Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναχαιτίσει τις μαζικές διαρροές παραδοσιακών ψηφοφόρων της γαλάζιας παράταξης προς την πλευρά του Αντώνη Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε μια απότομη στροφή, μεταμορφώνοντας το προφίλ του σε ένα ιδιότυπο αντίγραφο του Βίκτορ Όρμπαν.

Πρόκειται για μια επικοινωνιακή μετάλλαξη «εργαστηρίου», η οποία όμως εξελίσσεται σε ένα πολιτικό πείραμα που δείχνει να μην πείθει απολύτως κανέναν, καθώς η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και τα πεπραγμένα παραμένει χαοτική.

Όταν ένας πρωθυπουργός, ο οποίος έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στην ελληνοποίηση 103.000 μεταναστών —στους οποίους αποδόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες η ελληνική υπηκοότητα— επιχειρεί τώρα να παριστάνει τον «σκληρό» της Δεξιάς και να μιλά για απαρέγκλιτη προστασία των συνόρων, τότε καθίσταται αυτόματα αναξιόπιστος.

Με αυτή την οβιδιακή του μεταμόρφωση, ο κ. Μητσοτάκης εγκλωβίζεται σε ένα πολιτικό κενό: ούτε τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της λαϊκής Δεξιάς καταφέρνει να συγκινήσει, ενώ ταυτόχρονα διακινδυνεύει να αποξενώσει και το κεντρώο ακροατήριο που τον στήριξε τα προηγούμενα χρόνια.

Είναι προφανές ότι η υιοθέτηση της σκληρής γραμμής στο μεταναστευτικό αποτελεί μια καθαρή κίνηση απόγνωσης. Το βλέμμα του Μαξίμου είναι καρφωμένο με αγωνία στις κάλπες, αλλά κυρίως στις δημοσκοπήσεις που αναμένονται μετά τις 20 Αυγούστου, οι οποίες ενδέχεται να αποτυπώσουν το μέγεθος της φθοράς.

Ο πανικός που επικρατεί στο κυβερνητικό επιτελείο εξαιτίας των κινήσεων του Αντώνη Σαμαρά είναι τέτοιος, που για πρώτη φορά η κυβέρνηση δείχνει να θυμάται και να ενδιαφέρεται πραγματικά για τα χρονίζοντα προβλήματα σε Μακεδονία και Θράκη.

Η κατάρρευση των ποσοστών της ΝΔ στη Βόρεια Ελλάδα έχει σημάνει κόκκινο συναγερμό, κινητοποιώντας άμεσα το Μαξίμου και το σύνολο του κρατικού μηχανισμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προγραμματίζοντας να επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη δύο φορές μέσα σε λίγες μέρες —μία στα τέλη Αυγούστου και μία για τα εγκαίνια της ΔΕΘ— επιδόθηκε σε μια παροχολογία χωρίς αντίκρισμα.

Υποσχέθηκε χθες στον δήμαρχο της πόλης την επέκταση της ΔΕΘ, τη δημιουργία μητροπολιτικών πάρκων και κάθε είδους «συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης», γνωρίζοντας καλά πως αυτά τα έργα έχουν ορίζοντα πενταετίας και παραμένουν, προς το παρόν, απλά σχέδια επί χάρτου.

Διαβάστε ακόμη: