Κάποτε το ΠΑΣΟΚ είχε ιδεολογικές γραμμές, πολιτικές αναφορές, συλλογικές διαδικασίες και μια συγκεκριμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να ανήκεις σε μια παράταξη. Σήμερα, με όσα συμβαίνουν στη Χαριλάου Τρικούπη, δημιουργείται η εντύπωση ότι όλα αυτά έχουν μπει στο περιθώριο.

Το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα κόμμα καρτέλ, έναν πολιτικό χώρο υποδοχής βουλευτών που μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα, διατηρώντας την έδρα, τα προνόμια και τις προσωπικές τους στρατηγικές.

Οι περιπτώσεις της Νίνας Κασιμάτη, της Μυρτώς Κοροβέση και του Ευάγγελου Αποστολάκη και της Θεοδώρας Τζάκρη, αλλά και οι διαφορετικές πολιτικές διαδρομές προσώπων όπως η Ράνια Θρασκιά, αναδεικνύουν ένα ευρύτερο πρόβλημα: την πολιτική κινητικότητα χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα.

Πρόσωπα που βρέθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ακολούθησαν διαφορετικές εσωκομματικές διαδρομές, πέρασαν από την εποχή Τσίπρα στην εποχή Κασσελάκη και τώρα αναζητούν νέα πολιτική στέγη. Δεν είναι παράλογο να αναρωτιέται κανείς αν πρόκειται για πολιτική αναθεώρηση ή για μια διαρκή αναζήτηση εκλογικής επιβίωσης.

Και εδώ προκύπτει η μεγάλη αντίφαση. Όταν ο Χάρης Δούκας υποστήριζε ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να συνομιλήσει με τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο και τον ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένοι έσπευδαν να τον κατηγορήσουν ότι θέλει να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε παρακολούθημα του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν, μάλιστα, έθετε ως προϋπόθεση ότι όποιος επιστρέφει να ζητάει συγνώμη στην παράταξη και πρέπει να έρχεται ως στρατιώτης και όχι ως στρατηγός, χωρίς να θεωρεί αυτονόητη τη διατήρηση των προσωπικών του προνομίων, αντιμετωπιζόταν περίπου ως πολιτικός αιρετικός.

Σήμερα, όμως, τι ακριβώς συμβαίνει; Οι πόρτες ανοίγουν για μεταγραφές με κοινοβουλευτική και προσωπική αυτοτέλεια, ενώ η συζήτηση για πολιτικές προϋποθέσεις, αυτοκριτική και ιδεολογική συνέπεια μοιάζει να έχει εξαφανιστεί. Άλλο η διεύρυνση και άλλο η μετατροπή ενός ιστορικού κόμματος σε σταθμό μετεπιβίβασης πολιτικών προσώπων.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η σιωπή ιστορικών στελεχών. Πού βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου; Πού είναι ο Νίκος Παπανδρέου και ο Φίλιππος Σαχινίδης; Πού βρίσκονται όσοι άλλοτε υπερασπίζονταν με πάθος την ιστορική και πολιτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ; Όταν η Νίνα Κασιμάτη χρησιμοποιούσε βαρύτατους χαρακτηρισμούς για στελέχη της παράταξης, χαρακτηρίζοντάς τα προδότες, οι αντιδράσεις ήταν έντονες. Σήμερα, μπροστά στην επιστροφή της, επικρατεί μια εντυπωσιακή σιωπή.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος αλλάζει πολιτική άποψη. Η πολιτική εξέλιξη είναι θεμιτή. Το πρόβλημα είναι όταν η αλλαγή πορείας δεν συνοδεύεται από εξηγήσεις, αυτοκριτική και ανάληψη ευθύνης.

Το ΠΑΣΟΚ δεν κινδυνεύει επειδή διευρύνεται. Κινδυνεύει επειδή φαίνεται να διευρύνεται χωρίς κανόνες, χωρίς ιδεολογικό φίλτρο και χωρίς απαιτήσεις από όσους ζητούν να επιστρέψουν. Και όταν ένα κόμμα ξεχνά τόσο εύκολα την ιστορία του, δεν χάνει απλώς την πολιτική του φυσιογνωμία. Χάνει και τον λόγο για τον οποίο οι πολίτες θα πρέπει να το εμπιστευθούν ξανά.

Διαβάστε ακόμη: