ένα ακίνητο είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο, μια σίγουρη κότα με τα χρυσά αυγά που μπορεί ανά πάσα στιγμή να ρευστοποιηθεί και να λύσει προβλήματα.

Η σημερινή πραγματικότητα, όμως, έρχεται να γκρεμίσει με πάταγο αυτή την κατασκευασμένη βεβαιότητα, αποδεικνύοντας ότι η αγορά ακινήτων έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο για ανυποψίαστους.

Τα πρόσφατα απολογιστικά στοιχεία του ψηφιακού οικοσυστήματος Uniko δεν αποτελούν απλώς μια ψυχρή καταγραφή δεδομένων, αλλά ένα ηχηρό χαστούκι στην αλαζονεία πωλητών και αγοραστών

.Το να πουλήσεις ένα σπίτι σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι ζήτημα μερικών υπογραφών, αλλά ένας Γολγοθάς, καθώς η εξονυχιστική ακτινογραφία της αγοράς αποκαλύπτει ότι σχεδόν ένα στα δύο πιστοποιημένα ακίνητα κρύβει στα θεμέλιά του σοβαρές πολεοδομικές ή νομικές παρωδίες.

Αυτές οι κρυφές παγίδες στα συμβόλαια λειτουργούν ως ωρολογιακές βόμβες, ικανές να τινάξουν στον αέρα κάθε συμφωνία και να εγκλωβίσουν τους ιδιοκτήτες σε έναν ατέρμονο, κοστοβόρο γραφειοκρατικό εφιάλτη.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τεχνικό· είναι βαθιά ψυχολογικό και νοοτροπίας. Η έρευνα, που βασίστηκε στην ανάλυση χιλιάδων αγγελιών και εκατοντάδων ολοκληρωμένων αγοραπωλησιών, δείχνει ότι το παιχνίδι παίζεται και χάνεται στην αρχική κοστολόγηση.

Υπάρχει ένας άγραφος αλλά αμείλικτος νόμος: τα ακίνητα που βγαίνουν στην αγορά με λογική και ορθολογική τιμή καταφέρνουν να βρουν αγοραστή σε ποσοστό 25,2%, ολοκληρώνοντας τον κύκλο τους σε περίπου 176 ημέρες.

Στον αντίποδα, όσα υπερτιμώνται λόγω των υπερβολικών προσδοκιών των ιδιοκτητών τους, καταδικάζονται να σέρνονται στα αζήτητα για τουλάχιστον 230 ημέρες, με τις πιθανότητες επιτυχίας τους να εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα.

Η εμμονή και ο εγωισμός των πωλητών οδηγούν τελικά σε ένα ιδιότυπο επικοινωνιακό σαμποτάζ της ίδιας τους της περιουσίας. Είναι εντυπωσιακό ότι επτά στους δέκα πωλητές αρνούνται πεισματικά να ρίξουν τις απαιτήσεις τους, ακόμη κι όταν βλέπουν ότι δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον.

Κι όταν τελικά αναγκάζονται να προχωρήσουν σε διαδοχικές μειώσεις τιμών, το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από το προσδοκώμενο: η αγορά υποψιάζεται ότι το ακίνητο έχει κάποιο «κουσούρι» και το απομονώνει πλήρως.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα, καθώς το 92% των ακινήτων που θα μείνουν στα αζήτητα κατά τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας τους, δεν πρόκειται να πουληθούν ποτέ. Αυτός ο σκληρός κανόνας του δωδεκαμήνου μετατρέπει χιλιάδες περιουσίες σε ανενεργά «κουφάρια», αναδεικνύοντας το real estate όχι σε πηγή πλούτου, αλλά σε μια από τις μεγαλύτερες και πιο οδυνηρές κοινωνικές πληγές της σύγχρονης Ελλάδας.

Διαβάστε ακόμη: