Ποια από τις συστημικές μας τράπεζες, που κρατά στα «κιτάπια» της την τύχη ενός πραγματικά εμβληματικού και πολυδιάστατου πρότζεκτ, το έχει αφήσει να αραχνιάζει στα συρτάρια της εδώ και μήνες –για να μην πω χρόνια;
Παρότι η διοίκηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους πως η αξιοποίηση και η προώθηση του έργου αποτελούν στρατηγική προτεραιότητα, στην πράξη επικρατεί μια παρατεταμένη και ανεξήγητη «νηνεμία». Φαίνεται πως για το συγκεκριμένο σχέδιο… αργεί πολύ να ξημερώσει, καθώς οι γνωστές εσωτερικές αγκυλώσεις και οι γραφειοκρατικοί ρυθμοί κρατούν τα φρένα πατημένα.
Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως το επενδυτικό ενδιαφέρον για το εν λόγω εγχείρημα όχι μόνο υπήρξε έντονο στο παρελθόν, αλλά παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα. Ωστόσο, παρά τις κρούσεις και τις προοπτικές, στην τράπεζα δεν κουνιέται φύλλο, λες και ο χρόνος έχει σταματήσει. Και μετά αναρωτιόμαστε –με μια δόση εύλογης μελαγχολίας– γιατί οι πραγματικά μεγάλες και παραγωγικές επενδύσεις στη χώρα μας μοιάζουν συχνά με το γιοφύρι της Άρτας.
Όταν τέτοια «βαριά» πρότζεκτ, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αναπτυξιακή ατμομηχανή, μένουν στον «πάγο», χάνεται μια χρυσή ευκαιρία να συμπαρασυρθούν και δεκάδες άλλες μικρότερες επενδύσεις. Είναι κρίμα να στερείται η οικονομία και η κοινωνία τα πολλαπλασιαστικά οφέλη μιας τέτοιας κίνησης, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι αδυνατούν ή αρνούνται να πάρουν το ρίσκο της εκκίνησης.
