Στην ανθρωποφαγία που, όπως λέει, έχει βιώσει, αλλά και στα πρόσωπα που τον στηρίζουν στην καθημερινότητά του, ανάμεσά τους η Δέσποινα Βανδή, οι δικοί του άνθρωποι και η τέχνη, αναφέρθηκε ο Βασίλης Μπισμπίκης, περιγράφοντας τις δυσκολίες της δημόσιας έκθεσης.
Ο ηθοποιός μίλησε για τη σκληρότητα της σύγχρονης κοινωνίας και την έντονη πίεση που, όπως υποστηρίζει, δημιουργεί η διαρκής δημόσια κριτική, κάνοντας ειδική αναφορά και στη σχέση του με την τραγουδίστρια.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης παραχώρησε συνέντευξή στο ένθετο «Νησίδες» και μεταξύ άλλων περιέγραψε τη σχέση ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και την κοινωνική κριτική, υπογραμμίζοντας: «Είναι ασύλληπτα παρεμβατικός ο τρόπος που παρουσιάζονται δημόσια όλα αυτά, πάνω μου έγινε ανθρωποφαγία. Από την άλλη, ως καλλιτέχνης ο καθένας μας φυσικά σκέφτεται το να αρέσει στο κοινό. Και αυτό είναι μια τεράστια παγίδα, γιατί παύεις έτσι να είσαι προσωπικός με την τέχνη σου. Όλα αυτά που ανέφερες ως φορείς λογοκρισίας μπορούν να σε κλείσουν στο σπίτι, να σου κλείσουν το μυαλό, να μην μπορείς να είσαι εσύ πραγματικά. Αν εγώ δηλαδή άκουγα όλα όσα λένε για μένα, αν προσπαθούσα να υπάρξω στην εικόνα που θέλουν για μένα, θα είχα χαθεί».
Σε άλλο σημείο, ο ηθοποιός μίλησε για τα πρόσωπα και τις αξίες που τον στηρίζουν στην καθημερινότητά του, αναφέροντας: «Με κρατάει αυτό που αγαπάμε αληθινά. Εμένα με κρατάει η τέχνη, η Δέσποινα και οι δικοί μου άνθρωποι. Η τέχνη είναι μεγάλο καταφύγιο, το μεγαλύτερο στη δική μου ζωή. Γι’ αυτό τον λόγο επέλεξα να κάνω αυτή την τέχνη. Για να φεύγω από την πραγματικότητα και να μπαίνω μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Τον θεατρικό. Και μέσω αυτού να κάνω τον αγώνα μου για όλους μας. Γι’ αυτό και θέλω ο θεατής, φεύγοντας από την παράσταση, να φύγει με ερωτήματα κυρίως για τον ίδιο».
Αναφερόμενος τέλος στη λογοκρισία, στον τρόπο με τον οποίο βιώνει την καθημερινή πίεση και τη δημόσια εικόνα του, σημείωσε: «Εγώ σωσμένος δεν είμαι, ας ξεκινήσουμε από εκεί. Δεν είμαι σωσμένος. Δεν με προστατεύει τίποτα. Ειδικά τελευταία κοιτάζω να βγει η κάθε μέρα. Μέρα τη μέρα. Δεν μιλάω για την ιδεολογία, τα συναισθήματα και τα πιστεύω μου. Μιλάω για τα όσα ζω απ’ έξω – αυτά είναι οχετός. Όχι μόνο έχουμε συνηθίσει, αν όχι εθιστεί, στη βία της καθημερινότητας, αλλά στήνουμε και δημόσια δικαστήρια. Τηλεοπτικά συνήθως. Εγώ το έχω βιώσει στα πάντα μου: για τη Δέσποινα (σ.σ. Βανδή) και τη σχέση μας, για το πως κινούμαι, πως φαίνομαι, για το περιστατικό με το αυτοκίνητο».
