Η ΔΕΘ τελείωσε, αλλά η πολιτική σύγκρουση τώρα αρχίζει να γίνεται πραγματικά σκληρή. Η Θεσσαλονίκη δεν έκλεισε απλώς έναν κύκλο πολιτικών εμφανίσεων. Άνοιξε έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης, με τα κόμματα να μετρούν πλέον όχι μόνο τι είπαν από το βήμα της Έκθεσης, αλλά κυρίως τι έμεινε στην κοινωνία.

Οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις μετά τη ΔΕΘ καταγράφουν ένα πολιτικό σκηνικό που παρουσιάζει μετακινήσεις και νέα δυναμική. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει στην κορυφή, χωρίς όμως να έχει καταφέρει να μετατρέψει τις κυβερνητικές εξαγγελίες σε σαφή κοινωνικό ενθουσιασμό.

Την ίδια στιγμή, ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζονται στη δεύτερη θέση, προκαλώντας νέα πίεση στο ΠΑΣΟΚ και αλλάζοντας τα δεδομένα στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Και κάπου ανάμεσα στους δύο, ο Νίκος Ανδρουλάκης καλείται να απαντήσει στο δυσκολότερο ερώτημα της πολιτικής του διαδρομής: μπορεί το ΠΑΣΟΚ να διεκδικήσει πραγματικά την εξουσία ή θα παραμείνει τρίτος πόλος;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε στη Θεσσαλονίκη με έναν βασικό στόχο: να παρουσιάσει την κυβέρνηση ως δύναμη που μπορεί να μοιράζει δημοσιονομικό χώρο χωρίς να υπονομεύει τη σταθερότητα.

Το πακέτο των περίπου 2,2 δισ. ευρώ αποτέλεσε τον πυρήνα της πρωθυπουργικής παρουσίας, με φορολογικές παρεμβάσεις, ενίσχυση εισοδημάτων και μέτρα που το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να συνδέσει άμεσα με την καθημερινότητα.

Το κυβερνητικό μήνυμα είναι ότι η ανάπτυξη και τα δημόσια έσοδα δημιουργούν χώρο για επιστροφές προς την κοινωνία.

Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία δεν φαίνεται να αρκείται στις εξαγγελίες.

Το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι υιοθετεί προτάσεις που προηγουμένως απέρριπτε όταν προέρχονταν από τη Χαριλάου Τρικούπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για μέτρα που δεν αγγίζουν την πραγματική διάσταση της ακρίβειας, ενώ η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να παρουσιάσει το κυβερνητικό πακέτο ως ανεπαρκές απέναντι στις ανάγκες της επόμενης ημέρας.

Έτσι, η μάχη μεταφέρεται από το βήμα της ΔΕΘ στην καθημερινότητα: Πόσα από τα μέτρα θα φτάσουν πραγματικά στην τσέπη του πολίτη;

Για τον Νίκο Ανδρουλάκη η ΔΕΘ ήταν κάτι περισσότερο από μια ακόμη πολιτική εμφάνιση. Ήταν ένα κρίσιμο τεστ.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να παρουσιάσει ένα διαφορετικό κυβερνητικό σχέδιο, με προτάσεις για φορολογία, στέγαση, 120 δόσεις, 13η σύνταξη, δανειολήπτες και ΕΣΥ.

Παράλληλα, έβαλε τον πήχη στο υψηλότερο δυνατό σημείο: πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές.

Το ερώτημα, όμως, είναι αν αυτή η πολιτική στόχευση συνοδεύεται από αντίστοιχη εκλογική δυναμική.

Η κυβέρνηση επιτέθηκε με το γνωστό όπλο της κοστολόγησης. Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε για ανέξοδες υποσχέσεις, ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης έστρεψε τα πυρά του στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για το ΕΣΥ.

Ο Ανδρουλάκης επιμένει στη γραμμή των ίσων αποστάσεων και αποκλείει συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, επιμένοντας ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να διεκδικήσει αυτοδύναμα την πρωτοβουλία των εξελίξεων.

Μόνο που πλέον η Χαριλάου Τρικούπη χρειάζεται κάτι περισσότερο από πολιτική αυτοπεποίθηση. Χρειάζεται αριθμούς.

Η μεγαλύτερη ανατροπή της νέας πολιτικής εικόνας έχει ένα όνομα: Αλέξης Τσίπρας.

Η παρουσία του στη Θεσσαλονίκη δεν είχε τον χαρακτήρα μιας συμβολικής επιστροφής. Το μήνυμα ήταν πολύ πιο επιθετικό: η ΕΛ.Α.Σ. θέλει να αποτελέσει πρωταγωνιστική δύναμη και να διεκδικήσει την εξουσία.

Η δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, εφόσον επιβεβαιωθεί και στις επόμενες μετρήσεις, αλλάζει τους συσχετισμούς.

Και κυρίως προκαλεί πονοκέφαλο στο ΠΑΣΟΚ.

Για τη Χαριλάου Τρικούπη ο Τσίπρας δεν είναι πλέον απλώς ένας πρώην πρωθυπουργός που επιχειρεί να επιστρέψει. Είναι άμεσος ανταγωνιστής για την ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο.

Το πολιτικό παιχνίδι αποκτά έτσι δύο επίπεδα: Τσίπρας – Μητσοτάκης για την πρωτοκαθεδρία και την εξουσία, και Τσίπρας – Ανδρουλάκης για τον έλεγχο της Κεντροαριστεράς.

Και αυτή η διπλή μάχη μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική μέχρι την κάλπη.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τα πράγματα είναι σαφώς δυσκολότερα.

Η Ρένα Δούρου επιχείρησε στη Θεσσαλονίκη να εκπέμψει μήνυμα πολιτικής ανασύνταξης και να κρατήσει το κόμμα ενεργό στο προοδευτικό μέτωπο.

Η επίθεση στην κυβέρνηση επικεντρώθηκε στην οικονομία, στο κράτος δικαίου και στην εξωτερική πολιτική, ενώ παράλληλα τέθηκε στο τραπέζι η ανάγκη ευρύτερης συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων.

Όμως υπάρχει ένας αμείλικτος αντίπαλος: οι αριθμοί.

Η χαμηλή δημοσκοπική επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ περιορίζει την πολιτική του εμβέλεια και κάνει την ανασύνταξη πολύ πιο δύσκολη.

Η ΔΕΘ, επομένως, δεν αποτέλεσε για τον ΣΥΡΙΖΑ μάχη κατάκτησης της κυβέρνησης. Ήταν μάχη πολιτικής επιβίωσης.

Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων. Τα κομματικά επιτελεία μετρούν ποσοστά, θέσεις και εντυπώσεις. Οι πολίτες, όμως, μετρούν λογαριασμούς.

Στη δημοσκόπηση της GPO για το Star, μόλις 36,2% αξιολόγησε θετικά ή μάλλον θετικά τα μέτρα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ 61,4% τα αξιολόγησε αρνητικά ή μάλλον αρνητικά.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το ερώτημα για το ποιος πολιτικός αρχηγός έπεισε περισσότερο.

Ο Μητσοτάκης συγκέντρωσε 25,9%, ο Τσίπρας 15,5% και ο Ανδρουλάκης 10,6%.

Όμως ο πραγματικός «νικητής» ήταν ένας άλλος αριθμός: 45,9% απάντησε «κανένας από τους τρεις».

Το μήνυμα είναι καθαρό. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει πειστεί ακόμη από κανέναν. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα όλων.

Σύμφωνα με την Prorata, η ακρίβεια παραμένει μακράν ο πραγματικός πρωταγωνιστής και το σημαντικότερο καθημερινό πρόβλημα, με 78%.

Ακολουθούν η Δικαιοσύνη, η διαφθορά και η διαφάνεια με 44%, οι χαμηλοί μισθοί και οι συνθήκες εργασίας με 25% και η υγεία με 21%.

Την ίδια ώρα, μόλις 17% εκτιμά ότι τα μέτρα Μητσοτάκη θα βελτιώσουν αρκετά ή πολύ την καθημερινότητά του.

Για τις εξαγγελίες Τσίπρα, το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει το 29%.

Αυτό σημαίνει ότι η αντιπολίτευση κερδίζει έδαφος στην κοινωνική αξιολόγηση, αλλά όχι ακόμη την πολιτική πρωτοκαθεδρία.

Η εικόνα μετά τη ΔΕΘ δημιουργεί ένα νέο πολιτικό παζλ.

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη, αλλά καλείται να μετατρέψει τις κυβερνητικές παρεμβάσεις σε πραγματικό κοινωνικό όφελος.

Ο Αλέξης Τσίπρας κερδίζει χώρο και εμφανίζεται ως ο βασικός νέος αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αγώνα δρόμου για να αποδείξει ότι μπορεί να περάσει από την αντιπολιτευτική κριτική στη διεκδίκηση της διακυβέρνησης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να παραμείνει ζωντανός σε ένα περιβάλλον όπου η ΕΛ.Α.Σ. διεκδικεί μεγάλο κομμάτι του ακροατηρίου του.

Και πάνω από όλους βρίσκεται ένας παράγοντας που δεν ελέγχεται από κανένα κομματικό επιτελείο: η τσέπη του πολίτη.

Η ακρίβεια, οι μισθοί, η στέγη, η υγεία, η Δικαιοσύνη και το αίσθημα ασφάλειας θα κρίνουν τελικά ποιος θα μετατρέψει τις εξαγγελίες σε πολιτική εμπιστοσύνη.

Διαβάστε ακόμη: