Σε ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα εναντίον της Τουρκίας μετατρέπει πλέον ο Μπενιαμίν Νετανιάχου την κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου, κλιμακώνοντας τη μετωπική σύγκρουση του Ισραήλ με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επαναφέρει με ολοένα μεγαλύτερη ένταση το Κυπριακό στη διεθνή συζήτηση, κατηγορώντας την Άγκυρα ότι επί περισσότερα από 50 χρόνια διατηρεί υπό στρατιωτική κατοχή έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παράλληλα, στρέφει τα πυρά του και προς την Ευρώπη, εγκαλώντας την για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την Τουρκία και επιχειρώντας ουσιαστικά να αναδείξει αυτό που θεωρεί ευρωπαϊκή αντίφαση απέναντι στον Ερντογάν.

Η παρέμβαση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή δεν αποτελεί πλέον μια μεμονωμένη αναφορά του Ισραηλινού πρωθυπουργού.

Το Κυπριακό έχει αρχίσει να εμφανίζεται συστηματικά στη ρητορική του Νετανιάχου απέναντι στην Τουρκία.

«Κατέχει τη μισή Κύπρο»

Η τελευταία μεγάλη επίθεση είχε έρθει μόλις πριν από λίγες ημέρες.

Μετά την κίνηση της Τουρκίας να ζητήσει από την Interpol την έκδοση Red Notice σε βάρος του, το γραφείο του Νετανιάχου εξαπέλυσε μία από τις σκληρότερες επιθέσεις που έχουν γίνει ποτέ από ισραηλινή κυβέρνηση εναντίον του Τούρκου προέδρου.

Ο Ερντογάν χαρακτηρίστηκε από την ισραηλινή πλευρά «αντισημίτης δικτάτορας», ενώ μεταξύ των κατηγοριών που του αποδόθηκαν ήταν ότι φιλοξενεί στελέχη της Χαμάς, φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους και δημοσιογράφους και «κατέχει τη μισή Κύπρο».

Η Άγκυρα απάντησε χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις «αβάσιμη παραληρηματική επίθεση» και κατηγόρησε τον Νετανιάχου ότι επιχειρεί να παρουσιάσει την Τουρκία ως νέα απειλή για λόγους εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας ενόψει των εκλογών στο Ισραήλ.

Όμως το Κυπριακό είχε ήδη μπει στο τραπέζι πολύ νωρίτερα.

Ο Νετανιάχου είχε βάλει την Κύπρο και στη μάχη των F-35

Τον Ιούλιο ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε χρησιμοποιήσει σχεδόν το ίδιο επιχείρημα για να εξηγήσει γιατί θεωρεί επικίνδυνη μια ενδεχόμενη πώληση αμερικανικών F-35 στην Τουρκία.

Ο Νετανιάχου είχε προειδοποιήσει ότι η παραχώρηση προηγμένων αμερικανικών μαχητικών στην Άγκυρα θα μπορούσε να αλλάξει την ισορροπία ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Και είχε κατονομάσει δύο χώρες:

την Ελλάδα και την Κύπρο.

Υποστήριξε ότι ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα και «κατέχει τη μισή Κύπρο», θέτοντας το ζήτημα στο πλαίσιο της συζήτησης για το κατά πόσο η σημερινή Τουρκία μπορεί να θεωρείται προβλέψιμος σύμμαχος της Δύσης.

Η αναφορά αυτή είχε ιδιαίτερο γεωπολιτικό βάρος.

Το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει πλέον την ένταση με την Τουρκία αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της Γάζας.

Συνδέει τις τουρκικές κινήσεις σε Κύπρο, Ελλάδα και Συρία και επιχειρεί να παρουσιάσει στην Ουάσιγκτον και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μια συνολική εικόνα της αυξανόμενης περιφερειακής ισχύος της Άγκυρας.

Η πραγματική μάχη γίνεται πλέον στη Συρία

Η μεγάλη εστία της σημερινής ισραηλοτουρκικής σύγκρουσης βρίσκεται στη Συρία.

Ισραήλ και Τουρκία διεκδικούν αυξημένο στρατηγικό χώρο στη χώρα και η ισραηλινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει ως απειλή το ενδεχόμενο μόνιμης ενίσχυσης της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας.

Οι εντάσεις κορυφώθηκαν μετά από ισραηλινά πλήγματα στην αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ, στη βορειοδυτική Συρία, με το Ισραήλ να υποστηρίζει ότι επιδίωκε να αποτρέψει τουρκική στρατιωτική εγκατάσταση.

Η Τουρκία και η συριακή πλευρά απέρριψαν αυτή την εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχε σχεδιασμός για μόνιμη τουρκική στρατιωτική παρουσία στη συγκεκριμένη βάση.

Η αντιπαράθεση, επομένως, έχει περάσει πολύ πέρα από τις προσωπικές προσβολές Νετανιάχου και Ερντογάν.

Οι δύο χώρες βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες σε μια ευρύτερη μάχη επιρροής για την επόμενη ημέρα της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Γιατί η Κύπρος γίνεται τόσο σημαντική για το Ισραήλ

Μέσα σε αυτό το σκηνικό αποκτά διαφορετική σημασία η επανειλημμένη αναφορά του Νετανιάχου στην Κύπρο.

Ισραήλ, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία έχουν οικοδομήσει τα τελευταία χρόνια έναν από τους σημαντικότερους άξονες συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο ίδιος ο Νετανιάχου έχει περιγράψει τη συνεργασία των τριών χωρών ως «συμμαχία δημοκρατιών της Ανατολικής Μεσογείου», υπογραμμίζοντας τη συνεργασία σε άμυνα, πληροφορίες, οικονομία και διεθνή φόρα.

Η αυξανόμενη αντιπαράθεση Ισραήλ–Τουρκίας ενισχύει αντικειμενικά τη στρατηγική σημασία αυτού του τριγώνου.

Για το Ισραήλ, η Κύπρος βρίσκεται λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα από τις ακτές του, είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποτελεί μαζί με την Ελλάδα έναν από τους σταθερότερους περιφερειακούς εταίρους του.

Γι’ αυτό και η τουρκική στρατιωτική παρουσία στο βόρειο τμήμα του νησιού αντιμετωπίζεται πλέον στο Ισραήλ όχι μόνο ως ιστορικό ή διπλωματικό ζήτημα αλλά και μέσα από το πρίσμα της περιφερειακής ασφάλειας.

Είναι πράγματι «σιωπηλή» η Ευρώπη;

Εδώ χρειάζεται, πάντως, μία σημαντική διάκριση.

Η εικόνα μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχει καταδικάσει την τουρκική κατοχή της Κύπρου δεν ανταποκρίνεται στα δεδομένα.

Μόλις τον Ιούλιο του 2026 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδίκασε εκ νέου και ρητά τη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας και τη συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, χαρακτηρίζοντάς την σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και εμπόδιο στην ειρήνη, τη σταθερότητα και τις σχέσεις ΕΕ–Τουρκίας.

Η πραγματική συζήτηση επομένως δεν αφορά τόσο την καταδίκη στα ευρωπαϊκά κείμενα, όσο το εάν αυτή μεταφράζεται σε ανάλογη πολιτική πίεση προς την Άγκυρα.

Και εκεί ακριβώς επιχειρεί να χτυπήσει ο Νετανιάχου.

Γιατί την ώρα που η Τουρκία επιδιώκει στενότερες οικονομικές και στρατηγικές σχέσεις με τη Δύση, το Ισραήλ θέτει ξανά το ερώτημα εάν μπορεί να απολαμβάνει τα οφέλη αυτής της σχέσης ενώ διατηρεί στρατεύματα στο έδαφος κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Λευκωσία έχει ήδη συνδέσει Τουρκία και Ευρώπη

Το ίδιο επιχείρημα, με διαφορετική φυσικά διπλωματική γλώσσα, χρησιμοποιεί και η Λευκωσία.

Η κυπριακή κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι η πρόοδος που επιδιώκει η Άγκυρα στις ευρωτουρκικές σχέσεις πρέπει να συνδέεται με ουσιαστική πρόοδο στο Κυπριακό.

Η θέση που μεταφέρει η Λευκωσία είναι ότι οι υποχρεώσεις της Τουρκίας έναντι της Κύπρου είναι ταυτόχρονα ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες κράτος-μέλος της ΕΕ.

Η πραγματικότητα στο έδαφος παραμένει αμετάβλητη 52 χρόνια μετά την εισβολή.

Περισσότερο από το 36% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή, ενώ το καθεστώς στο βόρειο τμήμα του νησιού αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία.

Νετανιάχου και Ερντογάν σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης

Το Κυπριακό γίνεται έτσι ακόμη ένα μέτωπο στη μεγαλύτερη γεωπολιτική σύγκρουση ανάμεσα στις δύο ισχυρότερες περιφερειακές δυνάμεις.

Από τη Γάζα και τη Χαμάς έως τη Συρία.

Από τα F-35 έως την Ανατολική Μεσόγειο.

Και πλέον από την τουρκική κατοχή της Κύπρου έως τη στάση της Ευρώπης απέναντι στην Άγκυρα.

Ο Νετανιάχου φαίνεται αποφασισμένος να διεθνοποιήσει ακόμη περισσότερο το συγκεκριμένο επιχείρημα, παρουσιάζοντας την Τουρκία όχι απλώς ως αντίπαλο του Ισραήλ αλλά ως μια δύναμη της οποίας η συμπεριφορά αφορά άμεσα την Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και συνολικά τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Η Άγκυρα από την πλευρά της κατηγορεί τον Ισραηλινό πρωθυπουργό ότι κατασκευάζει μια «τουρκική απειλή» για πολιτικούς λόγους και προειδοποιεί ότι η κλιμάκωση εγκυμονεί κινδύνους για ολόκληρη την περιοχή.

Πίσω όμως από τον πόλεμο των λέξεων βρίσκεται πλέον μια πραγματική σύγκρουση συμφερόντων.

Και μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, Ελλάδα και Κύπρος αποκτούν πολύ μεγαλύτερη στρατηγική σημασία για το Ισραήλ.

Γι’ αυτό και η φράση «η Τουρκία κατέχει τη μισή Κύπρο» δεν εμφανίζεται πια περιστασιακά στις δηλώσεις Νετανιάχου.

Έχει αρχίσει να γίνεται σταθερό όπλο στη γεωπολιτική του σύγκρουση με τον Ερντογάν.

Διαβάστε ακόμη: