Ο Βασίλης Τσίρκας ανακοίνωσε την παραίτησή του από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και από το κόμμα, κλείνοντας –όπως ο ίδιος περιγράφει– έναν μεγάλο κύκλο πολιτικής διαδρομής που συνδέθηκε με την άνοδο, τη διακυβέρνηση αλλά και τη σταδιακή συρρίκνωση του χώρου που κάποτε διεκδίκησε την πολιτική ηγεμονία της χώρας.

Η επιστολή του δεν περιέχει καταγγελίες, προσωπικές αιχμές ή εσωκομματικές επιθέσεις. Περιέχει όμως κάτι που για πολλούς στην Κουμουνδούρου είναι ίσως πιο ανησυχητικό: την παραδοχή ότι το σημερινό σχήμα δεν αρκεί πλέον.

Από τη νοσταλγία στην αναζήτηση

Ο πρώην βουλευτής αφιερώνει μεγάλο μέρος της επιστολής του στην περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων. Θυμάται τους αγώνες, τις ελπίδες, τις δυσκολίες της διακυβέρνησης και την προσπάθεια μιας ολόκληρης γενιάς να εκφράσει κοινωνικά στρώματα που ένιωθαν αποκλεισμένα από το πολιτικό σύστημα.

Η αναφορά αυτή δεν είναι τυχαία.

Αποτελεί ουσιαστικά μια υπενθύμιση ότι το κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα και το κόμμα που σήμερα παλεύει να κρατηθεί στον πολιτικό χάρτη μοιάζουν να απέχουν πολύ μεταξύ τους.

Γι’ αυτό και η επιστολή δεν μένει στο χθες.

Περνά γρήγορα στο αύριο.

Και εκεί βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό της βάρος.

Το μήνυμα πίσω από την παραίτηση

Η φράση που ξεχωρίζει δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.

Ο Τσίρκας υποστηρίζει ευθέως ότι ο κατακερματισμός των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς δεν μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Μιλά για μια «νέα ιστορική ανάγκη», για μια «νέα συλλογική αφήγηση» και για την ανάγκη να ξανασυναντηθούν πολιτικές δυνάμεις που σήμερα βρίσκονται διάσπαρτες σε διαφορετικούς κομματικούς σχηματισμούς.

Πρόκειται για μια συζήτηση που εδώ και μήνες διεξάγεται παρασκηνιακά σε όλο το εύρος της αντιπολίτευσης. Από στελέχη που βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ να αδυνατεί να ανακάμψει, μέχρι όσους θεωρούν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά των αντιπάλων του.

Η αποχώρηση έρχεται λοιπόν να προστεθεί σε αυτό το παζλ.

Το πρόβλημα παραμένει πολιτικό

Η Κουμουνδούρου θα μπορούσε εύκολα να αντιμετωπίσει την παραίτηση ως ένα μεμονωμένο γεγονός. Ωστόσο, το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στο πρόσωπο που φεύγει αλλά στο επιχείρημα που αφήνει πίσω του.

Γιατί όλο και περισσότερα στελέχη, ανεξάρτητα από τις διαδρομές τους, καταλήγουν στην ίδια διαπίστωση: ότι η πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης διευκολύνει την πολιτική κυριαρχία της κυβέρνησης και δυσκολεύει την προοπτική εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Και όσο αυτή η συζήτηση δυναμώνει, τόσο οι αποχωρήσεις παύουν να είναι απλές οργανωτικές εξελίξεις.

Μετατρέπονται σε πολιτικά μηνύματα.

Η παραίτηση του πρώην βουλευτή Άρτας ίσως να μην αλλάξει τους συσχετισμούς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Έρχεται όμως να υπενθυμίσει ότι η αναζήτηση της επόμενης ημέρας στον χώρο της Κεντροαριστεράς έχει ήδη αρχίσει. Και αυτή η συζήτηση φαίνεται πως θα απασχολήσει πολύ περισσότερο την αντιπολίτευση τους επόμενους μήνες από οποιαδήποτε εσωκομματική διαδικασία.

Διαβάστε ακόμη: