Η τακτική που ακολουθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι τυχαία ούτε προϊόν στιγμιαίου εκνευρισμού. Οι οξείες επιθέσεις που εξαπολύει κατά καιρούς η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας φαίνεται να εντάσσονται σε μια συνειδητή πολιτική στρατηγική: την προσπάθεια να εκφράσει και να κεφαλαιοποιήσει τη συσσωρευμένη κοινωνική αγανάκτηση, διεκδικώντας παράλληλα μεγαλύτερη απήχηση στις δημοσκοπήσεις.
Όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις κινήσεις της παρατηρούν ότι η ένταση της ρητορικής της συχνά συνδέεται με τη δημοσκοπική της εικόνα. Όταν ορισμένες έρευνες τη φέρνουν σε υψηλότερες θέσεις –ακόμη και δεύτερη σε συγκεκριμένες συγκυρίες, ιδίως μετά την κοινωνική αναταραχή που προκάλεσε η Σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη– η παρουσία της είναι διαφορετική. Αντίθετα, όταν οι μετρήσεις τη δείχνουν να υποχωρεί στην τρίτη ή τέταρτη θέση, κοντά σε ποσοστά του Κυριάκος Βελόπουλος, η αντιπαράθεση κλιμακώνεται αισθητά.
Σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται και η χθεσινή της παρέμβαση στη Βουλή. Μιλώντας στην επιτροπή Εμπορίου, στο πλαίσιο της συζήτησης για τις συμβάσεις υδρογονανθράκων, η Κωνσταντοπούλου άφησε αιχμές για τη Σοφία Μητσοτάκη, κόρη του πρωθυπουργού Κυριάκος Μητσοτάκης, σημειώνοντας ότι «αυτός που θέλει να πλασάρεται ως μεγάλος ηγέτης θα πάρει το ελικόπτερο και θα φύγει, όπως η κόρη του». Η αναφορά αυτή προκάλεσε πολιτικές αντιδράσεις και έντονη συζήτηση στα κοινοβουλευτικά πηγαδάκια.
Η πολιτική της συμπεριφορά, πάντως, δεν περιορίζεται μόνο στη ρητορική ένταση. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας επιχειρεί συστηματικά να εμφανίζεται ως πολιτικός που συγκρούεται με το «κατεστημένο», επενδύοντας σε μια καθαρά αντισυστημική εικόνα. Με αιχμηρές τοποθετήσεις και μακροσκελείς παρεμβάσεις επιδιώκει να προσελκύσει ψηφοφόρους που νιώθουν αποξενωμένοι από τα παραδοσιακά κόμματα.
Παράλληλα, η πολιτική της δράση είναι έντονα προσωποκεντρική. Η δημόσια παρουσία του κόμματός της ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την ίδια, γεγονός που της επιτρέπει να διατηρεί υψηλή προβολή, ακόμη και σε περιόδους που η κοινοβουλευτική δύναμη της Πλεύσης Ελευθερίας είναι περιορισμένη.
Ιδιαίτερο ρόλο παίζει και η νομική της κατάρτιση. Η Κωνσταντοπούλου αξιοποιεί συχνά διαδικαστικά εργαλεία, νομικά επιχειρήματα και θεσμικές παρεμβάσεις, προβάλλοντας την εικόνα μιας πολιτικού που κινείται με όρους «θεσμικής μάχης». Χαρακτηριστική ήταν και η επίθεσή της κατά του Μάκης Βορίδης για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλώνοντας από τα έδρανα της Βουλής ότι «η υπόθεση είναι διάπλατα ανοικτή» και πως θα προσφύγει στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία καταθέτοντας το υλικό της Εξεταστικής Επιτροπής, εκτιμώντας ότι τα αδικήματα ενδέχεται να εμπίπτουν στις διατάξεις περί εγκληματικής οργάνωσης και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος.
Συνολικά, η πολιτική τακτική της Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες: σκληρή αντισυστημική ρητορική, έντονη προσωπική παρουσία και αξιοποίηση της νομικής της εμπειρίας. Πρόκειται για μια στρατηγική που, ανεξάρτητα από το αν προκαλεί συμφωνίες ή αντιδράσεις, δείχνει να υπηρετεί έναν σαφή στόχο: τη διαρκή παρουσία στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης και τη διατήρηση της πολιτικής της επιρροής.
