Η Κίνα αποθηκεύει πετρέλαιο σε κλίμακα που αλλάζει τα δεδομένα της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας. Σύμφωνα με τον Michael Haigh, επικεφαλής παγκόσμιας έρευνας για τα εμπορεύματα στη Société Générale, το Πεκίνο έχει ήδη συγκεντρώσει περίπου 1,4 δισ. βαρέλια — ποσότητα που καλύπτει τις ανάγκες της χώρας για εκατοντάδες ημέρες, όταν ο διεθνής «κανόνας» ασφαλείας είναι μόλις 90.

Και δεν σταματά εκεί. Ορισμένες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον πήχη ακόμη ψηλότερα, με στόχο τα 2 δισ. βαρέλια, σε έναν κόσμο όπου η εμπιστοσύνη στις εφοδιαστικές αλυσίδες μειώνεται και το γεωπολιτικό ρίσκο αυξάνεται.

Γιατί το πετρέλαιο έγινε ξανά στρατηγικό όπλο

Η αποθεματοποίηση δεν είναι απλή ούτε φθηνή. Σε αντίθεση με τις United States, που διαθέτουν φυσικά αλατούχα σπήλαια για αποθήκευση, η Κίνα βασίζεται σε γιγαντιαίες, ειδικά κατασκευασμένες εγκαταστάσεις, με υψηλό κόστος και έντονη χρήση μετάλλων.

Η λογική, όμως, είναι ξεκάθαρη. Στο παρελθόν, τα κράτη αποθήκευαν αμερικανικά ομόλογα: παρείχαν τόκο και ασφάλεια, με τη βεβαιότητα ότι μπορούσαν να μετατραπούν σε πραγματικά αγαθά όταν χρειαζόταν. Στον σημερινό κόσμο χαμηλής εμπιστοσύνης, αυτό το μοντέλο φθίνει.

Η νέα πραγματικότητα μετακινείται από το just-in-time στο just-in-case:

  • για ενδεχόμενο θερμό πόλεμο
  • για διακοπή θαλάσσιων οδών
  • για γεωπολιτικό κατακερματισμό

Οι ΗΠΑ, η Βενεζουέλα και το ερώτημα του «αρκετού»

Το ίδιο πρίσμα εξηγεί και τις κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ. Οι ΗΠΑ διαθέτουν το Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου, το οποίο αυξήθηκε από 350 σε 400 εκατ. βαρέλια, και είναι καθαρός εξαγωγέας. Όμως σε μια κρίση, τι σημαίνει πραγματικά «αρκετό»;

Μακροπρόθεσμα, ο έλεγχος μιας χώρας με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, όπως η Venezuela, προσφέρει στρατηγική εφεδρεία — έστω κι αν η παραγωγή της παραμένει κάτω από το 1 εκατ. βαρέλια/ημέρα λόγω υποεπένδυσης.

Το επόμενο βήμα: Μέταλλα και σπάνιες γαίες

Το κρίσιμο ερώτημα που θέτει ο Χέιγκ είναι απλό και ανησυχητικό:
Τι θα συνέβαινε αν τα κράτη άρχιζαν να αποθηκεύουν μέταλλα όπως κάνουν με το πετρέλαιο;

Νικέλιο, αλουμίνιο, χαλκός, ψευδάργυρος, μόλυβδος, ασήμι:

  • πολλές αγορές βρίσκονται ήδη σε έλλειμμα
  • έχει προηγηθεί δεκαετία υποεπένδυσης
  • η ζήτηση αυξάνεται από AI, ηλεκτρικά δίκτυα, επαναβιομηχάνιση και άμυνα

Το αποτέλεσμα θα ήταν εκρηκτικό: οι τιμές θα εκτοξεύονταν, όπως ήδη συμβαίνει με το ασήμι και —όλο και περισσότερο— με τον χαλκό. Αν η κινεζική ύφεση στις κατασκευές δεν επιδεινωθεί δραματικά, το 2026 μπορεί να φέρει αστρονομικές αποτιμήσεις σε πολλά βιομηχανικά μέταλλα.

Ο χρυσός επιστρέφει στο προσκήνιο

Σε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι τυχαίο ότι οι κεντρικές τράπεζες αποθηκεύουν συστηματικά χρυσό. Σύμφωνα με τον Χέιγκ, πολλές στοχεύουν να φτάσουν το 20% των αποθεματικών τους σε χρυσό — όμως λίγες βρίσκονται κοντά.

Ένα υποθετικό σενάριο είναι αποκαλυπτικό:
αν οι 50 μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες που υπολείπονται μετέφεραν μόλις 1% επιπλέον των αποθεματικών τους στον χρυσό, η τιμή θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 1.000 δολάρια ανά ουγκιά. Την ίδια στιγμή, οι 313 εταιρείες εξόρυξης χρυσού που παρακολουθεί η Wood Mackenzie εμφανίζουν ήδη κέρδη-ρεκόρ.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για επενδυτές

Το μήνυμα είναι σαφές:
η εποχή της αφθονίας και της άνετης παγκοσμιοποίησης τελειώνει. Η αποθεματοποίηση επιστρέφει ως στρατηγικό εργαλείο ισχύος.

Για τους ιδιώτες επενδυτές, αυτό δεν σημαίνει γεωπολιτικά ρίσκα, αλλά:

  • διαφοροποίηση
  • επιλεκτική έκθεση σε εμπορεύματα
  • χρυσό ως ασφάλεια

Όπως δείχνει η Κίνα, καλύτερα να αποθηκεύεις νωρίτερα παρά αργότερα.

Διαβάστε ακόμη: