Όσες απόψεις διατυπώνονται συχνά πυκνά σε ημερίδες, διημερίδες και κλαδικά ή γενικότερα οικονομικά-αναπτυξιακά συνέδρια, από αυτά που λέγονται, καταγράφονται, αναφέρονται και προτείνονται, φαίνεται ότι όλοι συμφωνούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο γεγονός ότι η δομή των ελληνικών επιχειρήσεων δεν βοηθά ούτε τις ίδιες ούτε την οικονομία.
Οι διαπιστώσεις ότι οι επενδύσεις στην Ελλάδα κατευθύνονται κυρίως σε κατασκευές και τουρισμό και όχι σε παραγωγικούς κλάδους, είναι μεν ευπρόσδεκτες και καταγράφουν την στρεβλή μορφή ανάπτυξης που υπηρετεί το κεντρικό σύστημα, αλλά δυστυχώς αυτό το μοντέλο έχει η χώρα.
Το οποίο, ούτε ο πακτωλός των κεφαλαίων του Ταμείου Ανάκαμψης μπόρεσε να μεταβάλει, στρέφοντας κεφάλαια στους τομείς της πρωτογενούς παραγωγής, της μεταποίησης και της προσθετικής-εξαγωγικής βιομηχανίας.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι με κεφάλαια του Ταμείου, δεν κατασκευάστηκε ούτε ένα νέο μεγάλο εργοστάσιο καθ’ όλη αυτή την περίοδο, όπως πολύ σωστά επισημαίνουν παράγοντες της αγοράς, αλλά και κορυφαία επιχειρηματικά στελέχη.
Ελληνικές επιχειρήσεις: To 95% έχει λιγότερους από 10 εργαζόμενους
Και δεν είναι αυτή η μόνη ένταση. Το μικρό μέγεθος των ελληνικών επιχειρήσεων, αποτελεί τροχοπέδη, καθώς ούτε κεφάλαια μπορούν να αντλήσουν από το τραπεζικό σύστημα, πλην ελαχίστων περιπτώσεων, ούτε επωφελήθηκαν από τα κεφάλαια του Τ.Α.
Η συντριπτική πλειονότητα τους και μάλιστα σε ποσοστό 95%, απασχολεί μέχρι 10 εργαζόμενους. Δικαίως, λοιπόν, υποστηρίζεται ότι δεν μπορεί να αυξηθεί η παραγωγικότητα και να πρωτοστατήσει η καινοτομία, με τόσο μικρές μονάδες.
Όταν κυριαρχούν μεγαθήρια διεθνώς στις αγορές, οι δυνατότητες μιας μεσαίου έστω μεγέθους ελληνικής εταιρείας να τα ανταγωνιστεί είναι ανύπαρκτες.
Συνεπώς, είναι αδήριτη ανάγκη να δημιουργηθούν μεγαλύτερα επιχειρηματικά σχήματα, μέσω εξαγορών και συγχωνεύσεων, ικανά να σταθούν στον ανταγωνισμό, να αξιοποιήσουν τα πλεονεκτήματά τους και να αξιοποιήσουν όσο περισσότερο γίνεται τις νέες τεχνολογίες
