Λίγες ώρες πριν από το κρίσιμο Συνέδριο, η ηγετική ομάδα Ανδρουλάκη κινείται αιφνιδιαστικά, προωθώντας σαρωτικές αλλαγές στο καταστατικό που ανατρέπουν τις εσωκομματικές ισορροπίες.

Με πρόσχημα την «αναδιοργάνωση», περιορίζεται η σύνθεση κορυφαίων οργάνων, όπως το Πολιτικό Συμβούλιο και η Κεντρική Επιτροπή, συγκεντρώνοντας ακόμη περισσότερη ισχύ στον στενό κύκλο της ηγεσίας. Την ίδια στιγμή, επιχειρείται αυστηροποίηση των όρων για την εκλογή προέδρου, με σαφή στόχο τον αποκλεισμό ανεπιθύμητων υποψηφιοτήτων και τη θωράκιση της υφιστάμενης εξουσίας απέναντι σε ενδεχόμενη αμφισβήτηση.

Όλα αυτά γίνονται λίγο πριν την πραγματοποίηση του Συνεδρίου στο οποίο θα αμφισβητηθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης από σημαντική μερίδα συνέδρων, παρά τις καθεστωτικές λογικές της επιλογής συνέδρων μέσω αλγορίθμου ή μέσω των αριστίνδην μελών που επέβαλε ο Ανδρουλάκης. Πολύ σκοτεινό και ύποπτο ρόλο έχει παίξει και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης ο οποίος με μέλη δικά του στην Επιτροπή Καταστατικού προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στον Ανδρουλάκη να επιβληθεί και την επόμενη μέρα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι υπάρχει παρασκηνιακή συμφωνία μεταξύ των δύο.

Οι επιλογές αυτές δεν παραπέμπουν σε άνοιγμα και ανανέωση, αλλά σε συρρίκνωση της εσωτερικής δημοκρατίας και μετατροπή του κόμματος σε ελεγχόμενο μηχανισμό. Ο χρονισμός των παρεμβάσεων, λίγο πριν το Συνέδριο, ενισχύει τις καταγγελίες περί προσχηματικών διαδικασιών και προδιαγεγραμμένων συσχετισμών.

Αντί για πλουραλισμό και σύνθεση απόψεων, διαμορφώνεται ένα κλειστό και φοβικό κομματικό σχήμα, στο οποίο η πολιτική αντιπαράθεση υποκαθίσταται από τη διαχείριση συσχετισμών και την περιχαράκωση της ηγετικής ομάδας.

Διαβάστε ακόμη: