Το Ταμείο Ανάκαμψης σχεδιάστηκε για να μείνει στην ιστορία ως το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο πακέτο οικονομικής στήριξης προς τη χώρα μας, αλλά και το σύνολο των κρατών-μελών της Ε.Ε. Αποτέλεσε την ουσιαστική απάντηση της Ευρώπης στις δομικές κρίσεις που προκάλεσε η πανδημία, με στόχο να επουλώσει τις πληγές στις εθνικές οικονομίες και να δώσει λύσεις στα συσσωρευμένα προβλήματα που ταλαιπώρησαν όλες τις χώρες.

Σήμερα, μόλις 20 και κάτι ημέρες πριν από την τυπική λήξη του προγράμματος, ο απολογισμός δείχνει πως η Ελλάδα έχει απορροφήσει 25 δισ. ευρώ από τα συνολικά 36 δισ. της χρηματοδότησης. Η προσπάθεια για την αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου πόρου μέχρι την 31η Αυγούστου είναι εντατική, ωστόσο το «ξεκλείδωμα» κάθε δόσης παραμένει μια σύνθετη διαδικασία. Κάθε εκταμίευση απαιτεί αυστηρούς όρους και αποδείξεις υλοποίησης —τα περίφημα «ορόσημα»— τομέας στον οποίο η χώρα μας εμφανίζει σημαντικές καθυστερήσεις.

Στο πεδίο των ολοκληρωμένων έργων, η Ελλάδα κατατάσσεται επί του παρόντος κάτω από τον μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε., ενώ η εικόνα του αρχικού σχεδιασμού έχει αλλοιωθεί σημαντικά. Τα 2/3 των αρχικών έργων είτε «ψαλιδίστηκαν» δραστικά είτε απεντάχθηκαν πλήρως, οδηγώντας σε λοξοδρόμηση από τους αρχικούς φιλόδοξους στόχους. Αυτή η αναδιάρθρωση φαίνεται πως ευνόησε συγκεκριμένους κλάδους και εταιρείες, εις βάρος άλλων επιλέξιμων τομέων που αποτελούσαν τις βασικές συστάσεις και τις γενικές κατευθύνσεις της Κομισιόν.

Η επόμενη ημέρα για τα ημιτελή έργα εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Όποιο έργο δεν θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος Αυγούστου, εκτιμάται (ή ελπίζεται) ότι δεν θα σταματήσει, αλλά θα αναζητηθεί «καταφύγιο» χρηματοδότησης μέσω της ένταξής του σε κάποιο πρόγραμμα ΕΣΠΑ ή απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Μια πρακτική που θυμίζει με δόσεις ειρωνείας παλιές κινηματογραφικές ατάκες του Ντίνου Ηλιόπουλου, καθώς το οικονομικό βάρος μετακυλίεται σε άλλες πηγές.

Ωστόσο, εκεί που η ελληνική πολιτεία, οι θεσμοί και οι μηχανισμοί της υστέρησαν χαρακτηριστικά, είναι στον κρίσιμο τομέα των αρδευτικών έργων για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας. Παρά τη σοβαρότητα του προβλήματος και τον στρατηγικό σχεδιασμό, από τα 18 προγραμματισμένα έργα, δεν κατάφερε να προχωρήσει ούτε ένα, αναδεικνύοντας το μέγεθος της αποτυχίας στην υλοποίηση υποδομών ζωτικής σημασίας.

Διαβάστε ακόμη: