Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να ακολουθεί μια συνολική στρατηγική περιορισμού της επιρροής των κομμάτων που βρίσκονται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, επιδιώκοντας να διατηρήσει τη συνοχή της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της παράταξης και να αποτρέψει νέες διαρροές προς τον χώρο της συντηρητικής και εθνικοπατριωτικής δεξιάς.

Η στρατηγική αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται έτοιμος να επανέλθει δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο, ασκώντας έντονη κριτική στον πρωθυπουργό. Στο κυβερνητικό επιτελείο δεν περνά απαρατήρητη η ιστορική αναφορά στο 1993, όταν η αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Με το βλέμμα προς τα δεξιά

Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση επιχειρεί να απευθυνθεί εκ νέου σε πιο συντηρητικά ακροατήρια μέσα από παρεμβάσεις σε ζητήματα ασφάλειας, μεταναστευτικής πολιτικής και δημόσιας τάξης. Παράλληλα, επιδιώκει να προβάλλει το προφίλ μιας παράταξης που συνδυάζει τον μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό με την προσήλωση στις παραδοσιακές αξίες της κεντροδεξιάς.

Στόχος είναι να περιοριστεί ο πολιτικός χώρος που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν μικρότερα κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο αυξημένης πολιτικής κινητικότητας.

Ενδεικτική της συγκεκριμένης στρατηγικής θεωρείται και η αξιοποίηση από την κυβέρνηση του ζητήματος που προέκυψε με το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία, το οποίο αναφέρεται στη δημοκρατική οπισθοδρόμηση στη γειτονική χώρα και καλεί την Άγκυρα να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο και τις σχέσεις καλής γειτονίας.

«Ψευτοπατριώτες»

Η στάση των κομμάτων που κινούνται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας αποτέλεσε αφορμή για νέα πολιτική αντιπαράθεση, με την κυβέρνηση να αμφισβητεί το πατριωτικό τους αφήγημα.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έκανε λόγο για «ψευτοπατριώτες», σημειώνοντας ότι «όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης και της Ιστορίας είτε απέχουν είτε καταψηφίζουν». Η αναφορά αφορούσε τη στάση των συγκεκριμένων κομμάτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς η Νίκη καταψήφισε το ψήφισμα, ενώ η Ελληνική Λύση και η Φωνή Λογικής επέλεξαν τη στάση του «παρών».

Στο κυβερνητικό επιτελείο εκτιμούν ότι η ανάδειξη τέτοιων ζητημάτων συμβάλλει στην αποδόμηση της ρητορικής των κομμάτων στα δεξιά της ΝΔ και περιορίζει τον πολιτικό χώρο στον οποίο θα μπορούσε να απευθυνθεί μια ενδεχόμενη πολιτική πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά.

Το δίλημμα «σταθερότητα ή αστάθεια»

Ένα ακόμη βασικό στοιχείο της κυβερνητικής στρατηγικής είναι η ανάδειξη της πολιτικής σταθερότητας ως κεντρικού διακυβεύματος. Το Μέγαρο Μαξίμου υποστηρίζει ότι ο κατακερματισμός του δεξιού χώρου θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια και σε αποδυνάμωση της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας.

Εάν ο Αντώνης Σαμαράς προχωρήσει τελικά στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, όπως εκτιμούν αρκετοί πολιτικοί παρατηρητές, θα επιχειρήσει πιθανότατα να εκφράσει ψηφοφόρους που θεωρούν ότι η Νέα Δημοκρατία έχει μετακινηθεί προς το πολιτικό κέντρο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντιλαμβανόμενος αυτό το ενδεχόμενο, φαίνεται να επιδιώκει τη συρρίκνωση του διαθέσιμου εκλογικού χώρου προς τα δεξιά, ώστε να αποτρέψει μια νέα εσωκομματική ή πολιτική πρόκληση και να διατηρήσει την πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας.

Διαβάστε ακόμη: