Πολλές φορές, η δημοσιογραφία, τρέχοντας να προλάβει την είδηση, αφήνει ουσιαστικά αδιάβαστα βασικά σημεία ανακοινώσεων διεθνών οργανισμών, τα οποία θα έπρεπε να κατέχουν δεσπόζουσα θέση στη δημόσια συζήτηση. Μόνο όταν μια σοβαρή προειδοποίηση καταστεί γνωστή από άλλες πηγές, τότε ανατρέχουν άπαντες στα προηγηθέντα «καμπανάκια», ειδικά αν αυτά προέρχονται από το ΔΝΤ.
Σύμφωνα με την Αξιολόγηση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας του περασμένου Μαΐου, το ΔΝΤ αποκάλυπτε ότι οι τέσσερις συστημικές τράπεζες χρηματοδοτούν κατά συντριπτικό ποσοστό μόνο μεγάλους ομίλους. Το στοιχείο που προκαλεί ίλιγγο είναι ότι μόλις 10 από αυτούς τους ομίλους απορροφούν το 66% των συνολικών χορηγήσεων! Το θέμα γίνεται ακόμα οξύτερο, καθώς οι 10 αυτές εταιρείες είναι κοινές και για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες.
Οι αυστηρές προειδοποιήσεις του ΔΝΤ αφορούν κυρίως το τι θα συμβεί αν, λόγω μιας διεθνούς ή κλαδικής κρίσης, οδηγηθούν σε πτώχευση μία ή δύο από αυτές τις 10 υπερδανεισμένες επιχειρήσεις. Τότε το πρόβλημα δεν θα το έχει μόνο μία τράπεζα, αλλά όλες οι συστημικές ταυτόχρονα, αφού χρηματοδοτούν τους ίδιους ακριβώς πελάτες σε πλήρη γνώση των ελεγκτικών μηχανισμών. Ουσιαστικά, το ΔΝΤ χτυπάει το καμπανάκι για έναν προφανή κίνδυνο συνολικής κρίσης του τραπεζικού συστήματος.
Αυτές οι διαπιστώσεις «θάφτηκαν» κάτω από επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς για το πόσο βοηθούν οι τράπεζες τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες όμως στην πραγματικότητα δεν περνούν ούτε έξω από τα υποκαταστήματα. Αυτή η κατάσταση αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της διαπλοκής. Βρισκόμαστε στην αρχή ενός πολιτικο-τραπεζικο-επιχειρηματικού θρίλερ, όπου οι εμπλεκόμενοι ανταλλάσσουν ήδη «χτυπήματα κάτω από τη μέση», όπως αναφέραμε από τις 15 Σεπτεμβρίου.
Οι αντιδράσεις για επικείμενα «κανόνια» (καθώς δεν μιλάμε μόνο για ένα) ήρθαν ήδη από τον SSM, στον οποίο λέγεται ότι έγιναν καταγγελίες από αντίπαλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι πληροφορίες αυτές διαμηνύθηκαν στην Τράπεζα Ελλάδος και τον διοικητή της Γιάννη Στουρνάρα. Η γενική εντύπωση στην αγορά είναι ότι υπάρχει συστημικός κίνδυνος, ειδικά όσον αφορά δύο μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, με κορυφαίο θεσμικό παράγοντα να παραδέχεται ότι «το πράγμα ξέφυγε».
Όσοι εμπλέκονται στο θέμα του υπερδανεισμού έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να μην πάρει διαστάσεις το φλέγον αυτό θέμα. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι τι φοβούνται για τις δικές τους πιθανές ευθύνες σήμερα, αλλά πολύ περισσότερο αύριο, σε μια νέα κυβέρνηση που δεν θα έχει λόγο να καλύψει το «όργιο» των δανειοδοτήσεων.
Η ερμηνεία που δίνουν ουδέτεροι παράγοντες είναι ότι φοβούνται την εμπλοκή της Δικαιοσύνης, ενώ ορισμένοι θεωρούν ότι έπρεπε ήδη να έχει υπάρξει εισαγγελική παρέμβαση. Τα ονόματα των εμπλεκομένων έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, δηλητηριάζοντας το κλίμα στην καρδιά του συστήματος που χτίστηκε τα τελευταία επτά χρόνια, την ώρα που η προεκλογική περίοδος μπορεί να… μικρύνει αν οι αποκαλύψεις καταστούν ανεξέλεγκτες.
