Η πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιήθηκε σε μια από τις πιο κρίσιμες πολιτικές στιγμές για τον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Πλέον, τίθεται ανοιχτά το ερώτημα αν η επόμενη ημέρα θα οικοδομηθεί πάνω στη συνεργασία ή πάνω σε μια λογική πολιτικής ρευστοποίησης που απειλεί να αποδυναμώσει συνολικά τον χώρο.
Σε αυτό το φόντο, το άρθρο του Θανάση Καρτερού στην Εφημερίδα των Συντακτών προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Ο στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα έγραψε ότι «ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά έχουν τελειώσει» και ότι «τίποτε δεν θα μείνει ίδιο στην Αριστερά», διατύπωση που υπερβαίνει τα όρια μιας πολιτικής ανάλυσης και παραπέμπει ευθέως σε σενάριο αποσύνθεσης μέσα από την απαξίωση των σημερινών κομματικών μορφών.
Μια τέτοια προσέγγιση, όμως, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερη. Γιατί όταν εμφανίζεται ως δεδομένο ότι το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς πρέπει πρώτα να αποδυναμωθεί ή να θεωρηθεί εξαντλημένο για να προκύψει κάτι νέο, τότε δεν μιλάμε απλώς για ιδεολογική αναζήτηση αλλά για σχεδιασμό που δεν τιμά ούτε τον ίδιο τον χώρο, ούτε ένα κόμμα με βαριά πολιτική ιστορία, ούτε τα στελέχη και τις κοινωνικές δυνάμεις που κράτησαν όρθια την παράταξη σε δύσκολες περιόδους.
Απέναντι στις συζητήσεις περί… ρευστοποιήσεων, η παρέμβαση του Νίκου Κοτζιά αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα. Ο επικεφαλής του Πράττω, με επιστολή του προς την Πολιτική Γραμματεία και την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, προτείνει καθαρή αντίστροφη κατεύθυνση: όχι διάλυση, αλλά άμεση συγκρότηση μετώπου συνεργασίας. «Η χώρα έχει ανάγκη της κοινής μας δράσης, της ενότητας δράσης, της κοινής παρουσίας στη Βουλή όλων των δυνάμεων του χώρου», σημειώνει, καλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει σε «οργάνωση συνάντησης με όλες τις οργανώσεις και πρόσωπα με μια κάποια επιρροή».
Η επιστολή του πρώην υπουργού Εξωτερικών δεν απαντά μόνο στις ανάγκες της κοινωνίας, η οποία ζητά ισχυρή και αξιόπιστη αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά και στη λογική ενός σχεδιασμού που αντιμετωπίζει τη σημερινή κρίση ως ευκαιρία εσωτερικής εκκαθάρισης.
Το δίλημμα που τίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφές: Συνεργασία ή ρευστοποίηση; Πρόταση Κοτζιά ή διάλυση αλά Καρτερός; Ο προοδευτικός και αριστερός κόσμος, προφανώς, και δεν περιμένει νέους κατακερματισμούς. Περιμένει πολιτική ωριμότητα, συνεννόηση και καθαρές πρωτοβουλίες. Και σε αυτή τη συγκυρία, η γραμμή της συνεργασίας μοιάζει όχι μόνο πολιτικά αναγκαία αλλά και ιστορικά πιο υπεύθυνη.
