Ένα ιδιότυπο πολιτικό παιχνίδι εξελίσσεται στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Δένδια και φόντο την επόμενη ημέρα της παράταξης. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη της κυβέρνησης, ωστόσο η σχέση του με το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να έχει περάσει σε μια περίοδο ουσιαστικής απόστασης. Και όσο πλησιάζει η εκλογική αναμέτρηση, τόσο περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι οι πολιτικές διαδρομές του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Δένδια δεν ταυτίζονται σε όλα τα επίπεδα.
Οι τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του υπουργού Άμυνας για τον εκλογικό στόχο της αυτοδυναμίας ερμηνεύτηκαν από αρκετούς στο εσωτερικό της ΝΔ ως έμμεσο μήνυμα προς την ηγεσία. Ο Δένδιας εμφανίζεται να επιμένει ότι η παράταξη πρέπει να διεκδικήσει την αυτοδυναμία και να μην εκπέμπει μηνύματα χαμηλών προσδοκιών. Η συγκεκριμένη στάση αποκτά ιδιαίτερη σημασία στον απόηχο της συζήτησης για τον πήχη του 25%, καθώς στο γαλάζιο παρασκήνιο υπάρχουν διαφορετικές αναγνώσεις για το κατά πόσο μια τέτοια προσέγγιση βοηθά την εκλογική συσπείρωση.
Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι η συγκεκριμένη διαφωνία. Είναι η συνολική εικόνα που διαμορφώνεται εδώ και μήνες. Ο υπουργός Άμυνας επιλέγει να κρατά αποστάσεις από κεντρικές πολιτικές επιλογές του Μεγάρου Μαξίμου, αποφεύγοντάς να ταυτιστεί δημόσια με χειρισμούς που έχουν προκαλέσει πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση. Η στάση του αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια διατήρησης ενός διακριτού πολιτικού στίγματος, σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβερνητική φθορά αποτελεί αντικείμενο συζήτησης ακόμη και μέσα στην ίδια την παράταξη.
Στο παρασκήνιο, βεβαίως, η συγκεκριμένη τακτική δεν περνά απαρατήρητη. Οι αποστάσεις από την πρωθυπουργική γραμμή, ακόμη και όταν δεν συνοδεύονται από ανοιχτή αντιπαράθεση, δημιουργούν ένα κλίμα επιφυλακτικότητας στις σχέσεις των δύο πλευρών. Δεν είναι τυχαίο ότι κατά καιρούς έχουν καταγραφεί δημόσιες αιχμές από κυβερνητικά στελέχη, ενώ η συζήτηση για τον ρόλο του Δένδια στην επόμενη ημέρα της ΝΔ παραμένει ενεργή.
Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική παράμετρος: το σενάριο της διαδοχής δεν εμφανίζεται πλέον τόσο ευθύγραμμο όσο παρουσιαζόταν σε προηγούμενες περιόδους. Παρά το πολιτικό του βάρος, την κυβερνητική εμπειρία και την αναγνωρισιμότητά του, ο Δένδιας φαίνεται ότι χάνει την επαφή με την εξουσία, την αρχηγία της ΝΔ και ενδεχόμενη πρωθυπουργία καθώς σε ένα πραγματικό σενάριο συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, ο Δένδιας δεν κολλάει εύκολα για πρωθυπουργός κοινής αποδοχής.
Έτσι, όπως διαμορφώνονται οι πολιτικοί συσχετισμοί ο Δένδιας δεν χωράει στην επόμενη ημέρα. Άλλωστε, το κυρίαρχο σενάριο είναι η ΝΔ να έχει τέτοιο ποσοστό που να μην μπορεί να αμφισβητηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και εν τέλει να αποφασίσει με σύνεση ο ίδιος το επόμενο βήμα για μία αξιοποίηση στην Ευρώπη.
Η πολιτική επιρροή του Δένδια δεν διατηρείται επ’ αόριστον μόνο μέσα από την προσωπική δημοφιλία ή την κυβερνητική παρουσία. Χρειάζεται δίκτυο, συμμαχίες και σαφές πολιτικό σχέδιο. Αν κάτι θα ωφελούσε τον Νίκο Δένδια αυτό θα ήταν να γινόταν εταίρος της επόμενης κυβέρνησης το κόμμα Σαμαρά. Όμως, είμαστε μακριά από μία τέτοια εξέλιξη.
