Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αναμένεται και φέτος με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς εκεί θα αποκαλυφθεί το βασικό πακέτο παροχών της κυβέρνησης. Στο κυβερνητικό επιτελείο εξετάζονται διάφορα σενάρια ενίσχυσης εισοδημάτων, με ένα από αυτά να αφορά την καταβολή μισού 13ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους, με εφαρμογή από το 2027.

Ήδη προς αυτή την κατεύθυνση υπάρχουν διαρροές προς φιλοκυβερνητικές φυλλάδες…

Ωστόσο, ακόμη και αν η συγκεκριμένη παρέμβαση επιβεβαιωθεί, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί πολιτικό «game changer». Αντίθετα, ενδέχεται να δημιουργήσει περισσότερες προσδοκίες από όσες τελικά θα ικανοποιήσει.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν περάσει πάνω από μία δεκαετία χωρίς τον 13ο και τον 14ο μισθό. Η αγοραστική δύναμη έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα από την ακρίβεια, το κόστος στέγασης, την ενέργεια και τις συνεχείς ανατιμήσεις.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένας «κουτσός» 13ος μισθός δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ουσιαστική αποκατάσταση μιας απώλειας που μετρά χρόνια.

Το πολιτικό ερώτημα είναι απλό: μπορεί μια τέτοια εξαγγελία να ανατρέψει τη δυσαρέσκεια που έχει συσσωρευτεί για την καθημερινότητα, την ακρίβεια, την υγεία, τη στέγαση, αλλά και για τις υποθέσεις που έχουν προκαλέσει πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση;

Η απάντηση, σύμφωνα με πολλούς πολιτικούς αναλυτές, δεν είναι αυτονόητη. Οι πολίτες δεν αξιολογούν πλέον μόνο το ύψος μιας παροχής. Συγκρίνουν το συνολικό εισόδημά τους με το πραγματικό κόστος ζωής και αναρωτιούνται αν μπορούν να ζήσουν καλύτερα από ό,τι πριν λίγα χρόνια.

Ένας μισός 13ος μισθός, όσο θετικός κι αν είναι για όσους τον λάβουν, δύσκολα μπορεί να αντισταθμίσει τη διαρκή πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά. Πολύ περισσότερο όταν η εφαρμογή του μετατίθεται για το 2027 και όχι άμεσα.

Η κυβέρνηση ενδεχομένως να προσδοκά ότι μια τέτοια εξαγγελία θα σηματοδοτήσει την επιστροφή στην κανονικότητα και θα λειτουργήσει ως ισχυρό προεκλογικό μήνυμα. Όμως η κοινωνία φαίνεται να ζητά κάτι περισσότερο από αποσπασματικές παρεμβάσεις.

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι με έναν μισό 13ος μισθό μπορεί να ανακτήσει την εμπιστοσύνη όσων απομακρύνθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία, τότε πιθανότατα υποτιμά το μέγεθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Οι εκλογές δεν κρίνονται από μία παροχή, αλλά από τη συνολική εικόνα της διακυβέρνησης.

Το τελικό συμπέρασμα είναι σαφές: ένας «κουτσός» 13ος μπορεί να αποτελέσει μια οικονομική ανάσα για χιλιάδες εργαζομένους. Δύσκολα όμως θα αποτελέσει το εισιτήριο για μια νέα εκλογική νίκη.

Οι πολίτες φαίνεται πως αναζητούν ουσιαστικές λύσεις και όχι κινήσεις που, έστω και αν έχουν δημοσιονομικό κόστος, μοιάζουν περισσότερο με προεκλογικό συμβολισμό παρά με πλήρη αποκατάσταση των εισοδηματικών απωλειών.

Διαβάστε ακόμη: