Κάτι περίεργο συμβαίνει γύρω από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και όσο περνούν οι ημέρες τόσο περισσότερα ερωτήματα γεννιούνται.

Η Μαρία Καρυστιανού μιλά για ένα «ολόκληρο σύστημα» που, μέσα σε λίγες ώρες, όπως υποστηρίζει, συντονίστηκε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας υπέρ του Θανάση Αυγερινού. Μιλά για ανθρώπους που μπήκαν στο κίνημα χωρίς να είναι όλοι καλοπροαίρετοι.

Μιλά για προσπάθεια να δημιουργηθεί «παρακίνημα» μέσα στους κόλπους της «Ελπίδας». Μιλά ακόμη και για ανθρώπους που, όπως πληροφορήθηκε, πλησιάζουν το κίνημα για μια φωτογραφία και στη συνέχεια εμφανίζονται να κάνουν καταγγελίες.

Μάλιστα, για τον κ. Αυγερινό ζητά αποδείξεις για τις καταγγελίες περί αδιαφάνειας και προαναγγέλλει ακόμη και νομικές συνέπειες εάν αυτές δεν τεκμηριωθούν.

Ωραία. Αλλά ποιο είναι αυτό το «σύστημα»;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί όταν κάποιος μιλά για οργανωμένο σχέδιο, για συντονισμό, για δυνάμεις που επιχειρούν να διαλύσουν έναν πολιτικό σχηματισμό, η φυσιολογική ερώτηση είναι μία: Ποιοι είναι; Ποιοι συντονίστηκαν; Ποιοι τους συντόνισαν; Ποιος έχει συμφέρον να διαλύσει την «Ελπίδα»; Ποιος φοβάται την πολιτική της παρουσία; Ποιος βρίσκεται πίσω από τις αποχωρήσεις;

Υπάρχει πολιτικός φορέας; Υπάρχουν επιχειρηματικά συμφέροντα; Υπάρχουν πρόσωπα από άλλα κόμματα; Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο ή πρόκειται για μια αλληλουχία εσωτερικών συγκρούσεων και αποχωρήσεων που αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας; Και κυρίως: Γιατί δεν βλέπουμε πρόσωπα και στοιχεία;

Τα φαντάσματα

Η πολιτική έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: όλα κάποια στιγμή πρέπει να αποδεικνύονται. Το «σύστημα» είναι ένας πολύ βολικός όρος. Είναι σαν το πολιτικό φάντασμα. Υπάρχει, όλοι το φοβούνται, όλοι το επικαλούνται, αλλά κανείς δεν μπορεί να το δείξει με το δάχτυλο. Και κάπως έτσι δημιουργείται μια παράξενη εικόνα.

Από τη μία πλευρά υπάρχουν αποχωρήσεις στελεχών και βαριές καταγγελίες για τον τρόπο λειτουργίας του κινήματος. Από την άλλη υπάρχει η απάντηση της Καρυστιανού ότι πίσω από αυτές τις κινήσεις μπορεί να βρίσκεται ένα οργανωμένο «σύστημα». Και στη μέση βρίσκεται ο πολίτης.

Ο οποίος παρακολουθεί και αναρωτιέται: Τελικά ποιος λέει την αλήθεια; Οι αποχωρήσαντες; Η ηγεσία της «Ελπίδας»; Ο Αυγερινός; Ή υπάρχει πράγματι ένας τρίτος παράγοντας που κινεί τα νήματα;

Όλοι εναντίον της;

Υπάρχει και κάτι ακόμη. Η Καρυστιανού εμφανίζεται να βρίσκεται μονίμως αντιμέτωπη με κάποιον. Άλλοτε είναι η κυβέρνηση. Άλλοτε το πολιτικό σύστημα. Άλλοτε τα μέσα ενημέρωσης. Άλλοτε οι δημοσκοπήσεις. Τώρα είναι οι εσωτερικές αποχωρήσεις και ένα υποτιθέμενο «σύστημα» που φέρεται να συντονίστηκε εναντίον της.

Είναι δυνατόν να είναι όλοι απέναντι; Ασφαλώς και μπορεί κάποιος πολιτικός φορέας να δέχεται επιθέσεις. Ασφαλώς και μπορεί να υπάρχουν πολιτικοί αντίπαλοι που θέλουν να περιορίσουν την επιρροή του. Αλλά στην πολιτική υπάρχει μία λεπτομέρεια: Οι καταγγελίες χρειάζονται ονοματεπώνυμα και αποδείξεις.

Και αυτό ακριβώς ζητά τώρα και η ίδια από τον Αυγερινό. Το ίδιο μέτρο όμως θα μπορούσε να εφαρμοστεί και αντίστροφα. Αν υπάρχει «σύστημα» που θέλει να διαλύσει την «Ελπίδα», ας μάθουμε ποιο είναι. Αν υπάρχουν οργανωμένοι μηχανισμοί, ας αποκαλυφθούν. Αν υπάρχουν πρόσωπα που κινούν τα νήματα, ας κατονομαστούν. Αν υπάρχουν στοιχεία, ας βγουν στο φως.

Και οι δημοσκοπήσεις;

Στο ίδιο πολιτικό παζλ υπάρχει και η στάση της Καρυστιανού απέναντι στις δημοσκοπήσεις. «Δεν τις ακούω», λέει ουσιαστικά, υποστηρίζοντας ότι γνωρίζει τον σκοπό τους και ότι η «Ελπίδα» κάνει τις δικές της άτυπες μετρήσεις μέσα από την καθημερινή επαφή με την κοινωνία.

Και εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα. Όταν οι δημοσκοπήσεις είναι θετικές, τις συζητάμε. Όταν είναι αρνητικές, είναι κατευθυνόμενες; Ή μήπως πρέπει να ισχύει ένας κανόνας για όλους; Να κρίνονται οι δημοσκοπήσεις από τη μεθοδολογία τους και τα πραγματικά δεδομένα και όχι από το αν βολεύουν ή όχι ένα κόμμα;

Η μεγάλη πολιτική δοκιμασία

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται πλέον μπροστά στην πρώτη πραγματική πολιτική της δοκιμασία. Όχι απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό.

Γιατί ένα κίνημα που θέλει να εκφράσει την κοινωνική δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα πρέπει πρώτα να δείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει με απόλυτη διαφάνεια στο εσωτερικό του. Και όταν υπάρχουν καταγγελίες, η καλύτερη απάντηση δεν είναι οι καταγγελίες για «συστήματα». Είναι τα στοιχεία.

Η καλύτερη απάντηση δεν είναι το «κάποιοι θέλουν να μας διαλύσουν». Είναι το: «Να ποιοι είναι, να τι έκαναν και να τα στοιχεία».

Μέχρι τότε, τα φαντάσματα θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν. Και όσο δεν αποκτούν πρόσωπο, θα παραμένουν φαντάσματα. Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να πλήξουν την Καρυστιανού. Στην πολιτική, σχεδόν όλοι έχουν αντιπάλους.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: Ποιοι είναι αυτοί που, σύμφωνα με την ίδια, θέλουν να διαλύσουν την «Ελπίδα»; Ποιο είναι το σχέδιό τους; Και, κυρίως, πού είναι οι αποδείξεις; Γιατί στην πολιτική τα φαντάσματα μπορεί να κάνουν θόρυβο, αλλά στο τέλος της ημέρας, η Δημοκρατία ζητά ονόματα, στοιχεία και αλήθειες.

Διαβάστε ακόμη: