Πόσες Βιολάντες και εργοστάσια στον Ασπρόπυργο και αλλού και πόσοι εργαζόμενοι πρέπει να χάσουν ακόμα τη ζωή τους, για να μάθουμε όλοι μας, φυσικά και εμείς οι λειτουργοι των Media κάθε μορφής, ότι η Επιθεώρηση Εργασίας, την οποία είχαμε ή έχουμε, δυστυχώς, ακόμα στο μυαλό μας, ουσιαστικά δεν υπάρχει;

Είναι, δηλαδή, μια…αόρατη Αρχή και μάλιστα “ανεξάρτητη” πλέον, που από το υπουργείο Εργασίας πέρασε στο υπουργείο Ανάπτυξης και τώρα λειτουργεί – τρόπος του λέγειν – σε συνθήκες κάθε άλλο παρά ομαλές.

Η Επιθεώρηση Εργασίας σήμερα είναι ακέφαλη, δεν έχει πρόεδρο, έχει μεγάλες ελλείψεις προσωπικού και οι όποιοι έλεγχοι που γίνονται, όταν γίνονται, είναι σε άμεση συνεννόηση με την επιχείρηση που θα ελεγχθεί! Και μάλιστα αυτό έχει θεσμοθετηθεί, είναι υποχρέωση (!) των υπαλλήλων της πριν από κάθε έλεγχο!

Όπως αντιλαμβάνεστε, δεν υπάρχουν πραγματικοί προληπτικοί και ξαφνικοί έλεγχοι, ο κάθε εργοδότης κλείνει αυτός (!) την ημέρα και την ώρα του ελέγχου και οι επιθεωρητές εργασίας προφανώς δεν βρίσκουν τίποτα επιλήψιμο να καταγράψουν. Την επόμενη ημέρα, βέβαια, η κατάσταση επανέρχεται στα προ του ελέγχου ανεξέλεγκτα επίπεδα και τελικά ο θεός βοηθός…

Όσο για το που αποδίδει λόγο η Επιθεώρηση Εργασίας; Μία (!) φορά το χρόνο, για μια (!) ώρα σε μία επιτροπή της Βουλής. Ραντεβού στην επόμενη ή στις επόμενες τραγωδίες που θα σηματοδοτήσουν νέες απώλειες εργαζομένων, όταν και πάλι θα λέμε τα ίδια και τα ίδια, πάνω από τις άδικα χαμένες ζωές.

Διαβάστε ακόμη: