Ακούω από καλά πληροφορημένες και πάντα αξιόπιστες πηγές της πιάτσας ότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης (Τζίγγερ) το τελευταίο διάστημα «στάζει μέλι» στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις του για τον Αλέξανδρο Εξάρχου. Ο ισχυρός άνδρας της Motor Oil φαίνεται να πίνει νερό στο όνομά του, περιγράφοντάς τον ως έναν άνθρωπο απόλυτα φερέγγυο, με σπάνια στοχοπροσήλωση και διοικητικές ικανότητες που ξεπερνούν τα εσκαμμένα. Για τον Τζίγγερ, ο Εξάρχου είναι ένας άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης, ο οποίος ανταποκρίνεται με χειρουργική ακρίβεια σε κάθε δύσκολη υποχρέωση που αναλαμβάνει.
Είναι σαφές πως η στενή επιχειρηματική συμπόρευση των δύο ανδρών έχει σφυρηλατήσει μια βαθιά σχέση εμπιστοσύνης. Την ίδια στιγμή, το παρασκήνιο βοά ότι η στάση αυτή του Βαρδινογιάννη λειτουργεί και ως «καθρέφτης» για άλλες επαφές του· σύμφωνα με τους καλά γνωρίζοντες, ο Τζίγγερ πλέον δεν θέλει να βλέπει «ούτε ζωγραφιστό» πολύ γνωστό και προβεβλημένο επιχειρηματία του χώρου, δημιουργώντας μια σαφή διαχωριστική γραμμή.
Για να αντιληφθείτε πλήρως το μέγεθος του παιχνιδιού, ο Αλέξανδρος Εξάρχου θεωρείται ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης του αμερικανικού παράγοντα. Οι προσβάσεις του δεν περιορίζονται στο ελληνικό επίπεδο, αλλά φτάνουν απευθείας στο σύστημα εξουσίας του Τραμπ, γεγονός που του προσδίδει τεράστια εξωθεσμική ισχύ και δυνατότητα παρέμβασης στα δρώμενα.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Αμερικανοί στηρίζουν αναφανδόν την πολιτική Εξάρχου. Η κίνηση της DFC, της κρατικής αναπτυξιακής τράπεζας των ΗΠΑ, να μπει πολύ δυνατά στην αύξηση κεφαλαίου της ΑΚΤΩΡ, αποτελεί την έμπρακτη επιβεβαίωση αυτής της στήριξης. Ο όμιλος αναπτύσσεται ραγδαία και δημιουργεί πολύ υψηλές προσδοκίες, ειδικά μέσω της στρατηγικής διείσδυσης στην αγορά του αμερικανικού LNG και τον Κάθετο Διάδρομο, αλλάζοντας τις ισορροπίες στον επιχειρηματικό χάρτη.
