Μια παγερή σιωπή για τον έναν, ένα πανηγυρικό «κόκκινο χαλί» για τον άλλον. Η επάνοδος του πρώην βουλευτή Ηρακλείου, Γιάννη Μιχελογιαννάκη, στα πάτρια εδάφη της Χαριλάου Τρικούπη πέρασε στα «ψιλά» και δίχως την παραμικρή επίσημη ανακοίνωση, με τις εσκεμμένες διαρροές να υπογραμμίζουν την πλήρη αδιαφορία της ηγεσίας. Στον αντίποδα, η προσχώρηση του Ευάγγελου Αποστολάκη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα αναγορεύτηκε σε μείζον πολιτικό γεγονός, επισφραγισμένο με μια επίσημη, κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Κι όμως, η πολιτική διαδρομή του Ναυάρχου βρίθει από παράδοξες μεταπηδήσεις που αγγίζουν τα όρια του ευτράπελου: ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ, μετεξελίχθηκε σε «δεξί χέρι» του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ, πρωταγωνίστησε στην παροιμιώδη παλινωδία της αποδοχής υπουργικού θώκου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη το 2021, εθεάθη σε φουσκωτά προς τη Γυάρο ως έμπιστος του Στέφανου Κασσελάκη, για να καταλήξει σήμερα εκ νέου «γοητευμένος» από το όραμα του Ανδρουλάκη.

Αυτή η κραυγαλέα δυσαρμονία στη μεταχείριση επιβεβαιώνει πως στην πολιτική σκακιέρα δεν προσμετράται το ιστορικό συνέπειας ή το βάθος των μετακινήσεων, αλλά η ικανότητα να φιλοτεχνεί κανείς μια επίφαση «σοβαρότητας», ανάλογα με το πώς επιθυμεί να εμφανιστεί προς τα έξω η εκάστοτε ηγεσία.

Διαβάστε ακόμη: