Πόσο πιθανό είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης να εγκαταλείψει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας πριν από τις επόμενες εκλογές, ανοίγοντας τον δρόμο για μια αλλαγή αρχηγού εν κινήσει; Και πόσο σοβαρά πρέπει να πάρει κανείς τα σενάρια που τον θέλουν να αναζητά την επόμενη πολιτική του στέγη σε κάποιο κορυφαίο ευρωπαϊκό αξίωμα, με το όνομα του Αντόνιο Κόστα και τη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να επανέρχονται στις συζητήσεις;

Η απάντηση, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις όσων παρακολουθούν από κοντά τις κινήσεις του πρωθυπουργού, είναι μάλλον απογοητευτική για τους θιασώτες των σεναρίων διαδοχής: ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία, ούτε σχεδιάζει να παραδώσει το τιμόνι της ΝΔ πριν από την εκλογική αναμέτρηση.

Όλα όσα διακινούνται το τελευταίο διάστημα για αποχώρηση, ευρωπαϊκές μετακινήσεις και αλλαγή ηγεσίας εν κινήσει μοιάζουν περισσότερο με σενάρια επιστημονικής φαντασίας παρά με πραγματικό πολιτικό σχεδιασμό.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που κυκλοφορούν τέτοιες πληροφορίες. Το ίδιο έργο είχε παιχτεί και το 2023, όταν αρκετοί προεξοφλούσαν ότι ο πρωθυπουργός θα εγκατέλειπε την εγχώρια πολιτική σκηνή για κάποιο σημαντικό πόστο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τελικά, ο Μητσοτάκης επέλεξε να παραμείνει στην Αθήνα και να διεκδικήσει την ανανέωση της λαϊκής εντολής.

Το όνειρο της τρίτης θητείας

Η πραγματικότητα είναι ότι ο σημερινός αρχηγός της ΝΔ εξακολουθεί να έχει έναν πολύ συγκεκριμένο πολιτικό στόχο: να διεκδικήσει τρίτη πρωθυπουργική θητεία. Και αυτό δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική φιλοδοξία, αλλά τον πυρήνα του σχεδιασμού του Μαξίμου για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Γι’ αυτό και επιμένει, σχεδόν σε κάθε δημόσια παρέμβασή του, στην ανάγκη αυτοδυναμίας. Δεν είναι τυχαίο ότι αποφεύγει να καλλιεργήσει την εικόνα ενός πρωθυπουργού που προετοιμάζει την επόμενη ημέρα χωρίς τον ίδιο στο τιμόνι. Αντιθέτως, θέλει να εμφανίζεται ως ο μοναδικός πολιτικός παράγοντας που μπορεί να εγγυηθεί τη συνέχεια της κυβερνητικής πολιτικής και την πολιτική σταθερότητα.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι το Μαξίμου δεν εξετάζει τις εναλλακτικές. Τα ανοίγματα προς το ΠΑΣΟΚ, που επανέρχονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, έχουν τη δική τους σημασία. Ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι οι αριθμητικοί συσχετισμοί μπορεί να μην είναι ευνοϊκοί και ότι ένα εκλογικό αποτέλεσμα χωρίς αυτοδυναμία θα δημιουργήσει πιέσεις για κυβερνητικές λύσεις συνεργασίας.

Επομένως, τα μηνύματα προς τη Χαριλάου Τρικούπη λειτουργούν και ως πολιτική προετοιμασία για την επόμενη ημέρα. Ο Μητσοτάκης θέλει να δείξει ότι δεν αποκλείει εκ των προτέρων τις συνεννοήσεις, χωρίς όμως να εγκαταλείπει το βασικό του αφήγημα: ότι η χώρα χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση με τον ίδιο πρωθυπουργό.

Γιατί η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία – Η Νέα Δημοκρατία παρά τα προβλήματα παραμένει πρώτη πολιτική δύναμη και στο κοινοβούλιο και στην κοινωνία

«Πρωθυπουργός κοινής αποδοχής»; Ούτε να το ακούει!

Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός έχει απορρίψει κατηγορηματικά τα σενάρια περί πρωθυπουργού κοινής αποδοχής. Το λέει σε κάθε ευκαιρία, επιχειρώντας να κλείσει τη σχετική συζήτηση πριν αποκτήσει πολιτική δυναμική.

Για τον ίδιο, μια τέτοια λύση θα ισοδυναμούσε με πολιτική παραδοχή αδυναμίας και με αμφισβήτηση της δικής του εντολής. Δεν πρόκειται, λοιπόν, να εμφανιστεί ως ένας μεταβατικός πρωθυπουργός που θα διευκολύνει μια συναινετική έξοδο από το πολιτικό αδιέξοδο. Θέλει να είναι ο πρωταγωνιστής της επόμενης εκλογής και όχι ο διαχειριστής της αποχώρησής του.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα σενάρια αλλαγής ηγεσίας εν κινήσει δεν φαίνεται να έχουν πραγματικό έρεισμα στον σημερινό σχεδιασμό του Μαξίμου. Άλλο οι συζητήσεις στα πολιτικά πηγαδάκια και άλλο οι προθέσεις του ίδιου του πρωθυπουργού.

Ιούνιος αντί Μαΐου – Εκεί βρίσκεται όλο το παιχνίδι

Το πραγματικό παρασκήνιο, ωστόσο, βρίσκεται αλλού: στον χρόνο των εκλογών.

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν επιμένουν ότι ο Μάιος δεν αποτελεί πλέον το βασικό σενάριο που εξετάζεται. Αντιθέτως, στο τραπέζι βρίσκεται όλο και περισσότερο ο Ιούνιος, με χρονικό ορίζοντα κοντά στην εορτή του Αγίου Πνεύματος.

Και εδώ υπάρχει μια παράμετρος που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο δεύτερο εξάμηνο του 2027. Η πολιτική και διπλωματική συγκυρία δημιουργεί, επομένως, ένα συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο για τον πρωθυπουργό, εφόσον επιλέξει να οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες πριν από την έναρξη αυτής της σημαντικής ευρωπαϊκής αποστολής.

Το σκεπτικό είναι σαφές: Να παρουσιαστεί η εκλογική αναμέτρηση ως αναγκαία προϋπόθεση πολιτικής σταθερότητας, ώστε η χώρα να αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία με νωπή λαϊκή εντολή και ισχυρή κυβέρνηση. Να μετατραπεί, δηλαδή, η πρώτη κάλπη από μια κομματική επιλογή σε μια υπόθεση εθνικής και ευρωπαϊκής ευθύνης. «Μία κάλπη μια κι έξω», αυτός είναι ο στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι ένα επιχείρημα που το Μαξίμου θα μπορούσε να αξιοποιήσει επικοινωνιακά, πιέζοντας παράλληλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να τοποθετηθούν απέναντι στο δίλημμα της σταθερότητας.

Βεβαίως, τίποτα από αυτά δεν συνιστά οριστική απόφαση για την ημερομηνία των εκλογών. Οι πολιτικές εξελίξεις, οι δημοσκοπήσεις και οι κυβερνητικές αντοχές θα καθορίσουν τις τελικές κινήσεις.

Δεν ετοιμάζει βαλίτσες, ετοιμάζει κάλπες

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δείχνει να σχεδιάζει την πολιτική του έξοδο. Αντιθέτως, σχεδιάζει την παραμονή του και μάλιστα με ορίζοντα τρίτης θητείας.

Οι διαρροές περί ευρωπαϊκών αξιωμάτων, οι συζητήσεις για διάδοχο και οι θεωρίες περί πρωθυπουργού κοινής αποδοχής μπορεί να τροφοδοτούν το παρασκήνιο, αλλά δεν συνιστούν από μόνες τους πραγματική πολιτική στρατηγική.

Το μεγάλο στοίχημα για τον πρωθυπουργό είναι άλλο: να φτάσει στις κάλπες χωρίς να έχει χάσει τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας, να πείσει ότι η αυτοδυναμία παραμένει εφικτή και να εμφανίσει την εκλογική αναμέτρηση ως επιλογή ευθύνης και σταθερότητας ενόψει της ευρωπαϊκής προεδρίας.

Με άλλα λόγια, όσοι περιμένουν να δουν τον Μητσοτάκη να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για τις Βρυξέλλες ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουν. Ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να ψάχνει την έξοδο.

Ψάχνει τον δρόμο για μια τρίτη θητεία. Και εκεί βρίσκεται όλο το πολιτικό παιχνίδι.

Διαβάστε ακόμη: