Αν κάποιος αναρωτιόταν για την ένταση της επιθυμίας του ΣΥΡΙΖΑ να εξασφαλίσει έναν ισχυρό πολιτικό σύμμαχο ενόψει των επόμενων εκλογών, η Ρένα Δούρου φρόντισε να δώσει μια σαφή και ηχηρή απάντηση. Με μια νέα, συγκροτημένη δημόσια πρόσκληση προς τις προοδευτικές δυνάμεις, η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος κατέστησε σαφές ότι η στρατηγική προτεραιότητα της Κουμουνδούρου είναι η συγκρότηση ενός ευρέος ενωτικού ψηφοδελτίου.

Στο επίκεντρο αυτής της πρότασης βρίσκονται το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, που αποτελούν τους βασικούς αποδέκτες του προσκλητηρίου. Ωστόσο, η κυρία Δούρου δεν παρέλειψε να οριοθετήσει και το εναλλακτικό σενάριο: εάν δεν υπάρξει η προσδοκώμενη ανταπόκριση, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προετοιμασμένος να ακολουθήσει τον δρόμο της αυτόνομης καθόδου.

Η Ρένα Δούρου δεν κρύβει τον έντονο προβληματισμό και την αγωνία της για την παρατεταμένη πολυδιάσπαση που χαρακτηρίζει τον προοδευτικό χώρο. Στην παρέμβασή της, καλεί το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛ.Α.Σ. να υπερβούν τη λογική της «περιχαρακωμένης» αυτόνομης επικράτησης, ασκώντας κριτική σε παρωχημένες νοοτροπίες που συμπυκνώνονται σε συνθήματα όπως «νίκη με μία ψήφο» ή το διχαστικό «ή εμείς ή κανείς».

Το μήνυμα είναι σαφές: ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει έτοιμος για ουσιαστικές συγκλίσεις, υπό την απαράβατη προϋπόθεση ότι θα διαμορφωθεί ένας ισχυρός και κοινός προγραμματικός τόπος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η πρόσκληση αυτή συνοδεύεται από μια σαφή πολιτική προειδοποίηση. Σύμφωνα με την εκτίμηση της προέδρου της Κ.Ο., η απουσία ειλικρινούς συνεννόησης μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων στρώνει το χαλί στη Νέα Δημοκρατία, η οποία κινδυνεύει να παραμείνει στο τιμόνι της εξουσίας για ακόμη μία πλήρη τετραετία, εκμεταλλευόμενη το κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια ιδιότυπη και απαιτητική πολιτική αναζήτηση συνεταίρου. Από τη μία πλευρά επιδιώκει με θέρμη την ενότητα και από την άλλη υπογραμμίζει ότι δεν ετεροκαθορίζεται, διατηρώντας την πολιτική του ταυτότητα.

Ταυτόχρονα, όμως, απευθύνεται διαρκώς στις υπόλοιπες δυνάμεις, επιχειρώντας να τις πείσει ότι χωρίς τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου, η προοπτική μιας πραγματικής πολιτικής αλλαγής παραμένει μετέωρη. Το κρίσιμο ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από την πολιτική σκηνή είναι ποιος θα αποδεχθεί τελικά την πρόσκληση για διάλογο και, κυρίως, υπό ποιους όρους και προϋποθέσεις θα καθίσουν οι δυνητικοί εταίροι στο ίδιο τραπέζι.

Διαβάστε ακόμη: