Κάπου ανάμεσα στην πολιτική επικοινωνία και στην επιστημονική φαντασία φαίνεται ότι κινείται η νέα έμπνευση ορισμένων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Την ώρα που οι πολίτες αγωνιούν για την ακρίβεια, τους μισθούς, τη στέγαση, την υγεία και την ασφάλεια, στο κυβερνητικό στρατόπεδο κάποιοι μοιάζει να αναζητούν το μεγάλο προεκλογικό «χαρτί» στα… Γλυπτά του Παρθενώνα.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης εμφανίστηκαν να καλούν τον Ντόναλντ Τραμπ να παίξει ρόλο στην υπόθεση της επιστροφής των Γλυπτών, παρουσιάζοντάς το ως μια ευκαιρία για τον Αμερικανό πρόεδρο να αφήσει ιστορικό αποτύπωμα.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πολιτικό παράδοξο. Γιατί άλλο πράγμα είναι η διεκδίκηση της επιστροφής των Γλυπτών — ένα διαχρονικό εθνικό αίτημα που έχει τη στήριξη πολλών Ελλήνων — και άλλο να δημιουργείται η εντύπωση ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να μετατραπεί σε προεκλογικό σωσίβιο.

Ο Τραμπ ως… σωτήρας της προεκλογικής ατζέντας;

Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική. Στην Αθήνα κάποιοι να περιμένουν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα σηκώσει το τηλέφωνο στο Λονδίνο, θα πιέσει τη βρετανική κυβέρνηση και λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές θα φτάσει η μεγάλη ανακοίνωση: «Τα Μάρμαρα επιστρέφουν».

Και τότε η κυβέρνηση θα εμφανιστεί ως η δύναμη που έφερε πίσω την ιστορία. Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί σαν ταινία του Χόλιγουντ. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν επειδή ένα μνημείο επιστρέφει. Ψηφίζουν με βάση το αν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, αν αισθάνονται ασφάλεια, αν βλέπουν προοπτική για τα παιδιά τους.

Πιο γραφικοί κι από τα στενά της Μυκόνου

Η υπερβολή της αφήγησης είναι που προκαλεί χαμόγελα. Γιατί όταν παρουσιάζεται ένα διπλωματικό ζήτημα δεκαετιών σαν να βρίσκεται ένα τηλεφώνημα Τραμπ μακριά από τη λύση, τότε η πολιτική επικοινωνία αρχίζει να θυμίζει περισσότερο τουριστική καρτ ποστάλ παρά σοβαρή στρατηγική.

Λίγο Ακρόπολη, λίγο Ουάσινγκτον, λίγο «ιστορική στιγμή» και έτοιμο το προεκλογικό σκηνικό. Μόνο που οι ψηφοφόροι δεν ζουν μέσα σε μουσεία. Ζουν στην πραγματικότητα.

Η μάχη των εκλογών δεν κρίνεται στο Βρετανικό Μουσείο

Το πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι αν θα επιστρέψουν τα Γλυπτά. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να πείσει μια κοινωνία που έχει κουραστεί από μεγάλες υποσχέσεις και επικοινωνιακές κινήσεις.

Γιατί όσο σημαντική κι αν είναι η πολιτιστική κληρονομιά, δύσκολα θα γίνει το νέο «λεφτά υπάρχουν» ή το νέο σύνθημα που θα αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Η Ακρόπολη είναι αιώνια. Οι εκλογικές σκοπιμότητες όμως έχουν πολύ μικρότερη διάρκεια.

Και ίσως αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να θυμούνται όσοι ψάχνουν το επόμενο εκλογικό θαύμα: οι πολίτες δεν ψηφίζουν με τα Μάρμαρα. Ψηφίζουν με την καθημερινότητά τους.

Διαβάστε ακόμη: