Μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τη σκοτεινή ιστορία της οικογένειάς του δημοσίευσε ένας άνθρωπος που περιγράφει πώς ήταν να μεγαλώνει έχοντας για θείο έναν από τους πρωταγωνιστές της καταστολής του Νοεμβρίου του 1973.

«Σαν απόψε, πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές», γράφει στην αρχή της ανάρτησής του αναφερόμενος στον Νικόλαο Ντερτιλή. Ο Ντερτιλής ήταν αξιωματικός του στρατού και ένα από τα στελέχη της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Κατά την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973, πυροβόλησε και σκότωσε τον 20χρονο Μιχάλη Μυρογιάννη. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του και πέθανε στη φυλακή το 2013, σε ηλικία 92 ετών.

Όπως εξηγεί, ο θείος του υπήρξε σημαντικό στέλεχος της χούντας και είχε αναλάβει την καταστολή της φοιτητικής εξέγερσης στο Πολυτεχνείο. Σύμφωνα με την αφήγησή του, ηγήθηκε μιας μονάδας αρμάτων μάχης, έσπασε την πύλη του ιδρύματος και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον των διαδηλωτών.

Μάλιστα, υποστηρίζει ότι κάποια στιγμή καυχήθηκε στον οδηγό του για την ευστοχία του.

«Αυτός ήταν ο θείος μου. Ένας βάναυσος δικτάτορας και δολοφόνος», συνεχίζει.

Ωστόσο, για τον ίδιο, όταν ήταν μικρό παιδί, η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.

«Για μένα ήταν απλώς ο αγαπημένος μου θείος. Με αγαπούσε πραγματικά. Και αυτό ήταν το μόνο που ήξερα, το μόνο που καταλάβαινα γι’ αυτόν».

Όταν ο θείος του φυλακίστηκε, εκείνος ήταν ακόμη μικρός και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τον είχαν πάρει μακριά. Συνέχισε να τον επισκέπτεται στη φυλακή, όποτε μπορούσε να τον συνοδεύσει η θεία του, ενώ δεχόταν αμέτρητα γράμματα γεμάτα στοργή, ενδιαφέρον και ενθάρρυνση.

«Και μετά μεγάλωσα και κατάλαβα πολύ περισσότερα γι’ αυτόν», γράφει.

Ο θείος του πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, σύμφωνα με την ανάρτηση.

Κάθε φορά που επιστρέφει στην Αθήνα, επισκέπτεται την ιστορική, τσακισμένη πύλη του Πολυτεχνείου, που αποτελεί σήμερα μνημείο της εξέγερσης.

Εκεί, μπροστά στα σκουριασμένα και παραμορφωμένα σίδερα, προσπαθεί να συμφιλιώσει δύο αλήθειες που μοιάζουν αδύνατον να συνυπάρξουν.

«Κοιτάζω αυτό το σκουριασμένο, μπερδεμένο μέταλλο και προσπαθώ να ξεμπερδέψω την πιο παράλογη, την πιο εξωπραγματική σύγκρουση μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μου».

Και καταλήγει:

«Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος».

Διαβάστε ακόμη: