Η πρωτοφανής επίθεση των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου δεν αιφνιδίασε μόνο για τη σφοδρότητα της ρητορικής της, αλλά κυρίως για το αποκαλυπτικό της περιεχόμενο. Αποκάλυψε με ωμό τρόπο το πώς αντιλαμβάνεται το Κρεμλίνο την Ορθοδοξία: όχι ως πνευματικό σώμα, αλλά ως γεωπολιτικό εργαλείο.

Για ακόμη μία φορά, ο Οικουμενικός Πατριάρχης παρουσιάζεται περίπου ως… πράκτορας. Αυτή τη φορά των βρετανικών υπηρεσιών, ενώ στο παρελθόν η Μόσχα τον είχε βαφτίσει πράκτορα της CIA. Η επανάληψη του ίδιου μοτίβου δεν είναι τυχαία. Αντανακλά τη βαθιά ριζωμένη νοοτροπία ενός συστήματος που βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των μυστικών υπηρεσιών, των συνωμοσιών και των επιχειρήσεων επιρροής.

Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι ο ίδιος ο Βλαντιμίρ Πούτιν, εδώ και 26 χρόνια αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας της Ρωσίας, προέρχεται από την KGB. Από το 2000, όταν διαδέχθηκε τον Μπορίς Γέλτσιν, η Ορθοδοξία εντάχθηκε οργανικά στο σχέδιό του για την ανασύσταση μιας μετασοβιετικής αυτοκρατορίας. Η Ρωσική Εκκλησία μετατράπηκε σταδιακά σε «πετράδι του στέμματος» της εξουσίας του.

Με τους Πατριάρχες Αλέξιο και ακόμη περισσότερο με τον Κύριλλο, η Εκκλησία της Μόσχας λειτούργησε ως προέκταση της κρατικής πολιτικής: με παρεμβάσεις σε γειτονικά κράτη, με ιδεολογική κάλυψη πολέμων, με ευλογίες σε εισβολές και μεθοδικές προσπάθειες ελέγχου του ορθόδοξου κόσμου.

Σε αυτό το σχέδιο, όμως, υπήρξε -και εξακολουθεί να υπάρχει- ένα σοβαρό εμπόδιο: το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ο Φαναριώτης Προκαθήμενος στάθηκε φραγμός στην προσπάθεια «άλωσης» της Ορθοδοξίας εκ των έσω, με όχημα τη Μόσχα. Γι’ αυτό και στοχοποιείται συστηματικά, με συκοφαντίες, χαρακτηρισμούς και οργανωμένες επιθέσεις λάσπης.

Η πρόσφατη ανακοίνωση της ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR) ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Κατηγορεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι δήθεν υποστηρίζεται από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, ότι «διαλύει το σώμα της Εκκλησίας», ότι συνεργάζεται με εθνικιστές και νεοναζί και ότι επιχειρεί τον εκτοπισμό της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Ουκρανία, τις χώρες της Βαλτικής και αλλού.

Η οργή της Μόσχας έχει συγκεκριμένη αιτία: την κανονική και ιστορικά τεκμηριωμένη απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει αυτοκεφαλία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Μια απόφαση που έσπασε το αφήγημα της «ρωσικής πνευματικής επικράτειας» και αποκάλυψε ότι η Μόσχα δεν υπερασπίζεται την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά τα γεωπολιτικά της συμφέροντα.

Οι κατηγορίες περί «νεοναζί», «μαριονετών» και «ύπουλου πνεύματος» δεν είναι τίποτε άλλο παρά προπαγανδιστικά εργαλεία ενός καθεστώτος που αδυνατεί να αποδεχθεί ότι η Ορθοδοξία δεν είναι ιδιοκτησία του. Όταν η SVR μιλά για «διάλυση του ζωντανού Σώματος της Εκκλησίας», στην πραγματικότητα περιγράφει τον φόβο της απώλειας ελέγχου.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ωστόσο, δεν είναι ούτε αφελής ούτε περαστικός. Βρίσκεται στον Οικουμενικό Θρόνο από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έζησε την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την αλλαγή του παγκόσμιου χάρτη. Έχει δει την Ιστορία να γράφεται μπροστά του – και έχει συμβάλει στη συγγραφή της.

Γι’ αυτό και δεν πτοείται. Γνωρίζει ότι οι επιθέσεις δεν στρέφονται κατά του προσώπου του, αλλά κατά του θεσμού που εκπροσωπεί: της πρωτόθρονης Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, που δεν υποτάσσεται σε αυτοκράτορες, προέδρους και μυστικές υπηρεσίες.

Η Ρωσία μπορεί να κηρύσσει «πόλεμο» στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Όμως η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η Ορθοδοξία επιβίωσε αιώνες χωρίς αυτοκρατορίες -και σίγουρα δεν θα σωθεί από εκείνους που προσπαθούν να τη μετατρέψουν σε όργανο εξουσίας.

Διαβάστε ακόμη: