Σήμερα, είναι της μόδας να μισεί κανείς το Ντουμπάι. Ειδικά για όσους δεν έχουν επισκεφθεί αυτή την ακμάζουσα πόλη του Περσικού Κόλπου ή έχουν κάνει απλά ένα τυπικό πέρασμα από τα γνωστά της αξιοθέατα, τον ουρανοξύστη Burj Khalifa και τα πολλά εμπορικά κέντρα.

Έτσι, όταν το Ντουμπάι και άλλα μέρη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έγιναν στόχος περίπου 1.400 ιρανικών πυραύλων και drones τις τελευταίες ημέρες, πολλοί αντέδρασαν σαρκαστικά.

Τα social media γέμισαν με αστεία και memes για τους influencers που έφευγαν, τους φοροφυγάδες και τους «crypto bros» του Ντουμπάι. Πολλά γράφτηκαν για τα μεγάλα ποσά –σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα κα πάνω από 250.000 δολάρια το άτομο- που πλήρωσαν ορισμένοι αποκλεισμένοι expats για να ξεφύγουν από τον κίνδυνο, όταν το αεροδρόμιο του Ντουμπάι, από τα πιο πολυσύχναστα στον κόσμο μέχρι πριν από μια εβδομάδα, έκλεισε.

Όπως γράφει η Wall Street Journal, η ενσυναίσθηση για τα τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα που επέλεξαν να χτίσουν τη ζωή τους σε αυτή την ασυνήθιστη  πόλη ήταν λιγοστή. Για τη συντριπτική πλειοψηφία εξ αυτών, που παρέμειναν στη θέση τους και εμφανίστηκαν για δουλειά την επόμενη μέρα, δεν γράφτηκαν και πολλά.

Αυτή η υπόθεση, ότι το Ντουμπάι είναι μια παροδική οφθαλμαπάτη, ένα χολιγουντιανό σκηνικό χτισμένο στην άμμο που θα διαλυθεί μόλις τα πράγματα δυσκολέψουν, ήταν πιθανότατα και ο λόγος για τον οποίο το Ιράν αποφάσισε να εκτοξεύσει περισσότερους πυραύλους και drones στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα -τα οποία δεν του επιτέθηκαν- παρά στο Ισραήλ.

«Κάθε φορά που υπάρχει κρίση, πολλοί πιστεύουν ότι αυτό θα είναι το τέλος του Ντουμπάι και του μοντέλου των ΗΑΕ. Το Ιράν πιθανότατα είχε ακριβώς αυτό στο μυαλό του: να δημιουργήσει πανικό», λέει στη WSJ ο ακαδημαϊκός των Εμιράτων Abdulkhaleq Abdulla. «Αλλά το αντίθετο έχει συμβεί. Το Ντουμπάι έχει αποδείξει ότι δεν είναι μια φούσκα, ότι είναι ανθεκτικό και είναι ένα πραγματικό μέρος. Δεν υπάρχει πιο πραγματικό από αυτό».

Δεκάδες ιρανικά drones χτύπησαν data centers και συμβολικούς στόχους, όπως πολυτελή ξενοδοχεία και το προξενείο των ΗΠΑ στο Ντουμπάι. Αλλά τα εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας αναχαίτισαν ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό των ιρανικών πυραύλων, με αποτέλεσμα να μην υπάρξουν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, πολύ μεγάλες ζημιές.

Συνολικά, τρία άτομα σκοτώθηκαν στα ΗΑΕ  από ιρανικά χτυπήματα, όλα το περασμένο Σάββατο, ενώ περισσότεροι από 100 τραυματίστηκαν, σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας.

Η πόλη αντιμετώπισε την πρώτη της δοκιμασία πολέμου και απάντησε με αξιοπρέπεια. Δεν υπήρξαν άδεια ράφια στα σούπερ μάρκετ, λεηλασίες ή εγκληματικότητα.

Έως την πέμπτη ημέρα του πολέμου, το Ντουμπάι είχε ανακτήσει μια σχετική ηρεμία. Το μποτιλιάρισμα επέστρεψε στους κεντρικούς δρόμους και τα γραφεία, τα εμπορικά κέντρα και τα εστιατόρια ήταν ξανά γεμάτα.

Ο κόσμος αγαπά να μισεί το Ντουμπάι – Είναι, όμως, η γη της ευκαιρίας-1

Το Ντουμπάι δεν είναι μια πόλη και τόσο συνηθισμένη. Αυτό που κάποτε ήταν ένα μικρό εμπορικό λιμάνι στον Κόλπο, με την οικονομία του να επικεντρώνεται στο εμπόριο μαργαριταριών, έγινε μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μητροπόλεις στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πληθυσμός της διπλασιάστηκε από τότε που ξεπέρασε το όριο των δύο εκατομμυρίων το 2015, καθώς ολοκαίνουργιες αστικές περιοχές ξεπήδησαν κατά μήκος της ακτής και στην έρημο.

Μόνο το 5% των κατοίκων του Ντουμπάι είναι πολίτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ενώ οι υπόλοιποι προέρχονται κυριολεκτικά από όλο τον κόσμο. Πακιστανοί ζουν, σπουδάζουν ή εργάζονται πλάι σε Ινδούς, Ρώσοι δίπλα σε Ουκρανούς, Ισραηλινοί πλάι σε Λιβανέζους και Παλαιστίνιους. Πολλοί γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στο Ντουμπάι και -εκτός από το διαβατήριό τους- διατηρούν μόνο περιορισμένους δεσμούς με την αρχική χώρα υπηκοότητάς τους. Τα αγγλικά είναι η κοινή γλώσσα.

«Είναι μια πόλη όπου ο ένας μπορεί να είναι διαφορετικός από τον άλλον αλλά να ζουν μαζί, όπου έχεις μια αμπάγια και ένα μπικίνι δίπλα-δίπλα στην παραλία, όπου ο καθένας μπορεί να είναι ο εαυτός του, να γίνει αποδεκτός για αυτό που είναι και όπου είναι ασφαλές να μεγαλώσει το παιδί του», λέει στη Wall Street Journal η Olha Danchenkova, μια Ουκρανή επαγγελματίας επικοινωνίας που μετακόμισε στο Ντουμπάι πριν από έξι χρόνια.

Κάποιες οικογένειες -ιδιαίτερα με παιδιά- έχουν μετακομίσει προσωρινά από τα πολυώροφα κτίρια και μένουν με φίλους ή περνούν μερικές μέρες σε καταλύματα στην ύπαιθρο των ΗΑΕ. Άλλες, προς το παρόν, διέσχισαν τα σύνορα με το αυτοκίνητο προς το κοντινό Ομάν ή έφυγαν αεροπορικώς.

Για πολλούς, όπως η Danchenkova, αυτός δεν είναι ο πρώτος τους πόλεμος. Άλλωστε, το Ντουμπάι φιλοξενεί εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζους, Σύρους, Ιρακινούς, Ουκρανούς, Βόσνιους και Σουδανούς.

«Οι καταιγίδες δεν μας κλονίζουν. Μας υπενθυμίζουν ποιοι είμαστε», έγραφε μια ηλεκτρονική πινακίδα στο City Walk την Πέμπτη το βράδυ, με ένα απόφθεγμα του εμίρη του Ντουμπάι.

Η γη των ευκαιριών

Σε μια εποχή που οι πλούσιες χώρες της Δύσης βλέπουν τη μαζική μετανάστευση ως πηγή κοινωνικών δεινών, το Ντουμπάι και άλλες πόλεις του Κόλπου αποτελούν «φάρους» για τα ξένα ταλέντα.

Φιλόδοξοι επαγγελματίες από αναπτυσσόμενες χώρες, όπως για παράδειγμα, ένας Σύρος γιατρός, ένας Αιγύπτιος δικηγόρος, ένας Φιλιππινέζος μηχανικός ή ένας Ινδός λογιστής, έχουν ελάχιστες πιθανότητες να εξασφαλίσουν γρήγορα μια βίζα ή μια άδεια για να εργαστούν στο επάγγελμά τους στη Δύση. Αλλά στο Ντουμπάι, μπορούν, συχνά με μισθούς που υπερβαίνουν αυτούς της Ευρώπης.

Ευκαιρίες υπάρχουν και στα χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά επίπεδα, ακόμη και αν η ζωή για τους εργάτες οικοδομών, τους οδηγούς ταξί ή τους σερβιτόρους από χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν ή η Νιγηρία μπορεί να είναι δύσκολη. Συχνά ζουν σε φτωχικές συνθήκες και κερδίζουν πενιχρούς μισθούς. Ωστόσο, συρρέουν στο Ντουμπάι επειδή με λίγα χρόνια εργασίας στην πόλη μπορούν να βγάλουν αρκετά για να συντηρήσουν μια οικογένεια πίσω στην πατρίδα τους, και ίσως ακόμη και να αγοράσουν ένα ακίνητο.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν αλλάξει δραματικά τη νομοθεσία τους τα τελευταία χρόνια για να προσελκύσει νέους κατοίκους και επιχειρήσεις.  Και βέβαια, το γεγονός ότι η χώρα δεν έχει φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων είναι ένας λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι που μετακομίζουν εκεί συχνά αντιμετωπίζονται με δυσαρέσκεια στις χώρες καταγωγής τους.

Από την άλλη, τα ΗΑΕ δεν έχουν δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας για τους αλλοδαπούς. Αν δεν εργάζεσαι, είσαι μόνος σου — και, εκτός αν έχεις χρυσή βίζα, δεν μπορείς να μείνεις.

«Τα ΗΑΕ ήταν πολύ έξυπνα γιατί σιγουρεύτηκαν ότι αυτοί οι άνθρωποι θα δημιουργήσουν ρίζες και θα έχουν μερίδιο στην επιτυχία της χώρας. Αν ο πόλεμος είχε συμβεί το 2010 ή το 2015, θα υπήρχε μια πολύ διαφορετική αντίδραση από ορισμένους ανθρώπους, που δεν έχουν δικές τους επιχειρήσεις, που δεν έχουν δικά τους σπίτια, δεν έχουν δικά τους διαμερίσματα», λέει ο συγγραφέας και διανοούμενος από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Sultan Sood al-Qassemi. «Τώρα, σχεδόν κανείς από όσους γνωρίζω δεν σχεδιάζει να φύγει. Νιώθουν ότι αυτό είναι το σπίτι τους μακροπρόθεσμα. Και για εμάς, η καλύτερη έκφραση αγάπης είναι -αν είναι δυνατόν- να παραμείνουν αυτοί οι άνθρωποι εδώ».

Διαβάστε ακόμη: