Προ ημερών, από αυτή εδώ τη στήλη αποκαλύψαμε ότι η Helleniq Energy, εγκαταλείπει τις έρευνες που σχετίζονται με το οικόπεδο της Δυτικής Κρήτης και μάλιστα προτίμησε να το ανακοινώσει μόνο στην αγγλική ενημέρωση των επενδυτών, επικαλούμενη την επικέντρωση των προσπαθειών της στο οικόπεδο Ιόνιο 2.  Το θέμα όχι μόνο δεν διαψεύστηκε, αλλά ακολούθησε και η ανακοίνωση της Exxon Mobil ότι και αυτή το εγκαταλείπει, με αποτέλεσμα οι διαδικασίες για το συγκεκριμένο οικόπεδο να επιστρέφονται στην ΕΔΕΥΕΠ. Η απόφαση της κοινοπραξίας ExxonMobil – Helleniq Energy να επιστρέψει στο Δημόσιο το μπλοκ «Δυτικά της Κρήτης», είναι προφανές δημιουργεί νέα δεδομένα στον χάρτη των ελληνικών υδρογονανθράκων. Η “μετάφραση” από παράγοντες του κλάδου που γνωρίζουν πράγματα και πρόσωπα για την εξέλιξη αυτή αναζωπυρώνει τα σενάρια και τις ανησυχίες για τις πραγματικές δυνατότητες των περιοχών που έχουν επιλεγεί, αλλά θέτει και άλλα πολύ σοβαρότερα θέματα πολυποίκιλων συμφερόντων, που λειτουργούν υπογείως και αποτρεπτικά για το συνολικό εγχείρημα αξιοποίησης των όποιων ποσοτήτων είτε φυσικού αερίου είτε πετρελαίου εντοπιστούν κατά μήκος του Ιονίου, μέχρι και νότια της Κρήτης. Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι η αγορά θεωρεί ότι η απόφαση της κοινοπραξίας να μην προχωρήσει περαιτέρω στην ανάπτυξη του συγκεκριμένου οικοπέδου, αποτελεί μια μεμονωμένη εξέλιξη. Και πέραν όλων των άλλων, που θα δείτε στη συνέχεια, εγείρονται φόβοι και για το γειτονικό οικόπεδο Νοτιοδυτικά της Κρήτης, το οποίο μέχρι στιγμής πάντα, παραμένει ενεργό στο χαρτοφυλάκιο της ίδιας  κοινοπραξίας

Κορυφαίοι επιχειρηματίες, αντίπαλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, κατά των εξορύξεων!

Η στήλη συνομίλησε με παράγοντες του ενεργειακού κλάδου, σε μια προσπάθεια να “ακτιγραφήσει” προθέσεις, αντιθέσεις, πρόσωπα και καταστάσεις. Και το συμπέρασμα που μεταφέρει είναι ότι, παρά τις υποστηρικτικά κινούμενες δηλώσεις σε πολιτικό επίπεδο και παρά το γεγονός ότι σε καθαρά επιχειρηματικό επίπεδο, δεν έχουν καταγραφεί, δημόσια τουλάχιστον, αρνητικές απόψεις, η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική, δυστυχώς.  Ακόμα και μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου με “βαριά” ονόματα ποτέ, όπως μετά βεβαιότητος λέγεται, δεν είχαν ιδιαίτερο ζήλο για να προχωρήσει η χώρα σε έρευνες και γεωτρήσεις, πολύ περισσότερο αν αυτές αποδειχθεί ότι θα φέρουν θετικά και ευχάριστα αποτελέσματα, υπέρ του εθνικού ενεργειακού ισοζυγίου. Επιπλέον, όχι μόνο οι πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά και οι εταιρείες εισαγωγής φυσικού αερίου, εμμέσως πλην σαφώς, τάσσονται κατά των εξορύξεων, έχοντας μάλιστα και πολιτικές επιρροές, όχι μόνο σε επίπεδο κυβέρνησης, αλλά και σε όλα τα πολιτικά κόμματα, μέχρι και το χώρο της οικολογίας. Στο παρασκήνιο, όπως προκύπτει από το δικό μας ρεπορτάζ και τα όσα μας μεταφέρουν γνώστες των εξελίξεων και του αθέατου υπόγειου πολέμου, υπάρχει μια απίστευτη πολεμική για τους υδρογονάνθρακες και την αξιοποίησή τους, με πιέσεις που ασκούνται με κάθε μέσο, ώστε να μην υπάρξουν θετικά αποτελέσματα και για ακόμα μια φορά να ενταφιαστεί η προσπάθεια, που έστω και αργά, στο τέλος της δεύτερης θητεία της, ξεκίνησε η κυβέρνηση μετά από τις διεθνείς εξελίξεις. Προς το παρόν, μένουμε εδώ, φωτογραφίζοντας αντιδρώντες και καταστάσεις, αλλά, αν χρειαστεί, θα συνεχίσουμε τις αποκαλύψεις, φτάνοντας μέχρι και σε πρόσωπα πολύ υψηλά ιστάμενα, πέραν πάσης υποψίας

Εγκληματική αδράνεια στις ΑΠΕ: Χαρίζουμε δωρεάν ρεύμα στους γείτονες την ώρα που οι Έλληνες πληρώνουν τα ακριβότερα τιμολόγια

Θα παραμείνουμε στο χώρο της ενέργειας, αυτή τη φορά στο χώρο των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, των ΑΠΕ δηλαδή. Ένα ολόκληρο Ταμείο Ανάκαμψης το τελειώνουμε και σοβαρές επενδύσεις στην αποθήκευση ενέργειας δεν κατορθώσαμε να κάνουμε, πλην ελαχίστων παραδειγμάτων. Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, είναι ότι ενώ παράγουμε πολύ μεγάλες ποσότητες ενέργειας από τις ΑΠΕ, ειδικά τις μεσημβρινές ώρες, εντούτοις, επειδή δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι χώροι – μπαταρίες, δηλαδή για αποθήκευσή της, την εξάγουμε αναγκαστικά, ειδικά στη Βουλγαρία. Και την εξάγουμε δωρεάν!  Την ίδια ώρα τα τιμολόγια ενέργειας στην Ελλάδα, είναι από τα πιο ακριβά στην Ε.Ε.,γεγονός που καθιστά απαράδεκτη την όλη υπόθεση και συνάμα προκλητική. Δόθηκαν και δίνονται ακόμα αφειδώς άδειες είτε για φωτοβολταϊκά είτε για ανεμογεννήτριες, ενώ την ίδια στιγμή εξάγουμε αναγκαστικά την παραγόμενη ενέργεια από αέρα και ήλιο, καθώς δεν έγιναν ούτε, δυστυχώς, προγραμματίζονται επενδύσεις στην αποθήκευση ενέργειας. Αντί, δηλαδή, να υπάρχει φροντίδα και υποχρέωση εξ αρχής των επενδυτών, ειδικά των μεγάλων ομίλων, πριν την οποιαδήποτε επένδυσή τους σε ΑΠΕ, να επενδύουν παράλληλα και σε αποθηκευτικούς χώρους, δόθηκαν ανεξέλεγκτα άδειες, με αποτέλεσμα τη σημερινή αυτή φάρσα, που καταλήγει σε τραγωδία και συνιστά εγκληματική αδράνεια της πολιτείας και όλων των συναρμόδιων φορέων.

Το μυστήριο της «χαμένης» διαρροής: Γιατί κανείς δεν βρίσκει την πηγή της επικίνδυνης οσμής που έπνιξε την Αθήνα;

Η υπόθεση της έντονης οσμής που κατέκλυσε τα νότια προάστια της Αττικής, φτάνοντας με τη βοήθεια των ανέμων ακόμα και στους Αμπελόκηπους, το Χαλάνδρι, αλλά και τα Σεπόλια, το Περιστέρι και τα Πατήσια, κανονικά θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, για τον εντοπισμό της πηγής. Αυτά θα συνέβαιναν σε ένα σοβαρό κράτος, που σέβεται πρωτίστως την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών του, αλλά εδώ, αρκεστήκαμε στις επίσημες ανακοινώσεις ότι δεν βρέθηκε καμία αιτία ή πηγή έκλησης αυτής της έντονης και φυσικά επικίνδυνης για τη δημόσια υγεία οσμής. Δηλαδή, η συντεταγμένη πολιτεία με τους μηχανισμούς της, μας λένε ότι δεν βρέθηκε από τους ελέγχους τίποτα το μεμπτό, που να οδηγεί στον εντοπισμό της διαφυγής αερίου, προφανώς φυσικού αερίου. Άρα, είναι σαν να μην υπήρξε, αφού δεν βρήκαμε τη διαρροή! Παράγοντες της ενεργειακής αγοράς, με τους οποίους μιλήσαμε, θεωρούν κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η οσμή οφειλόταν σε διαφυγή φυσικού αερίου, οπότε αυτομάτως οι επιλογές ελέγχων περιοριζόταν σε ένα μικρό εύρος πιθανών υπαιτίων. Δηλαδή, όπως μας εξηγούν, είτε υπήρξε κάποια τεχνική βλάβη σε ενεργειακές εγκαταστάσεις είτε η διαρροή έγινε από πλοία μεταφοράς LNG είτε από διαρροή κάποιου διυλιστηρίου. Δεν έχουμε και πολλά βέβαια, αλλά υπάρχουν πολλές εγκαταστάσεις ιδιωτικών εταιρειών, που εμπορεύονται αέριο – γκάζι, το οποίο προφανώς αποθηκεύουν πριν τη διανομή του στο πελάτολόγιό τους. Αν, λοιπόν, στην ήδη επιβαρυμένη ατμόσφαιρα του λεκανοπεδίου δεν μπορεί καμία κρατική υπηρεσία να βρει από που προήλθε αυτή η οσμή, αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι έκθετει σε οποιαδήποτε ίδια ή παραπλήσια μόλυνση της ατμόσφαιρας στο μέλλον. Και δεν πρόκειται εδώ για κάποιο μελλοντικό τρομακτικό σενάριο ταινίας, αλλά για πραγματική απειλή, που πρέπει να ενεργοποιήσει τους όλους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ως άμεσο στοιχείο πρόληψης μελλοντικών καταστάσεων, που μπορεί να είναι πολύ χειρότερες αυτής που συνέβη με την απροσδιόριστη ακομα οσμή

Ευάγγελος Μυτιληναίος: Το «χρησμοδότημα» για την αύξηση κεφαλαίου και το φλεγματικό στυλ του Λονδίνου

Ο πάντα φλεγματικός (για αυτό άλλωστε πήγε στο Λονδίνο και όχι σε άλλη αγορά) και ακριβής στις τοποθετήσεις πρόεδρος της Metlen, Ευάγγελος Μυτιληναίος, ρωτήθηκε στην προ ημερών γενική συνέλευση της εταιρείας του, αν σκέφτεται να προχωρήσει σε αύξηση κεφαλαίου, με…τυράκι από τον ερωτώντα, την μεθόδευση αύξησης; της θέσης των υφιστάμενων μετόχων της εταιρείας.  Ο Μυτιληναίος απαντησε ετοιμόλογα ότι, όπως οι εκλογές έτσι και οι αυξήσεις δεν αναγγέλονται, οπότε ο καθένας μπορεί να δώσει όποια ερμηνεία θέλει στην απάντηση.  Η στήλη είχε προ τριμήνου και πλέον ακούσει για πιθανή αύξηση της Metlen, καθώς υπήρχε μια τέτοια εκτίμηση σε χρηματιστηριακά γραφεία, αλλά μεσολάβησε η επίθεση των σορτάκηδων και η θεαματική πτώση της μετοχής, οπότε το θέμα μπήκε στη… ναφθαλίνη. Ίσως τώρα, που η εταιρεία επανήλθε σε κανονικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω της τις περυσινές αστοχίες, να υπάρχουν σκέψεις για μελλοντική αύξηση κεφαλαίου, αλλά το πόσο… μελλοντική ή σε πλησιέστερη ημερομηνία μπορεί να ανακοινωθεί, ουδείς γνωρίζει. Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε καθόλου ότι η εταιρεία είναι εισηγμένη στην αγορά του Λονδίνου και εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά από ότι έχουμε συνηθίσει στη δική μας χρηματιστηριακή αγορά.

Το CVC ξανά σε… σεργιάνι για τη «Δέλτα»: Τα «ακατέβατα 400άρια» και το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις

Αν δεν έχω χάσει κάποιο επεισόδιο, νομίζω ότι είναι τουλάχιστον η τρίτη φορά που οι ιθύνοντες του γνωστού fund CVC Capital βγήκαν στη γύρα, προκειμένου να βρουν ενδιαφερόμενο για τη γαλακτοβιομηχανία Δέλτα. Όπως μου μετέφερε επιχειρηματίας που επαναπροσεγγίστηκε από στελέχη του αμερικανικού fund, φαίνεται ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα. Και εξηγούμε. Στις προηγηθείσες απόπειρες να πωληθεί η εταιρεία, το ζητούμενο τίμημα ξεκίνησε από τα 50ο0 εκατ. ευρώ περίπου και κατέληξε κάπου στα 400 εκατ. ευρώ, ίσως και λίγο πιο χαμηλά. Στις νέες συζητήσεις το CVC ζητάει “ακατέβατα 400” και μάλιστα με ένα διακανονισμό των χρεών της, που ευνοεί το ίδιο και όχι τον όποιο μελλοντικό αγοραστή, ουσιαστικά ανεβάζοντας και το τελικό τίμημα κατά αρκετές δεκάδες ακόμα εκατομμύρια.  Επειδή η ελληνική αγορά είναι μικρή, όλα μαθαίνονται, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ούτε αυτή τη φορά “φως στο τούνελ”, τουλάχιστον προς το παρόν. Οπότε, παρά την καλύτερη πορεία της γαλακτοβιομηχανίας την περασμένη χρήση, όπως αναφέρουν οι πηγές μας, το fund “ή θα περιμένει καλύτερες συνθήκες στην αγορά, βάζοντας όμως και νέα κεφάλαια ή θα ρίξει το τίμημα, κοντά στα επίπεδα που έχουν δώσει δύο κυρίως δυνητικοί αγοραστές”.