Ο ζωηρός πλούτος της ελληνικής γλώσσας μας θωρακίζει από… κακοτοπιές, από την άλλη ωστόσο ενισχύει τα πολλαπλά και πολυεπίπεδα νοήματα τα οποία ενσωματώνονται στις έννοιες, και τους επιτρέπουν να αποκτήσουν… εικόνα και ήχο, να αποκτήσουν συναίσθημα και να θωρακιστούν με την υπεραξία της αποτύπωσης στο μυαλό και την καρδιά των αποδεκτών τους.

Περί συνεκμετάλλευσης λοιπόν. Μιας έννοιας που έχει συνδεθεί με ατροφική κυριαρχία στο Αιγαίο Πέλαγος για την Ελλάδα, καθώς ενσωματώνει στην ανάλυση την αναγνώριση «δικαιωμάτων» της Τουρκίας εντός του ελληνικού θαλάσσιου χώρου. Μια «μαύρη τρύπα» η οποία συνοδεύει την εθνική διαδρομή από την επαίσχυντη Συμφωνία της Μαδρίτης, την οποία συνυπέγραψε για λογαριασμό του ελληνικού έθνους η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες, λίγο αργότερα από την εθνική ταπείνωση των Ιμίων. Τότε που, επίσης επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη, την ελληνική σημαία από τα Ίμια την… πήρε ο αέρας, και έκτοτε την αναζητούμε.

Επί πολλές δεκαετίες, η «αόρατη απειλή» για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, η προοπτική που δύσκολα θα μπορούσε να διαχειριστεί η εκάστοτε πολιτική κυριαρχία, ήταν η προοπτική διαμόρφωσης συνθηκών συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου με την Τουρκία. Και από τη στιγμή που η νέα κοινή πατρίδα μας, η ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν είχε καμία πρόθεση να επιβάλλει στην Ελλάδα μια τέτοια αποκρουστική υποχώρηση, η ανησυχία στρεφόταν πάντοτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στον αμερικανικό παράγοντα και την εκάστοτε ηγεσία του.

Η τρέχουσα διεθνής συγκυρία είναι η περισσότερο επικίνδυνη των πολλών τελευταίων δεκαετιών, για να δρομολογηθεί η… συνθηκολόγηση με τη συνεκμετάλλευση και στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Όχι μόνο λόγω των πολλών ανοικτών μετώπων στον πλανήτη, και ειδικότερα στην ευρύτερη περιοχή του δικού μας εθνικού ενδιαφέροντος, αλλά επιπροσθέτως και κυρίως επειδή η ανθρωπότητα, στις σύγχρονες εκδοχές της, δεν έχει ξαναβιώσει τέτοιο επιθετικό κυνισμό, σαν και αυτόν που συνοδεύει τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ και το Οβάλ Γραφείο.

Η «ομπρέλα» των ενεργειακών συμφωνιών λειτουργεί ως αβίαστη… απενοχοποίηση. Ο αμερικανικός παράγοντας μας προτρέπει «να τα βρούμε» με την Τουρκία, παρόλο που εμείς… δεν έχουμε χάσει τίποτα, ενώ η Άγκυρα είναι εκείνη η οποία δεν κάνει εκπτώσεις στη νοοτροπία και συμπεριφορά του παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου, που τη χαρακτηρίζει εδώ και πολλές δεκαετίες. Η Chevron υπογράφει πολυετή συμβόλαια συνεργασίας τόσο με την Ελλάδα όσο και με την Τουρκία και… η ζωή συνεχίζεται, θα έλεγε κάποιος.

Μόνο που, η Ιστορία αποδείξει ότι τα πράγματα δεν… τσουλούν έτσι στη χώρα μας, ειδικά όταν στην εξίσωση εισέρχονται ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, πολύ περισσότερο όταν αφορούν τα εθνικά θέματα. Η επόμενη μέρα προβληματίζει, η επόμενη μέρα ανησυχεί. Καθώς η πολιτική κυριαρχία του σημερινού Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει να έχει υποστεί μη αναστρέψιμες ρωγμές, το σενάριο της… κοινής λογικής οδηγεί σε κυβερνήσεις συνεργασίας μετά τις επόμενες εκλογές. Ώστε να αναλάβουν να σηκώσουν εκείνες το βάρος της ιστορικής εθνικής συνθηκολόγησης. Όπως συνέβη και με την εθνική τραγωδία των Μνημονίων, την προηγούμενη δεκαετία.

Διαβάστε ακόμη: