Μπορεί να μην το περίμενε κανείς από τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αλλά η συγκεκριμένη αποστροφή του έχει τη δική της ξεχωριστή πολιτική αξία. «Δυστυχώς, ο Λαλιώτης έχει δίκιο».

Με αυτή τη φράση, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν και αναπαράχθηκαν από πολλά μέσα ενημέρωσης, χωρίς να διαψευσθούν ο πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας φέρεται να σχολίασε σε συνομιλητές του τις δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

Και δεν είναι καθόλου μια συνηθισμένη τοποθέτηση. Ο Μεϊμαράκης δεν είναι ένας πολιτικός που μπορεί να χαρακτηριστεί ως μετριοπαθής εκφραστής της Κεντροδεξιάς χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές αναφορές.

Αντιθέτως, πρόκειται για έναν άνθρωπο με βαθιές δεξιές κομματικές καταβολές, που μεγάλωσε πολιτικά μέσα στη Νέα Δημοκρατία, υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της ΟΝΝΕΔ και πρωταγωνίστησε στη διαμόρφωση της γαλάζιας νεολαίας κατά τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια.

Αυτό ακριβώς κάνει τη συγκεκριμένη παραδοχή του ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Γιατί ο Μεϊμαράκης γνωρίζει πολύ καλά τι σήμαινε η πολιτική αντιπαράθεση εκείνης της εποχής. Δεν τα άκουσε, τα έζησε από μέσα! Δεν διαβάζει την ιστορία του Πολυτεχνείου μέσα από κομματικά εγχειρίδια ούτε από τις σημερινές πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Έχει προσωπικές μνήμες από μια περίοδο κατά την οποία οι ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα σε δεξιούς και αριστερούς φοιτητές ήταν συχνά εκρηκτικές.

Ο Κ. Λαλιώτης απέτρεψε τον Ν. Ανδρουλάκη να διαγράψει τον Ανδρέα Λοβέρδο από το ΠΑΣΟΚ

Η απάντηση Λαλιώτη και η τοποθέτηση Άδωνι

Όλα ξεκίνησαν από την αναφορά του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο πόρισμα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, όταν ρωτήθηκε για το ζήτημα των νεκρών του Πολυτεχνείου.

Ο υπουργός δήλωσε ότι παραμένει πιστός στο πόρισμα Τσεβά, το οποίο συντάχθηκε μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και αποτέλεσε την πρώτη επίσημη δικαστική καταγραφή των γεγονότων του Νοεμβρίου του 1973.

Η συγκεκριμένη αναφορά προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς το ζήτημα των θυμάτων της εξέγερσης παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα ιστορικά κεφάλαια της Μεταπολίτευσης.

Ο Γεωργιάδης επανήλθε στη συνέχεια, επιχειρώντας να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Υποστήριξε ότι δεν είπε πως δεν υπήρχαν νεκροί, αλλά ότι τον καλύπτει το πόρισμα Τσεβά. Μάλιστα, διευκρίνισε ότι το πόρισμα δεν αναφέρει νεκρούς μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου, αλλά καταγράφει 34 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή και 1.018 τραυματίες.

Η απάντηση του Κώστα Λαλιώτη ήταν ιδιαίτερα αιχμηρή. Το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που υπήρξε μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της εξέγερσης, βγαίνοντας από τη Χαριλάου Τρικούπη απευθύνθηκε στους δημοσιογράφους λέγοντας:

«Γράψτε τα ονόματα των νεκρών και στείλτε τα στον αντιπρόεδρο της ΝΔ».

Και συνέχισε με μια αναφορά που δεν πέρασε απαρατήρητη: «Ξέρετε πόσες σφαίρες έπεσαν; 22.000 κατά αμάχων».

Ο Λαλιώτης παρέπεμψε, μάλιστα, στο βιβλίο του ιστορικού Λεωνίδα Καλλιβρετάκη «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο», επιχειρώντας να υπενθυμίσει ότι η αιματηρή καταστολή δεν περιορίστηκε στον χώρο του ιδρύματος, αλλά επεκτάθηκε στους γύρω δρόμους και σε άλλα σημεία της Αθήνας.

Και κάπου εκεί ήρθε η φράση του Μεϊμαράκη.

Το «άδειασμα» Μαρινάκη στον Άδωνι Γεωργιάδη και το «μπλόκο» στα σενάρια Σαμαρά

Γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία η στάση Μεϊμαράκη

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν είναι λοιπόν ένας τυχαίος παρατηρητής της συγκεκριμένης αντιπαράθεσης. Ανήκει σε εκείνη τη γενιά των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που διαμορφώθηκαν πολιτικά στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας.

Από το 1971 ασχολήθηκε με τον φοιτητικό συνδικαλισμό στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ το 1974 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΟΝΝΕΔ. Στη συνέχεια ανέλαβε την προεδρία της γαλάζιας νεολαίας από το 1984 έως το 1987.

Ήταν μια εποχή κατά την οποία η πολιτική αντιπαράθεση στα πανεπιστήμια είχε εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα σημερινά. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στις παρατάξεις ήταν έντονες, οι ιδεολογικές ταυτότητες καθοριστικές και η πολιτική ένταξη συχνά συνοδευόταν από προσωπικό κόστος.

Ο ίδιος έχει αφηγηθεί στην «Καθημερινή» ένα χαρακτηριστικό περιστατικό από εκείνα τα χρόνια. Σε εκδήλωση στο Πάντειο, όταν επιχείρησε να μιλήσει ως εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας και να αναφερθεί στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δέχθηκε έντονες αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να τον κατεβάσουν από το βήμα και να τον χτυπήσουν.

Δεν έκρυψε ποτέ τις πολιτικές του καταβολές. Ήταν ένας σκληρός κομματικός της δεξιάς νεολαίας, με ισχυρή παρουσία στις οργανωτικές και ιδεολογικές μάχες της εποχής. Ακριβώς γι’ αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι σήμερα, δεκαετίες αργότερα, αναγνωρίζει πως η ιστορική αλήθεια για το Πολυτεχνείο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με πολιτικές εκπτώσεις.

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε μία παράταξη

Ο Μεϊμαράκης έχει διατυπώσει και στο παρελθόν μια σαφή θέση για τον χαρακτήρα της εξέγερσης. Σε ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ το 2015 είχε υπογραμμίσει ότι στον αγώνα κατά της δικτατορίας δεν συμμετείχαν μόνο αριστεροί, αλλά και δημοκράτες φοιτητές από άλλους πολιτικούς χώρους.

Είχε, μάλιστα, αναφερθεί στις επισκέψεις του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και του Γεωργίου Μαύρου στο Πολυτεχνείο, προκειμένου να συμπαρασταθούν στους νέους που βρίσκονταν εκεί.

Η συγκεκριμένη αναφορά δεν ήταν τυχαία. Ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ ήθελε να καταδείξει ότι ο αντιδικτατορικός αγώνας δεν αποτελεί αποκλειστική πολιτική ιδιοκτησία της Αριστεράς και ότι η δημοκρατική αντίσταση είχε ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές αναφορές.

Αυτό είναι και το στοιχείο που προσδίδει μεγαλύτερη βαρύτητα στη σημερινή του στάση. Δεν επιχειρεί να αποποιηθεί τη δεξιά πολιτική του ταυτότητα. Αντιθέτως, μέσα από αυτήν υπενθυμίζει ότι η δημοκρατική νομιμοποίηση της μεταπολιτευτικής Νέας Δημοκρατίας περνά και από την καθαρή απόσταση από τη δικτατορία.

Η ιστορική πραγματικότητα, άλλωστε, είναι συγκεκριμένη: Δεν έχει τεκμηριωθεί θάνατος μέσα στον περίβολο του Πολυτεχνείου, αλλά υπάρχουν νεκροί από την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης στην ευρύτερη Αθήνα. Η διάκριση αυτή δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να αμφισβητείται η ύπαρξη των θυμάτων.

Βαγγέλης Μεϊμαράκης: Ο ρόλος-κλειδί και στην Ευρώπη και στις εσωκομματικές ισορροπίες

Ένα μήνυμα και προς το εσωτερικό της ΝΔ

Η φράση του Μεϊμαράκη έχει και μια δεύτερη ανάγνωση, που αφορά το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.

Ο πρώην πρόεδρος του κόμματος δεν είναι ένας πολιτικός που συνηθίζει να παρεμβαίνει καθημερινά στις κυβερνητικές αντιπαραθέσεις. Διατηρεί το δικό του πολιτικό βάρος, έχει θεσμική εμπειρία και γνωρίζει καλά ότι ορισμένα ζητήματα απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή.

Η διαφοροποίησή του από τον Άδωνι Γεωργιάδη αποκτά σημασία ακριβώς επειδή δεν προέρχεται από κάποιον πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης, αλλά από έναν άνθρωπο που έχει υπηρετήσει τη ΝΔ σε κορυφαίες θέσεις, έχει διατελέσει πρόεδρός της και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Δεν πρόκειται, ασφαλώς, για δημόσια πολιτική σύγκρουση ούτε για κάποια οργανωμένη εσωκομματική διαφοροποίηση. Η φράση του μεταφέρθηκε ως σχόλιο σε ιδιωτική συνομιλία. Ωστόσο, αποτυπώνει μια διαφορετική αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζονται ζητήματα ιστορικής μνήμης.

Γιατί άλλο πράγμα είναι η πολιτική αντιπαράθεση με την Αριστερά και άλλο η διαχείριση της ιστορικής μνήμης μιας χώρας που πέρασε επτά χρόνια δικτατορίας.

Ο Μεϊμαράκης, με τη δική του διαδρομή, φαίνεται να στέλνει ένα μήνυμα που ξεπερνά την αντιπαράθεση δύο πολιτικών προσώπων. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να έχει τις δικές της ιδεολογικές διαφορές με το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά, αλλά δεν έχει κανέναν λόγο να μπαίνει σε συζητήσεις που αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών για την ιστορική πραγματικότητα της δικτατορίας και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Και ίσως αυτή να είναι η ουσία της συγκεκριμένης παρέμβασης: Ένας άνθρωπος που έζησε τις σκληρές πολιτικές συγκρούσεις της Μεταπολίτευσης, από την πλευρά της παραδοσιακής δεξιάς, να υπενθυμίζει ότι η Δημοκρατία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κομματικό λάφυρο.

Ούτε το Πολυτεχνείο ανήκει αποκλειστικά στην Αριστερά ούτε, πολύ περισσότερο, η ιστορική μνήμη μπορεί να προσαρμόζεται στις ανάγκες της σημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Και αυτό, για έναν Μεϊμαράκη, έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία.

Η αυτονόμηση της νέας γενιάς των δικαστών από την ηγεσία του Αρείου Πάγου και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης

Μου λένε καλά πληροφορημένες πηγές που γνωρίζουν εκ των έσω πρόσωπα και πράγματα και έχουν πρόσβαση στους μηχανισμούς της εξουσίας, ότι κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται μια πλήρης αυτονόμηση των «νεαρών» δικαστών, σε σχέση με την κατευθυντήρια «γραμμή» και τις τάσεις που δρομολογούνται σε όλα τα επίπεδα από την ηγεσία του Αρείου Πάγου!

Το γεγονός αυτό φέρεται να αποδίδεται στο ότι η νέα γενιά των δικαστών θεωρεί ότι οι εκάστοτε διοικήσεις του Αρείου Πάγου καθορίζονται από την κυβέρνηση με ότι τούτο συνεπάγεται για την ανεξαρτησία της θεσμικής εξουσίας, ενώ παράλληλα δηλώνουν κάθετα αντίθετα στις συνεχείς παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών ή και συγγενικών τους προσώπων στην απονομή της Δικαιοσύνης, όπως άλλωστε συνέβη πρόσφατα με τον αδερφό του υπουργού Δικαιοσύνης!

Η εξέλιξη αυτή, πέραν πάσης αμφιβολίας, δημιουργεί ένα σκηνικό αβεβαιότητας, δεδομένου ότι όπως καταδεικνύεται στην πράξη, η πρόσβαση της κυβέρνησης στην δικαιοσύνη είναι ανεπαρκής και οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης αρνούνται να πάρουν γραμμή ακόμη και από την ηγεσία του Αρείου Πάγου!

Για όποιον κατανοεί τη σημειολογία, το περιβάλλον που διαμορφώνεται θεωρείται εύθραυστο, εκρηκτικό και εξόχως επικίνδυνο!

Αποκλειστικό: Η πρόταση Γεωργάτου για την εξαγορά της PIzza Fan, το άγνωστο deadline και η «ώρα της αλήθειας» για τα χρέη-μαμούθ

Η πρόταση Γεωργάτου για την εξαγορά της PIzza Fan, το άγνωστο deadline και η «ώρα της αλήθειας» για τα χρέη-μαμούθ

Οι διεργασίες για την επόμενη ημέρα της αλυσίδας Pizza Fan, λίγες ημέρες από την επαναλειτουργία των καταστημάτων της, φαίνεται ότι κινούνται με αργούς ρυθμούς, καθώς τα βασικότερα θέματα, αυτά των συζητήσεων με τους ενδιαφερόμενους επενδυτές, των προτάσεών τους και της καταληκτικής ημερομηνίας κατάθεσής τους παραμένουν σε ανησυχητική εκκρεμότητα.

Σαφώς το πρώτο θετικό είναι η επαναλειτουργία των καταστημάτων, αλλά πέραν αυτού μια σειρά από σοβαρά θέματα παραμένουν άλυτα, δημιουργώντας προβληματισμό για το τι θα επακολουθήσει.

Μέχρι σήμερα, έχει δημοσιοποιηθεί το ενδιαφέρον του Βλάση Γεωργάτου, της αλυσίδας Γρηγόρης, ο οποίος σε δηλώσεις του επισήμανε ότι «πρέπει να δούμε αν και τι σώζεται», διευκρινίζοντας ότι πριν από οποιαδήποτε απόφαση απαιτείται πλήρης αποτύπωση της οικονομικής και νομικής κατάστασης. Η οποία μέχρι σήμερα δεν υπάρχει, γεγονός που καθιστά επιφυλακτικό όχι μόνο τον συγκεκριμένο επιχειρηματία, αλλά και άλλους ή όσους είχαν συζητήσει μαζί του για πιθανή κοινή κάθοδο.

Στα 12+2 εκατ. ευρώ η αρχική πρόταση Γεωργάτου

Το Radar.gr αποκαλύπτει σήμερα ότι η αρχική, μη δεσμευτική φυσικά, οικονομική πρόταση του κ. Γεωργάτου, ανερχόταν σε 12 εκατ. ευρώ, για την απόκτηση του συνόλου των δραστηριοτήτων της εταιρείας – στην οποία υπάρχουν συγκεκριμένες επιφυλάξεις και προϋποθέσεις – καθώς και ένα τίμημα δύο (2) εκατ. ευρώ προς τον μέχρι τώρα ιδιοκτήτη της, Κώστα Αντάρα. Τίμημα το οποίο, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν φαίνεται να τον ικανοποιεί τον ιδρυτή της αλυσίδας, προσθέτοντας ένα ακόμα πρόβλημα στην όλη υπόθεση.

Αλλά, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας Γρηγόρης φέρεται ιδιαίτερα προβληματισμένος με τις μέχρι τώρα εξελίξεις, καθώς το αρχικό χρέος, με τις φορολογικές υποχρεώσεις και τα πρόστιμα των 35 εκατ. ευρώ, φέρεται ότι τελικά θα είναι αρκετά μεγαλύτερο.

Δεν υπάρχει καταληκτική ημερομηνία προτάσεων

Καθίσταται σαφές ότι οι ανοιχτές εκκρεμότητες, όχι μόνο δεν έχουν επιτρέψει μέχρι στιγμής την κατάθεση συγκεκριμένου τιμήματος, αλλά θέτουν εν αμφιβόλω και την ίδια την ισχύ του αρχικού ενδιαφέροντος από την πλευρά του κ. Γεωργάτου, αλλά και κάθε πιθανού ενδιαφερόμενου, που παρακολουθεί την εξέλιξη της υπόθεσης.

Όπως επισημαίνουν πηγές που παρακολουθούν τις διεργασίες, το γεγονός ότι δεν έχει καθοριστεί ακόμα μια καταληκτική ημερομηνία κατάθεσης προσφορών από ενδιαφερόμενους, επίσης λειτουργεί ανασχετικά στην όλη υπόθεση.

Επιπλέον, υπάρχουν ερωτήματα για το αν τα ποσά των λογαριασμών που άνοιξαν επαρκούν και για πόσο διάστημα, καθώς με πληρωμές έναντι, για προμηθευτές, αλλά και εργαζόμενους, η λειτουργική ομαλότητα τίθεται σε δοκιμασία, πολύ περισσότερο που τα έσοδα από την επανέναρξη της αλυσίδας προφανώς δεν είναι, τουλάχιστον ακόμα, ικανά να καλύψουν τα πραγματικά κόστη.

Στο «δόκανο» των Αρχών για μαύρο χρήμα πασίγνωστος καραδεξιός καναλάρχης - «Φύλλο και φτερό» τα οικονομικά του υπερπατριώτη εκδότη

Στο «δόκανο» των Αρχών για μαύρο χρήμα πασίγνωστος καραδεξιός καναλάρχης

Οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μου λένε πως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί έχουν πάρει «φωτιά» και οι διαδρομές του χρήματος αναλύονται πλέον κάτω από ισχυρό προβολέα. Στο στόχαστρο της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος, αλλά και της ΑΑΔΕ, έχει μπει για τα καλά ένας γνωστός… καραδεξιός υπερπατριώτης, που δίνει το δικό του καθημερινό «σόου» από τις συχνότητες περιφερειακού καναλιού.

Για να σας πω την μαύρη μου αλήθεια, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν έχουν ήδη βρει κάτι ακραία επιλήψιμο που να τον «καίει», όμως το σίγουρο είναι πως του έχουν κάνει τα οικονομικά φύλλο και φτερό, ξεσκονίζοντας κάθε λογαριασμό και κάθε τιμολόγιο.

Ο εν λόγω «εκδότης» και καναλάρχης κινείται με άνεση στον θολό χώρο δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, ισορροπώντας ανάμεσα στην παραδοσιακή ακροδεξιά ρητορική και το κοινό των λεγόμενων «ψεκασμένων».

Παρά το γεγονός όμως ότι το παίζει αντισυστημικός, οι πηγές μου επιμένουν ότι διατηρεί αγαστές και στενότατες σχέσεις με υπουργούς της τωρινής κυβέρνησης. Το ερώτημα που γεννάται είναι εύλογο: λέτε να μπλέξει πάλι σε περιπέτειες η γαλάζια παράταξη και να τρέχει να μαζεύει τα ασυμμάζευτα;

Οι κακές γλώσσες λένε πως το πράγμα δεν σταματά σε απλές κοινωνικές επαφές, αλλά υπάρχουν και κουμπαριές με «βαριά» ονόματα νεοδημοκρατών υπουργών. Τώρα που τα ζόρια έσφιξαν και οι ελεγκτές χτυπούν την πόρτα του, τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι υψηλά ιστάμενοι φίλοι του; Θα σπεύσουν να ρίξουν σωσίβιο για να σώσουν τον «πατριώτη» ή θα τηρήσουν αποστάσεις ασφαλείας για να μην καούν και οι ίδιοι;

«Πορτα» έριξε ο εγγονός του Ανδρέα στον Νίκο Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ - Τέλος εποχής για τη δυναστεία Παπανδρέου

«Πόρτα» έριξε ο εγγονός του Ανδρέα στον Νίκο Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ – Τέλος εποχής για τη δυναστεία Παπανδρέου

Φαίνεται πως η πολιτική δυναστεία των Παπανδρέου δεν θα αποκτήσει, τουλάχιστον σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση, νέο εκπρόσωπο στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.

Ο Ανδρουλάκης, σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαν κυκλοφορήσει, ήλπιζε ότι η κάθοδος του Ανδρέα Παπανδρέου, γιου του Γιώργου και εγγονού του ιδρυτή του Κινήματος, στο Ηράκλειο θα έκανε πολιτικό πάταγο.

Ένα ιστορικό επώνυμο σε μια εκλογική περιφέρεια με ισχυρούς συμβολισμούς για την πράσινη παράταξη θα μπορούσε να δώσει άλλη δυναμική στην προσπάθεια συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ενδεχομένως θα προσδοκούσαν στη Χαριλάου Τρικούπη. Η υποψηφιότητα δεν προχώρησε, επίσημο ενδιαφέρον δεν κατατέθηκε και οι τοπικές ισορροπίες αποδείχθηκαν κάθε άλλο παρά απλή υπόθεση. Άλλωστε, μια τέτοια επιλογή θα άνοιγε αναπόφευκτα συζητήσεις και για τους ήδη εκλεγμένους βουλευτές του νομού.

Όπως έγινε γνωστό, ο μικρός Ανδρέας δεν ενδιαφέρεται, αλλά ούτε ο πατέρας του υπέβαλε κάποιο αίτημα στον Ανδρουλάκη. Τζίφος δηλαδή…

Έτσι, το σενάριο φαίνεται να μετατίθεται για το μέλλον. Και κάπως έτσι, η περίφημη δυναστεία των Παπανδρέου μένει, προς το παρόν, χωρίς νέα κοινοβουλευτική γενιά στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Το Ηράκλειο, πάντως, δεν έγινε η σκηνή της πολιτικής επιστροφής που κάποιοι φαντάζονταν.

Διαβάστε ακόμη: