Στο επίκεντρο έντονης κριτικής βρίσκεται για ακόμη μία φορά η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά τις αμφιλεγόμενες αναφορές της από το βήμα της Βουλής σχετικά με τη διακομιδή της προϊσταμένης της Επιθεώρησης Εργασίας στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».
Το περιστατικό, που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια εξέτασης καταγγελίας πρώην εργαζομένης της κυρίας Κωνσταντοπούλου, φαίνεται να λαμβάνει διαστάσεις νέου πολιτικού ατοπήματος.
Η κυρία Κωνσταντοπούλου, επιχειρώντας να αμφισβητήσει την εγκυρότητα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η υπάλληλος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, έθεσε με επιθετικό ύφος το ερώτημα αν το συγκεκριμένο ίδρυμα βρισκόταν σε γενική εφημερία την περασμένη Πέμπτη.
«Μήπως αναρωτήθηκε κανείς αν το Γεννηματάς εφημέρευε χθες; Όχι, είναι η απάντηση. Μόνον η οφθαλμολογική και η ψυχιατρική», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, δεν παρέλειψε να αφήσει σαφείς υπαινιγμούς για τη σκοπιμότητα της επιλογής του συγκεκριμένου νοσοκομείου, συνδέοντάς το με την παρουσία της Ματίνας Παγώνη, σε μια προσπάθεια να προσδώσει «πολιτικό χρώμα» σε ένα καθαρά ιατρικό ζήτημα.
Ωστόσο, η ίδια η επισήμανση της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας για την εφημερία της Ψυχιατρικής Κλινικής αποδεικνύεται τελικά «μπούμερανγκ», καθώς φωτίζει την ουσία του περιστατικού.
Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες από τη διοίκηση του νοσοκομείου, η προϊσταμένη διακομίστηκε με συμπτώματα έντονου άγχους και κρίσης πανικού – κατάσταση που καθιστά την εφημερία της Ψυχιατρικής Κλινικής το πλέον ενδεδειγμένο στοιχείο για την παροχή βοήθειας.
Παράλληλα, η ασθενής υποβλήθηκε και σε καρδιολογικές εξετάσεις για τον αποκλεισμό περαιτέρω επιπλοκών, όπως επιβάλλουν τα ιατρικά πρωτόκολλα.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η προσπάθεια της κυρίας Κωνσταντοπούλου να δημιουργήσει εντυπώσεις περί «σκηνοθετημένης» διακομιδής καταρρέει. Είναι σαφές ότι άλλο πράγμα είναι η απουσία γενικής εφημερίας και εντελώς διαφορετικό η παροχή εξειδικευμένης φροντίδας σε μια ασθενή που την έχει ανάγκη, ανάλογα με τα συμπτώματά της.
Η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου να σηκώσει τους τόνους, αμφισβητώντας την κατάσταση της υγείας μιας εργαζόμενης, εκλαμβάνεται ως μια κίνηση που στερείται ενσυναίσθησης. Οι πληροφορίες από το νοσοκομείο αποδυναμώνουν πλήρως το επιχείρημά της, μετατρέποντας την παρέμβασή της σε ένα ακόμη πολιτικό «φάουλ».
Η αντιπαράθεση φαίνεται πως ξεπέρασε τα όρια της πολιτικής δεοντολογίας, φτάνοντας στο σημείο να εργαλειοποιεί ακόμη και την ιατρική φροντίδα ενός ανθρώπου σε στιγμή ανάγκης.
