Η Σύνοδος Κορυφής κατέδειξε για μια ακόμα φορά ότι η περιβόητη «συνοχή» υπάρχει μόνο στα χαρτιά και ότι πλέον κάθε κράτος διεκδικεί για λογαριασμό του ό,τι καλύτερο μπορεί να πετύχει και, κυρίως, ό,τι καλύτερο μπορεί να διαθέσει από εθνικούς πόρους.
Τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε σε ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα ενίσχυσης των πολιτών και των επιχειρήσεών τους, ακόμα και την ώρα που το πρόβλημα των υψηλών ενεργειακών τιμών πλήττει όλες τις χώρες.
Η Ε.Ε. πλέον ουσιαστικά έχει χωριστεί όχι σε δύο, αλλά σε τρία κομμάτια, με ό,τι και αν αυτό σημαίνει για το σήμερα και το αύριο της Ένωσης, με τους επερχόμενους μήνες και ιδιαίτερα τους χειμερινούς να χαρακτηρίζονται από τώρα ως το κρισιμότερο σημείο καμπής της, από συστάσεώς της μέχρι και σήμερα. Και με τους πολίτες, μαθητές, φοιτητές και αγρότες να ξεσηκώνονται και, από τα κλαδικά τους αιτήματα, να γενικεύουν τις αντιδράσεις τους προς όλο το εύρος της σημερινής πολιτικής των κρατών τους πρωτίστως, αλλά με σαφείς αναγωγές στην πολιτική ηγεσία της Ευρώπης.
Μιλάμε για μια Ε.Ε. που δεν έχει πλέον ένα έστω και άτυπο κεντρικό άξονα, όπως συνέβαινε χρόνια με Γερμανία και Γαλλία, δεν έχει ηγέτες που να πάρουν θαρραλέες και ριζικές αποφάσεις για το συμφέρον των πολιτών τους και των επιχειρήσεών τους.
Μιλάμε για μια Κομισιόν που βρίσκεται ουσιαστικά εκτός τόπου και χρόνου και για Επιτρόπους, που οι θέσεις τους προκαλούν μαζί και οργή και θυμηδία.
Κλασικό παράδειγμα, όχι βέβαια προς μίμηση, αποτελούν οι εκκλήσεις του Ευρωπαίου επιτρόπου Ενέργειας Νταν Γιόργκενσεν για περιορισμό, όπου αυτό είναι δυνατό, της κατανάλωσης φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας. Κατά τον Επίτροπο, αυτό μπορεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, να επιτευχθεί μέσω παρεμβάσεων, όπως η μείωση της θερμοκρασίας στα δημόσια κτίρια, ο περιορισμός των εξωτερικών θερμαντικών σωμάτων και η απενεργοποίηση περιττού δημόσιου φωτισμού τη νύχτα!
Αντιλαμβάνεστε ότι πλέον υπάρχει πλήρης αποτυχία της κάποτε ισχυρής Ε.Ε., που είχε ηγεσία με αρχές, όραμα και εμπειρία και έπαιρνε, όταν χρειαζόταν, τις κατάλληλες αποφάσεις, στηρίζοντας κράτη, πολίτες και επιχειρήσεις. Σήμερα, ούτε ο Διογένης με το φανάρι του δεν θα έβρισκε κάποιον χαρισματικό ηγέτη να πάρει στις πλάτες του την αδύναμη Ευρώπη και να εργαστεί για την ενίσχυση της θέσης της και όχι να εξαρτάται από το τι θα αποφασίσει ο Τραμπ, ο Σι ή ο Πούτιν.
Η Ευρώπη σέρνεται πίσω από πρωτοβουλίες άλλων και ομνύει μόνο στις επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων για πολεμικές βιομηχανίες και εξοπλισμούς, όταν οι πολίτες της δεν ξέρουν πώς θα βγάλουν τον χειμώνα, αλλά και το 15νθήμερο των βασικών τους αναγκών.
Ο επικεφαλής της Aktor, Αλέξανδρος Εξάρχου, έχει απόλυτο δίκιο, όταν χαρακτηρίζει την προαναφερόμενη προσέγγιση του επιτρόπου για την ενέργεια «αφελή και ανόητη», υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι το πρόβλημα απαιτεί παρεμβάσεις στην ίδια τη λειτουργία και το κόστος της ενεργειακής αγοράς.
