Για πολλές δεκαετίες η χώρα μας κατείχε την αρνητική πρωτιά του καλύτερου πελάτη των ξένων πανεπιστημίων, αιμοδοτώντας οικονομικά και πνευματικά άλλες χώρες.

Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές επέλεγαν τα πανεπιστήμια της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, ακόμη και πρόσφατα της Εσθονίας, όχι πάντα από επιλογή, αλλά γιατί είχαν αποκλειστεί από τα ελληνικά ΑΕΙ λόγω των στρεβλώσεων του συστήματος.

Δεν μιλάμε μόνο για εκείνους που φοιτούσαν σε πανεπιστήμια στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία που διέθεταν ιδρύματα υψηλού κύρους, αλλά για μια μαζική έξοδο προς κάθε κατεύθυνση.

Αυτή η αναγκαστική μετανάστευση και το «brain drain» οφειλόταν αποκλειστικά στο ιδεολογικό σύνδρομο της Αριστεράς κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, ένα σύνδρομο που δυστυχώς είχε «μολύνει» επί χρόνια και τη Δεξιά, η οποία δεν τολμούσε να αρθρώσει λόγο για την ίδρυση Μη Κρατικών Πανεπιστημίων, φοβούμενη το πολιτικό κόστος.

Τελικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν εκείνος που τόλμησε να σπάσει αυτό το κατεστημένο, αλλάζοντας αυτόν τον άθλιο και οπισθοδρομικό νόμο και ανοίγοντας οριστικά την πόρτα για την ίδρυση ιδιωτικών παραρτημάτων στην Ελλάδα.

Πρόκειται για μια αυτονόητη εξέλιξη, αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμη και η Κίνα, το μοναδικό ισχυρό κομμουνιστικό καθεστώς που έχει απομείνει, διαθέτει εκατοντάδες ιδιωτικά πανεπιστήμια σε στενή συνεργασία με κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα των ΗΠΑ.

Το παράδοξο και ταυτόχρονα θλιβερό είναι ότι στην Ελλάδα η Αριστερά επιμένει με εμμονή να υπερασπίζεται ένα αναχρονιστικό κρατικό μονοπώλιο στη δημόσια εκπαίδευση. Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, εγκλωβισμένο σε εσωτερικές αντιφάσεις, τάσσεται τελικά κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, χάνοντας την επαφή με τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Αλέξης Τσίπρας τόλμησε να διαφοροποιηθεί από την παραδοσιακή γραμμή του χώρου του.

Όπως διαφαίνεται από το σχέδιο της ΕΛΑΣ για την Παιδεία, ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει να τάσσεται υπέρ κάποιων αλλαγών στον νόμο Πιερρακάκη, αναγνωρίζοντας εμμέσως τη νέα πραγματικότητα. Αυτή η κίνηση προκάλεσε την άμεση αντίδραση των «ορίτζιναλ» αριστερών της Νέας Αριστεράς, που έσπευσαν να του επιτεθούν με δριμύτητα.

Ωστόσο, η διαφοροποίηση του Τσίπρα και η αποδοχή —έστω και με παραλλαγές— της φιλοσοφίας του νόμου Πιερρακάκη, αποτελεί μια αχτίδα ελπίδας. Δείχνει ότι η χώρα εισέρχεται επιτέλους σε μια τροχιά κανονικότητας, όπου τα παρωχημένα ιδεολογήματα δεν μπορούν πλέον να αποτελούν τροχοπέδη για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

Διαβάστε ακόμη: