Σε εκδήλωση μνήμης έναν χρόνο μετά την απώλειά του Αλέκου Φλαμπουράρη, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στην πολιτική διαδρομή και την παρακαταθήκη του.

Στην ομιλία του, στάθηκε στον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε ο στενός συνεργάτης του στις κρίσιμες στιγμές της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο των «ειδικών αποστολών».

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στη διαχείριση της κρίσης ρευστότητας το 2015, στην υπόθεση Μαρινόπουλου, στην προσφυγική κρίση και στην προστασία της πρώτης κατοικίας, ενώ άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για τη διαχείριση του δημόσιου συμφέροντος.

«Αυτός ήταν ο δικός μας Αλέκος. Αυτός ΕΙΝΑΙ ο δικός μας Αλέκος», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι η εντιμότητα, η αλληλεγγύη και η προστασία των αδύναμων αποτελούν την ηθική παρακαταθήκη του.

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

Αγαπητή Εύη, Μιχάλη , Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

Ο Αλέκος σήμερα, ένα χρόνο μετά, μας ξανασμίγει πάλι, σε μια συνάντηση συντροφικότητας και μνήμης.Όχι τόσο για να μιλήσουμε για την απώλειά του.

Κυρίως για να μιλήσουμε για κείνα που μας άφησε και εκείνα που του οφείλουμε.

Γιατί παρά την απουσία του με έναν ιδιαίτερο τρόπο είναι πάντα παρών.Στον καθρέφτη της δικής του διαδρομής, της δικής του πλούσιας ζωής, της δικής του προφοράς σε όσα πιστεύουμε, κοιταζόμαστε συχνά.

Με τις αμηχανίες και τις αποφάσεις μας, τα σωστά και τα λάθη μας, τις σκέψεις και τις πράξεις μας, τις αντιθέσεις και τις συνθέσεις μας.Και όσο περνάει ο καιρός και καθαρίζει το μέταλλο από τις προσμίξεις της συγκυρίας, τόσο πιο φανερό γίνεται το αποτύπωμά του.

Ο Αλέκος έδωσε πολλά και σημαντικά πράγματα τόσο στην Αριστερά όσο και στους ανθρώπους που συνάντησε στο διάβα του.Ήταν ένας άνθρωπος δοτικός. Του άρεσε να δίνει στους ανθρώπους. Όχι να ζητά. Ήταν ένας άνθρωπος πρακτικός.

Μηχανικός γαρ, ήθελε να λύνει πρακτικά και όχι θεωρητικά τα προβλήματα.

Ήταν ένας οραματιστής, αγωνιστής, ολιγαρκής μεν αλλά ταυτόχρονα και μπον βιβερ.Σήμερα θα μιλήσω αμιγώς για τη πολιτική του διαδρομή και τη πολιτική του παρακαταθήκη. Δεν είμαι ο καταλληλότερος για να μιλήσω για τα πρώτα του χρόνια στο κίνημα. Θα μιλήσω για αυτά που γνώρισα και έζησα εγώ.

Τον Αλέκο τον ενέπνεαν τα σημαντικά και τα μεγάλα. Ήταν πιστός στις αξίες του αλλά και ανοιχτός στις προκλήσεις. Ίσως η πιο δύσκολη πολιτική απόφαση της ζωής του να ήταν αυτή που πήρε το καλοκαίρι του 1990 να μεταπηδήσει από το ΚΚΕ εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά στον ενιαίο τότε Συνασπισμό.

Αποφάσισε σωστά, όπως του άρεσε να μας λέει. Απόδειξη ότι τον ακολούθησαν κι άλλοι. Ο Αλέκος στον Συνασπισμό ήταν ένας ακάματος στρατιώτης και ταυτόχρονα στρατηγός. Ή μάλλον ένας στρατηγός που του άρεσε να κατεβαίνει στη μάχη και να κάνει και τη λάντζα.

Αυτό όμως που τον ξεχώρισε στα μάτια μου, όταν τον γνώρισα ήταν η απόφασή του να είναι στέλεχος κεντρικό του κόμματος, χωρίς να αφήσει ποτέ την επαγγελματική του δραστηριότητα. Αυτό σίγουρα του είχε στερήσει επαγγελματικές προοπτικές αλλά του έδινε τη δυνατότητα να έχει μια πιο γειωμένη και ρεαλιστική ματιά στη πολιτική του δράση.

Ήξερε πως λειτουργεί η αγορά. Αφουγκράζονταν τα μηνύματα των καιρών, γιατί ζούσε στη πραγματική κοινωνία. Υποστήριξε για παράδειγμα με σθένος, την τέλεση των ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα κόντρα στην μεγάλη πλειοψηφία τότε του κόμματος. Υποστήριζε την ανάγκη η αριστερά να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους του πολιτισμού. «Νομιμοποίησε» τη παρουσία του LGBT κινήματος στα φεστιβάλ της Αριστεράς, πολύ πριν καν υπάρξει το κίνημα αυτό.

Και βέβαια αγαπούσε πολύ και με ειλικρίνεια τους νέους ανθρώπους. Ήθελε να παίρνει από τους νέους, να μαθαίνει από αυτούς και όχι να τους δασκαλεύει.Τον γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του 90, ως υπεύθυνο από τη ΠΓ του ΣΥΝασπισμού τότε, για τη Νεολαία του ΣΥΝ.

Δεν ήταν βέβαια πάντοτε εύκολες οι συζητήσεις μαζί του. Ήταν ένας εξαιρετικά ισχυρογνώμων άνθρωπος. Αλλά ποτέ η διαφωνία μαζί του όσο έντονη και αν ήταν δεν κατέληγε σε καυγά. Αφιέρωνε ώρες πολλές με όλες και όλους μας, όχι μόνο για να μας καθοδηγεί αλλά και για να συζητάει μαζί μας, να λύνει προβλήματα, να στέκεται δίπλα μας.

Ο Αλέκος έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε όλες τις κρίσιμες στιγμές του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις και φυσικά στην υπόθεση της κυβέρνησης της Αριστεράς. Ήταν από τους πρώτους που αφουγκράστηκε τη στροφή της κοινωνίας.

Από τους πρώτους που προέβλεψε τη πιθανότητα να κυβερνήσουμε. Και όταν η πιθανότητα έγινε βεβαιότητα στάθηκε δίπλα μας με όλο το ιδεολογικό, πολιτικό και ηθικό του φορτίο, σαν νέος ανάμεσα στους νέους, αλλά και έμπειρος ανάμεσα σε μας τους άπειρους.

Με τη γνώση, την ηρεμία, τη συντροφική διάθεση που δεν διδάσκει, αλλά συμμετέχει, και την επιμονή που δεν διχάζει, αλλά ενώνει. Παρών όχι μόνο στις δύσκολες αποφάσεις αλλά κυρίως στην μάχη για την υλοποίησή τους και για την υπέρβαση των δυσκολιών.

Η γείωση, όπως συνηθίζουμε να λέμε, στη δύσκολη πραγματικότητα και τους συσχετισμούς. Η ηρεμία σε στιγμές τρικυμίας. Η συντροφική διάθεση, που δεν επέτρεπε στις διαφορές να εξελιχθούν σε σύγκρουση. Πάνω από όλα όμως η αποτελεσματικότητα στη λύση προβλημάτων που δεν σήκωναν δογματισμούς, αλλά απαιτούσαν προσεκτικά βήματα και υπολογισμούς. Για να παραφρράσω τον Γκράμσι, ο Αλέκος απέπνεε την ώρα των δύσκολων αποφάσεων την απαισιοδοξία της επίγνωσης των δυσκολιών που αυτές θα φέρουν. Αλλά αμέσως μετά τη λήψη τους, την αισιοδοξία της βούλησης να τις φέρουμε εις πέρας.

Αυτά τον χαρακτήριζαν.

Έτσι έγινε ο άνθρωπος των «ειδικών αποστολών» τα χρόνια της διακυβέρνησης. Ο άνθρωπος που με υπομονή, επιμονή σχέδιο, έλυνε προβλήματα, με τα μάτια πάντα καρφωμένα στο καλό των πολλών και των ευάλωτων.

Ας μου επιτραπεί να αναφέρω ορισμένες μόνο από τις αποστολές που ανέλαβε και έφερε εις πέρας. Η πιο δύσκολη αποστολή ήταν αυτή που περιγράφω και στο βιβλίο μου, το war room που έστησε στο μεγάλο σαλόνι του Μαξίμου για την αντιμετώπιση της κρίσης ρευστότητας τις μέρες του δημοψηφίσματος. Μαζί με εκπροσώπους από όλα τα παραγωγικά υπουργεία συντόνιζε αντίστοιχες ομάδες διαχείρισης κρίσης που είχαν στηθεί σε κάθε υπουργείο, δίνοντας λύσεις σε θέματα που αν έμεναν χωρίς αντιμετώπιση θα προξενούσαν τεράστιους κινδύνους.

Από την αγορά χλωρίου για τις ανάγκες υδροδότησης της ΕΥΔΑΠ, μέχρι την αγορά για τον εφοδιασμό καυσίμων σε κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, τις αγορές φαρμάκων και τους ναύλους για την ύδρευση νησιών. Όλα με έναν μαγικό τρόπο στέφηκαν με επιτυχία.

Η πιο γνωστή δύσκολη αποστολή του, είναι ίσως η υπόθεση της χρεοκοπίας του Μαρινόπουλου. Εν μέσω της πιο επώδυνης περιόδου εφαρμογής δύσκολων προαπαιτουμένων, η μεγάλη αλυσίδα Σουπερ Μαρκετ Μαρινόπουλος οδηγείται σε πτώχευση με χρέη προς προμηθευτές περίπου 650 εκκατομύρια ευρώ.

13.000 εργαζόμενοι κρέμονται από μια κλωστή. Μετά από πολυήμερες διαπραγματεύσεις βρίσκει τον τρόπο να απασφαλίσει τη βόμβα και ο Μαρινόπουλος να απορροφηθεί από τον Σκλαβενίτη.

Αντίστοιχα έπραξε και για την ολοκλήρωση των εθνικών αυτοκινητοδρόμων τον χειμώνα του 15. Τα έργα ήταν σταματημένα. Ο Αλέκος αν και μιλούσε Γερμανικά και όχι Γαλλικά, μίλησε με τους εργολάβους σε μια γλώσσα που μπόρεσαν να κατανοήσουν.

Και τα έργα προχώρησαν χωρίς απώλειες δημόσιων πόρων. Για επιχειρήστε μια σύγκριση με όσα επικρατούν την τελευταία επταετία με τα claims των εργολάβων προς το δημόσιο να υπερβαίνουν το 1,5 δις ευρω,

Η διαφορά όμως δεν είναι μόνο στη γλώσσα. Είναι και στην εντιμότητα. Γιατί αλλιώς διαπραγματεύεται μαζί σου κάποιος που γνωρίζει ότι είσαι ιδιοτελής. Και αλλιώς όταν γνωρίζει ότι δίνεις μάχη και για το τελευταίο ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου.

Και αυτό έκανε ο Αλέκος. Ο Αλέκος επίσης ανέλαβε τη δύσκολη αποστολή της αποσυμφόρησης των νησιών τις δύσκολες ημέρες της προσφυγικής κρίσης το καλοκαίρι του 2015. Και με βασικό μέλημα την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής, βρήκε τη λύση της μεταφοράς τους στην ενδοχώρα. Ήρθε σε επαφή με πλοιοκτήτες, ναύλωσε τα πλοία τους, εξασφάλισε ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις. Το ίδιο έπραξε και για το πρώτο ανοιχτό καμπ φιλοξενίας αιτούντων άσυλο στον Ελαιώνα.

Ο Αλέκος επίσης ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και οργάνωσε στο Μαξίμου τη δημιουργία της ψηφιακής πλατφόρμας kathimerinotita.gov.gr. Με στόχο τη δημιουργία ενός άμεσου, αδιαμεσολάβητου διαύλου επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών και της κεντρικής διοίκησης. Δεκάδες χιλιάδες αιτήματα απλών πολιτών που κυρίως προσέκρουαν σε αδιάβατες γραφειοκρατικές διαδικασίες καταγράφηκαν, αντιμετωπίστηκαν και επιλύθηκαν.

Θα μπορούσα να αναφέρω και πολλές ακόμη δύσκολες αποστολές και φαινομενικά χαμένες μάχες που ανέλαβε ως υπουργός ο Αλέκος. Που μας δίδαξε στην πράξη τι σημαίνει να παλεύεις και να νικάς για το δημόσιο συμφέρον. Με βαθιά τεχνοκρατική γνώση, με πολιτική οξυδέρκεια και αδιαπραγμάτευτη ακεραιότητα. Κατάφερε να μετατρέψει χαμένες μάχες και δυσμενείς συμφωνίες σε έργα με βαθύ κοινωνικό πρόσημο.

Αφήνω όμως για το τέλος, για να κλείσω αυτόν τον ενδεικτικό κατάλογο, τον ρόλο του στην κατάρτιση του πλαισίου για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Προστασία που σήμερα, όπως τα πάντα που αφορούν την κυβέρνησή μας, επιχειρείται με κατασκευές και συκοφαντικά ψεύδη, να σβηστεί από το χάρτη της αλήθειας. ΄

Δεν χρειάζεται δα και καμία σοφία να διαθέτει κανείς. Παρά μονάχα να αναρωτηθεί αν έγινε έστω και ένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας τη περίοδο 15-19.

Και αν έγινε γιατί δεν τον δείξανε στα μέσα ενημέρωσης.

Αντί όμως αναλυτικής περιγραφής των όσων κατάφερε, θέλω σήμερα να σας μιλήσω με τα λόγια του ίδιου του Αλέκου για τη προστασία της πρώτης κατοικίας.

Ξεσκαρτάροντας προχθές το αρχείο μου, βρήκα μια δήλωση του Αλέκου για τη πρώτη κατοικία 4 χρόνια πριν, το Νοέμβρη του 22.

Μιας και ορισμένοι επιχειρούν να παίξουν το παιχνίδι των εντυπώσεων και του συμψηφισμού, και βάζουν στο ίδιο κάδρο τη κυβέρνηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας με αυτήν της κοινωνικής αναλγησίας, θέλω σήμερα να σας διαβάσω ένα απόσπασμα από αυτήν την δημόσια επιστολή.

Ϊσως, αν ήταν μαζί μας ο Αλέκος, να ήταν και το υπόμνημα που θα κατέθετε στην Επιτροπή της Βουλής, αν τον καλούσε, για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Αυτός ήταν ο δικός μας Αλέκος. Αυτός ΕΙΝΑΙ ο δικός μας Αλέκος. Εντιμότητα, δημόσιο συμφέρον, αλληλεγγύη και προστασία στους αδύναμους.

Και αυτή είναι η ηθική παρακαταθήκη που μας αφήνει. Η ηθική προστιθέμενη αξία που μας κληροδοτεί.Του είμαστε ευγνώμονες. Θα τον θυμόμαστε πάντα. Και θα τον έχουμε πλάι μας στις μάχες που έρχονται για δικαιοσύνη και προκοπή.

 

 

 

Διαβάστε ακόμη: