Επανέρχομαι στο μείζον ζήτημα που απασχολεί εσχάτως την αγορά – και στο οποίο έχουμε αναφερθεί εκτενώς – αυτό της περίεργης και …ύποπτης σχέσης που χαρακτηρίζει Συστημικές Τράπεζες και εταιρείες Real Estate!
Ξάφνου τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν μετατραπεί σε Διαχειριστές Ακινήτων, μέσα από ιδιόμορφες σχέσεις με τις μεγάλες εταιρίες Real Estate, εισηγμένες και μη, όπου παρατηρείται ένα ασύνηθες, πρωτοφανές και προκλητικό νταραβέρι, του πάρε – δώσε, του σούρτα – φέρτα και των Τριγωνικών σχέσεων και συναλλαγών μεταξύ τους!
Προφανώς οι Τράπεζες μέσα από έναν ασυνήθιστο τρόπο που κινείται στα όρια της νομιμότητας και των εικονικών συναλλαγών, πάνε να κατοχυρώσουν τα δάνεια που έχουν δώσει στις εταιρίες Real Estate, μέσα από …αλλαξοκωλιές και τριγωνικές σχέσεις, όπου χρηματοδοτεί η μία τράπεζα ένα project real estate και δεσμεύεται να το αγοράσει μια άλλη τράπεζα μετά από 2-3 χρόνια!
Υπό αυτό το πρίσμα, με τα όσα …περίεργα και ύποπτα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στον χώρο των συστημικών τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών real estate, όπου οι …αλλαξοκωλιές πάνε σύννεφο, τα ακίνητα πέρα – δώθε, οι χρηματοδοτήσεις δίνουν και παίρνουν, οι εξαγορές ακινήτων ή ποσοστών αυτών σε «εμπορικά κέντρα» και … «Πύργους» χρήζουν διευρεύνησης ακόμη και από εισαγγελικές αρχές, αλλά και η σύνδεση που πιθανολογείται με πολιτικά κέντρα που επηρεάζουν αποφάσεις και επιχειρηματικές κινήσεις, όπως η εκποίηση – για να μην πω ξεπούλημα – ιστορικών ακινήτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με ενεργό συμμετοχή αρμοδίων υπουργών, διαφαίνεται ότι:
Πρώτον, οι συστημικές τράπεζες από διαχειριστές χρήματος εξελίσσονται σε διαχειριστές ακινήτων, αγοράζοντας κομβικά ακίνητα ή χρηματοδοτώντας τα (τις εταιρίες real estate) υπόπτως με αμφίβολες διαδικασίες …
Δεύτερον, μετά βεβαιότητας τώρα που εξέπνευσαν οι ασυλίες θα ενασχοληθούν αργά ή γρήγορα, ορισμένοι σοβαροί αξιωματούχοι της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Ο Φυτευτός Νο 1 έχει χάσει τη στήριξη από όλους τους εργολάβους και τους μεγαλόσχημους της πιάτσας
Μου λένε καλά πληροφορημένες πηγές που γνωρίζουν εκ των έσω πρόσωπα και πράγματα ότι ο Φυτευτός Νο 1, που ως γνωστόν αναφέρεται μόνο στην κυρία του κυρίου, βλέπει τις μετοχές του στην εργολαβική πιάτσα να πέφτουν κατακόρυφα, καθώς πέραν πάσης αμφιβολίας δεν υπάρχει ούτε ένας κατασκευαστής (με την ευρύτερη έννοια διότι οι τεχνικοί όμιλοι έχουν διείσδυση σε όλο το φάσμα της επιχειρηματικής δραστηριότητας, από τα δημόσια έργα και τις παραχωρήσεις, μέχρι την Ενέργεια και τα Εξοπλιστικά) που να τον στηρίζει, εκτιμώντας ότι δεν υπογράφει, βάζει τα πάντα στο συρτάρι και μολονότι προς τα έξω περνάει ένα προφίλ επιτυχημένο με υπογραφές με μεγάλους διεθνείς ομίλους, στο εσωτερικό του υπουργείου του συμπεριφέρεται ανάγωγα και αυταρχικά σε στελέχη, υφισταμένους και υπαλλήλους!
Στο μεταξύ η σύγκρουση του με άλλον πρωτοκλασάτο υπουργό αποτελεί κοινό μυστικό, που έχει ήδη οδηγήσει σε αποδόμηση του ακόμη και μεταξύ των αρχικών και παλαιών υποστηρικτών του! Σημάδια των καιρών…
Τα φαντάσματα της Καρυστιάνου – Ποιο είναι το «σύστημα» που, σύμφωνα με την ίδια, θέλει να διαλύσει την «Ελπίδα»;
Κάτι περίεργο συμβαίνει γύρω από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και όσο περνούν οι ημέρες τόσο περισσότερα ερωτήματα γεννιούνται.
Η Μαρία Καρυστιανού μιλά για ένα «ολόκληρο σύστημα» που, μέσα σε λίγες ώρες, όπως υποστηρίζει, συντονίστηκε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας υπέρ του Θανάση Αυγερινού. Μιλά για ανθρώπους που μπήκαν στο κίνημα χωρίς να είναι όλοι καλοπροαίρετοι.
Μιλά για προσπάθεια να δημιουργηθεί «παρακίνημα» μέσα στους κόλπους της «Ελπίδας». Μιλά ακόμη και για ανθρώπους που, όπως πληροφορήθηκε, πλησιάζουν το κίνημα για μια φωτογραφία και στη συνέχεια εμφανίζονται να κάνουν καταγγελίες.
Μάλιστα, για τον κ. Αυγερινό ζητά αποδείξεις για τις καταγγελίες περί αδιαφάνειας και προαναγγέλλει ακόμη και νομικές συνέπειες εάν αυτές δεν τεκμηριωθούν.
Ωραία. Αλλά ποιο είναι αυτό το «σύστημα»;
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί όταν κάποιος μιλά για οργανωμένο σχέδιο, για συντονισμό, για δυνάμεις που επιχειρούν να διαλύσουν έναν πολιτικό σχηματισμό, η φυσιολογική ερώτηση είναι μία: Ποιοι είναι; Ποιοι συντονίστηκαν; Ποιοι τους συντόνισαν; Ποιος έχει συμφέρον να διαλύσει την «Ελπίδα»; Ποιος φοβάται την πολιτική της παρουσία; Ποιος βρίσκεται πίσω από τις αποχωρήσεις;
Υπάρχει πολιτικός φορέας; Υπάρχουν επιχειρηματικά συμφέροντα; Υπάρχουν πρόσωπα από άλλα κόμματα; Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο ή πρόκειται για μια αλληλουχία εσωτερικών συγκρούσεων και αποχωρήσεων που αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας; Και κυρίως: Γιατί δεν βλέπουμε πρόσωπα και στοιχεία;
Τα φαντάσματα
Η πολιτική έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: όλα κάποια στιγμή πρέπει να αποδεικνύονται. Το «σύστημα» είναι ένας πολύ βολικός όρος. Είναι σαν το πολιτικό φάντασμα. Υπάρχει, όλοι το φοβούνται, όλοι το επικαλούνται, αλλά κανείς δεν μπορεί να το δείξει με το δάχτυλο. Και κάπως έτσι δημιουργείται μια παράξενη εικόνα.
Από τη μία πλευρά υπάρχουν αποχωρήσεις στελεχών και βαριές καταγγελίες για τον τρόπο λειτουργίας του κινήματος. Από την άλλη υπάρχει η απάντηση της Καρυστιανού ότι πίσω από αυτές τις κινήσεις μπορεί να βρίσκεται ένα οργανωμένο «σύστημα». Και στη μέση βρίσκεται ο πολίτης.
Ο οποίος παρακολουθεί και αναρωτιέται: Τελικά ποιος λέει την αλήθεια; Οι αποχωρήσαντες; Η ηγεσία της «Ελπίδας»; Ο Αυγερινός; Ή υπάρχει πράγματι ένας τρίτος παράγοντας που κινεί τα νήματα;
Όλοι εναντίον της;
Υπάρχει και κάτι ακόμη. Η Καρυστιανού εμφανίζεται να βρίσκεται μονίμως αντιμέτωπη με κάποιον. Άλλοτε είναι η κυβέρνηση. Άλλοτε το πολιτικό σύστημα. Άλλοτε τα μέσα ενημέρωσης. Άλλοτε οι δημοσκοπήσεις. Τώρα είναι οι εσωτερικές αποχωρήσεις και ένα υποτιθέμενο «σύστημα» που φέρεται να συντονίστηκε εναντίον της.
Είναι δυνατόν να είναι όλοι απέναντι; Ασφαλώς και μπορεί κάποιος πολιτικός φορέας να δέχεται επιθέσεις. Ασφαλώς και μπορεί να υπάρχουν πολιτικοί αντίπαλοι που θέλουν να περιορίσουν την επιρροή του. Αλλά στην πολιτική υπάρχει μία λεπτομέρεια: Οι καταγγελίες χρειάζονται ονοματεπώνυμα και αποδείξεις.
Και αυτό ακριβώς ζητά τώρα και η ίδια από τον Αυγερινό. Το ίδιο μέτρο όμως θα μπορούσε να εφαρμοστεί και αντίστροφα. Αν υπάρχει «σύστημα» που θέλει να διαλύσει την «Ελπίδα», ας μάθουμε ποιο είναι. Αν υπάρχουν οργανωμένοι μηχανισμοί, ας αποκαλυφθούν. Αν υπάρχουν πρόσωπα που κινούν τα νήματα, ας κατονομαστούν. Αν υπάρχουν στοιχεία, ας βγουν στο φως.
Και οι δημοσκοπήσεις;
Στο ίδιο πολιτικό παζλ υπάρχει και η στάση της Καρυστιανού απέναντι στις δημοσκοπήσεις. «Δεν τις ακούω», λέει ουσιαστικά, υποστηρίζοντας ότι γνωρίζει τον σκοπό τους και ότι η «Ελπίδα» κάνει τις δικές της άτυπες μετρήσεις μέσα από την καθημερινή επαφή με την κοινωνία.
Και εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα. Όταν οι δημοσκοπήσεις είναι θετικές, τις συζητάμε. Όταν είναι αρνητικές, είναι κατευθυνόμενες; Ή μήπως πρέπει να ισχύει ένας κανόνας για όλους; Να κρίνονται οι δημοσκοπήσεις από τη μεθοδολογία τους και τα πραγματικά δεδομένα και όχι από το αν βολεύουν ή όχι ένα κόμμα;
Η μεγάλη πολιτική δοκιμασία
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται πλέον μπροστά στην πρώτη πραγματική πολιτική της δοκιμασία. Όχι απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό.
Γιατί ένα κίνημα που θέλει να εκφράσει την κοινωνική δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα πρέπει πρώτα να δείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει με απόλυτη διαφάνεια στο εσωτερικό του. Και όταν υπάρχουν καταγγελίες, η καλύτερη απάντηση δεν είναι οι καταγγελίες για «συστήματα». Είναι τα στοιχεία.
Η καλύτερη απάντηση δεν είναι το «κάποιοι θέλουν να μας διαλύσουν». Είναι το: «Να ποιοι είναι, να τι έκαναν και να τα στοιχεία».
Μέχρι τότε, τα φαντάσματα θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν. Και όσο δεν αποκτούν πρόσωπο, θα παραμένουν φαντάσματα. Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να πλήξουν την Καρυστιανού. Στην πολιτική, σχεδόν όλοι έχουν αντιπάλους.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: Ποιοι είναι αυτοί που, σύμφωνα με την ίδια, θέλουν να διαλύσουν την «Ελπίδα»; Ποιο είναι το σχέδιό τους; Και, κυρίως, πού είναι οι αποδείξεις; Γιατί στην πολιτική τα φαντάσματα μπορεί να κάνουν θόρυβο, αλλά στο τέλος της ημέρας, η Δημοκρατία ζητά ονόματα, στοιχεία και αλήθειες.
Χοντραίνει η κόντρα ΠΑΣΟΚ με τον Τσίπρα – Θα τον καταγγείλουν στο ΕΣΡ για υπερπροβολή
Στη Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται πως έχουν καταλήξει ότι η περίοδος των πολιτικών ευγένειας με τον Αλέξη Τσίπρα τελείωσε. Η σύγκρουση ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ περνά σε πιο σκληρή φάση και πλέον δεν περιορίζεται στις πολιτικές θέσεις. Αφορά τη χρηματοδότηση, τις σχέσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο νέος πολιτικός σχηματισμός αποκτά πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης.
Η αφορμή για το νέο μέτωπο είναι η καταγγελία του ΠΑΣΟΚ ότι ο Τσίπρας και τα στελέχη της ΕΛΑΣ απολαμβάνουν δυσανάλογη τηλεοπτική προβολή από συγκεκριμένα μέσα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο τομέας τεκμηρίωσης της Χαριλάου Τρικούπη συγκεντρώνει στοιχεία για τον χρόνο και τη συχνότητα των εμφανίσεων σε δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές, προκειμένου να συγκριθούν με την αντίστοιχη παρουσία των κοινοβουλευτικών κομμάτων.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η κίνηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια θεσμική διαμαρτυρία. Έχει καθαρά πολιτικό στόχο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης βλέπει την ΕΛΑΣ να διεκδικεί τον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον Τσίπρα να επιστρέφει στο προσκήνιο με αναγνωρισιμότητα που κανένα άλλο νέο πολιτικό πρόσωπο δεν διαθέτει.
Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις, άλλωστε, έχουν καταγράψει την ΕΛΑΣ σε υψηλότερη θέση από το ΠΑΣΟΚ, γεγονός που έχει αλλάξει τους συσχετισμούς στον προοδευτικό χώρο.
Γι’ αυτό και η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί πλέον να χτυπήσει τον Τσίπρα σε όλα τα μέτωπα. Από τη μία αμφισβητεί την πολιτική του αξιοπιστία και θέτει ερωτήματα για το ποιοι στηρίζουν οικονομικά το νέο εγχείρημα. Από την άλλη, επιχειρεί να αναδείξει το ζήτημα της τηλεοπτικής προβολής, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί ένα εξωκοινοβουλευτικό κόμμα να αποκτά μεγαλύτερο δημόσιο βήμα από κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της κόντρας. Το ΠΑΣΟΚ φοβάται ότι η επικοινωνιακή δυναμική της ΕΛΑΣ θα μετατραπεί σε εκλογική δυναμική. Και γνωρίζει ότι όσο περισσότερο ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης, τόσο δυσκολότερο γίνεται για τον Ανδρουλάκη να διατηρήσει το αφήγημα ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο κεντρικός φορέας της πολιτικής αλλαγής.
Η προσφυγή στο ΕΣΡ, εφόσον προχωρήσει, θα είναι επομένως μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η πραγματική μάχη θα δοθεί για τη δεύτερη θέση και για την πολιτική ηγεμονία στην Κεντροαριστερά. Και εκεί, όπως όλα δείχνουν, ο Ανδρουλάκης δεν σκοπεύει πλέον να κάνει πίσω.
Οι έξι πρωτοβουλίες στις οποίες θα στηριχθεί η «αντεπίθεση» του Κυριάκου Μητσοτάκη
Εγκλωβισμένη η κυβέρνηση σε έναν φαύλο κύκλο διαρκούς φθοράς επιχειρεί με μια σειρά στρατηγικών και επικοινωνιακών πρωτοβουλιών να διατηρήσει την επίπλαστη έτσι κι αλλιώς πολιτική κυριαρχία και να συσπειρώσει τη βάση της ΝΔ ενόψει της κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης. Στο Μαξίμου έχει σημάνει κόκκινος συναγερμός και από τη Δευτέρα κυβέρνηση και κόμμα τίθενται σε κατάσταση ετοιμότητας.
Ο πρωθυπουργός επιδιώκει να διατηρήσει την πρωτοβουλία κινήσεων και να διαμορφώσει συνθήκες που θα επιτρέψουν στη Νέα Δημοκρατία την επαναπροσέγγιση σε βασικούς πυλώνες της παράταξης, όπως είναι οι μικρομεσαίοι και οι αγρότες.
Ανάμεσα στις πρωτοβουλίες που πρόκειται να αναπτύξει το αμέσως διάστημα ο πρωθυπουργός, περιλαμβάνονται:
1ον) Ενας εκλογικός ανασχηματισμός με περιορισμένες αλλαγές σε επίπεδο υπουργών και σαρωτικές σε επίπεδο υφυπουργών. Με τον ανασχηματισμό επιδιώκει την είσοδο στην κυβέρνηση βουλευτών από κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες στις οποίες η ΝΔ εμφανίζει μεγάλη πτώση των ποσοστών της. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ανασχηματισμός ενδέχεται να πραγματοποιηθεί πριν από την παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.
2ον) Το πακέτο παροχών και μεταρρυθμίσεων που θα εξαγγείλει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ έχει πολιτική στόχευση. Περιλαμβάνει μία σειρά θετικών μέτρων για τους μικρομεσαίους και τους επαγγελματίες. Πρόκειται για μία μεγάλη επαγγελματική και κοινωνική ομάδα που είχε προνομιακές σχέσεις με τη ΝΔ, την οποία υπονόμευσε η υπερφορολόγηση, τα τεκμήρια και μια σειρά ακόμη κυβερνητικών αποφάσεων που οδήγησε στην οικονομική τους αφαίμαξη. Σε συνδυασμό με την εξαγγελία μιας κουτσουρεμένης 13ης σύνταξης, το Μαξίμου ελπίζει ότι μπορεί να επαναπροσεγγίσει τους μικρομεσαίους.
3ον) Το σύνολο της επικοινωνιακής στρατηγικής προσαρμόζεται πλέον στις ανάγκες για τη συσπείρωση του παραδοσιακού ακροατηρίου της ΝΔ. Στην κατεύθυνση αυτή εντάσσεται η σκληρή ρητορική για το μεταναστευτικό και οι διάφορες πατριωτικές κορώνες για τα εθνικά θέματα.
4ον) Το Μαξίμου επιχειρεί και απ’ ότι φαίνεται στον τομέα αυτό σημειώνει επιτυχία, να κλείσει όλα τα μέτωπα με τους ισχυρούς παράγοντες της διαπλοκής και τους ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης. Επιδίωξη του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να πάει σε εκλογές έχοντας τη στήριξη από τα περισσότερα κανάλια και τα ισχυρά εκδοτικά συγκροτήματα.
5ον) Βασική προτεραιότητα για το Μαξίμου είναι η αντιμετώπιση της ασύμμετρης, όπως τη χαρακτηρίζουν, απειλής του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός αποτελεί τον μοναδικό αντίπαλο για τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, γιατί μπορεί να προκαλέσει ανασύνθεση στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς. Μία τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει στην αποστρατεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Γι’ αυτό ολόκληρος ο κυβερνητικός και κομματικός μηχανισμός θα αρχίσει αμέσως μετά από τον 15Αύγουστο να περιοδεύει στη Βόρεια Ελλάδα όπου ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζει μεγάλη δυναμική. Στη συνέχεια τα κομματικά και κυβερνητικά κλιμάκια θα αρχίσουν την πολιορκία κρίσιμων εκλογικών περιφερειών στις οποίες τα δίκτυα υποστήριξης του Αντώνη Σαμαρά εμφανίζουν μεγάλη κινητικότητα.
6ον) Στο Μαξίμου γνωρίζουν πολύ καλά ότι ακόμη και στις δεύτερες εκλογές η ΝΔ δεν πρόκειται να εξασφαλίσει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Γι’ αυτό έχουν αρχίσει από τώρα τις υπόγειες διεργασίες με διάφορα λόμπι και στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια σε περίπτωση κατά την οποία τα ποσοστά της ΝΔ κινηθούν πολύ χαμηλά στις πρώτες εκλογές, είναι αμφίβολο αν στις δεύτερες η ΝΔ πάει με αρχηγό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
